“Horizon Call of The Mountain is een fantastische showcase voor PS VR2, maar mist variatie”

Bij de lancering van de PlayStation VR2 zijn er zo’n 30 games beschikbaar om te spelen. Maar als er eentje daarvan met alle aandacht gaat lopen, is het ongetwijfeld Horizon Call of The Mountain. Niet geheel onterecht, want de game speelt zich in dezelfde wereld af van die grootse PlayStation 5-topper Horizon Forbidden West. Of deze VR-spin off hetzelfde niveau haalt, lees je in deze review. Aan de hardware van de PS VR2 zelf zal het alvast niet liggen!

Waarom Wel?

De perfecte kennismaking met de PS VR2

In de twee eerdere games die verschenen in de Horizon-reeks kroop je steevast in de huid van de stoere Aloy. In Call of The Mountain maken we kennis met een nieuw personage genaamd Ryas, een Shadow Carja die zich duidelijk misdragen heeft. De game start wanneer je samen met twee andere nieuwe personages in een bootje vaart en je te horen krijgt dat je uitschot bent dat eigenlijk geen tweede kans zou mogen krijgen.

Onderweg naar het basiskamp krijg je zo de tijd om kennis te maken met wat de PS VR2 en de bijhorende Sense-controllers allemaal kunnen. De graphics deden mijn mond letterlijk openvallen en de gedetailleerde bewegingen die je kan maken met de Sense-controllers zijn indrukwekkend. Zeker de vingerherkenning is voor iemand die nog niet met recente VR-brillen gespeeld heeft fantastisch.

Maar je rustige boottochtje wordt al snel onderbroken. Want nadat je eerst vanop afstand kennis maakt met onder andere een overlopende Tallneck, ondervind je aan de lijve dat deze gemotoriseerde dieren allesbehalve vriendelijk zijn. Je wordt langs alle kanten aangevallen en je staat er al snel alleen voor nadat je boot tot zinken wordt gebracht.

Accuraat met pijl en boog

Eens je terug aan land bent, kan de pret beginnen. Je krijgt de volledige controle over Ryas en hier bepaal je zelf hoe je speelt. Je kan ervoor kiezen om met je linker thumbstick Ryas door de wereld te laten bewegen, of voor de volledige workout gaan en wandelen door de Sense-controllers op en neer te bewegen. Ik startte met dat laatste, maar schakelde toch snel over naar de ‘klassieke’ besturing.

Al snel krijg je een boog in je virtuele handen geduwd. Hier blijkt hoe inventief de ontwikkelaars zijn omgegaan met de nieuwe hardware en hoe intuïtief de besturing wel is. Je moet namelijk pijlen uit je denkbeeldige pijlenkoker halen door je Sense-controller naar je rug te brengen, de trigger in de duwen en hem zo terug naar voor te brengen. Daarna je boog opspannen en de trigger loslaten.

Upgraden die handel

In het begin kan je oefenen op doelen die in de wereld zijn opgehangen. Maar verderop in de game worden je schietkunsten ook écht op de proef gesteld in een gevecht met enkele Watchers. Geduld is hierbij een goede raadgever, want als je als kip zonder kop pijlen begint af te vuren leg je snel het loodje. Herken de aanvalspatronen, mik op de zwakke delen van de Watchers en je zal geen probleem hebben met deze venijnige machines.

Later in de game worden de gevechten wel een pak uitdagender, maar gelukkig kan je jouw standaard pijlen uitrusten met enkele upgrades. Via het craftingsysteem kan je een ander type pijlen maken die je tegenstanders bijvoorbeeld in vuur zetten of elektrische schokken geven. Gebruik deze doordacht, want in tegenstelling tot de standaard pijlen zit er wél een limiet op deze speciale versies.

Naast je pijl en boog krijg je verderop in de game ook andere tools mee zoals pickaxes om op rotsen te klimmen, een grapling haak en een katapult. Enkele van deze wapens moet je ook zelf in elkaar steken door de elementen op volgorde in elkaar te zetten. Dat werkt net zoals de combat verrassend goed en amusant dankzij de goede tracking van de Sense-controllers.

Mijn hoogtevrees op de proef gesteld

Die Sense-controllers worden niet alleen aan het werk gezet tijdens de gevechten. Je moet namelijk ook heel wat klimwerk verrichten. Da’s niet verrassend, want als er een berg roept, moet er serieus wat geklommen worden. Via richels, wortels, touwen en rotswanden klim je omhoog in de wereld. Die verticaliteit zorgt voor fantastische vergezichten en doet de nieuwe hardware van de PS VR2 alle eer aan.

Het gebeurde meer dan eens dat ik even bleef stilstaan na een klim om de weidse, prachtige omgevingen in mij op te nemen. Ontwikkelaar Firesprite heeft echt wel alles uit de kast gehaald om te tonen waartoe de VR-headset allemaal in staat is. Het ging zelfs zo ver dat ik af en toe duizelig werd toen ik tijdens het klimmen naar beneden keek. Daar zat m’n hoogtevrees uiteraard voor iets tussen en is meteen ook het bewijs dat Horizon Call of The Mountain me echt wel de wereld in zoog met zijn schitterende graphics.

Waarom Niet?

Klimsimulator 2.0

Hoe fijn het klimwerk ook mag zijn, toch voelde de game na een tijdje best eentonig aan. Call of The Mountain is met zijn 8 uur speeltijd niet meteen een lange game te noemen, maar toch was ik zo’n 75% van die tijd aan het klimmen en klauteren. Dat was best frustrerend omdat de gevechten uitdagend en vooral plezant zijn.

Het is dan ook jammer dat we zo weinig voorgeschoteld krijgen en dat de game daarom verzandt in een soort klimsimulator. Moest je daarbij ook enige vrijheid hebben, dan had ik het misschien nog meer door de vingers kunnen zien. Maar het spel is zo lineair als een, hou u vast, liniaal. Geen vrijheid om even een ander pad te kiezen of de weidse omgeving te verkennen. Neen, je zit vast aan het pad dat de ontwikkelaars voor je hebben uitgestippeld.

Oppervlakkig

Het verhaal van Horizon Call of The Mountain is allesbehalve interessant te noemen. Je verleden wordt nauwelijks uitgediept en ook de reden waarom je die verdomde berg op moet klimmen blijft best vaag. Ja, je moet je broer gaan zoeken en uitzoeken waarom de machines zo vijandig zijn, maar veel meer kom je ook niet te weten. En da’s best jammer voor een game die zich afspeelt in een wereld met zeer rijke lore. Gelukkig loop je Aloy nog tegen het lijf en zien de personages die tegen je praten er wel overtuigend knap uit.

Kans op misselijkheid

Het geldt natuurlijk voor alle VR-games, maar toch wil ik even de aandacht vestigen dat je best snel misselijk kan worden in Horizon Call of The Mountain. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat je relatief vrij kan rondbewegen. Gelukkig worden er een karrenvracht aan opties aangereikt om deze misselijkheid te proberen voorkomen. Denk daarbij aan vignettering wanneer je snel beweegt, het zogenaamde snap-turning om rond te draaien en de snelheid waarmee je wandelt. Toch voorkwamen deze opties niet dat enkele van mijn vrienden voortijdig moesten stoppen met spelen. Je bent dus bij deze gewaarschuwd.

---