Toen Square Enix voor het eerst beelden toonde van The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, had ik onmiddellijk het gevoel dat ik iets bekend zag. Niet omdat de game klakkeloos ideeën kopieert van andere titels, maar omdat het avontuur me deed denken aan de gouden tijden (vooral SNES) van klassieke actie-avonturen. Meer bepaald kreeg ik voortdurend flashbacks naar Zelda: Link’s Awakening. Wetende dat deze game van dezelfde ontwikkelaar is als Octopath Traveler, dan heb je meteen mijn aandacht. Ook benieuwd hoe ik samen met Elliot onze avonturen beleefde? Lees dan snel onderstaande review.
Waarom Wel?
Een tijdloos avontuur
Het verhaal van The Adventures of Elliot: The Millennium Tales draait voornamelijk rond Elliot en zijn mysterieuze metgezel Faie. Wanneer een vloek het koninkrijk bedreigt, krijgen beide helden toegang tot de Doorway of Time. Hierdoor kunnen ze door vier verschillende tijdperken reizen die samen meer dan duizend jaar geschiedenis omvatten. Alles start echter doordat Elliot een opdracht krijgt van Koning Hichard, hierdoor vormt hij bij de start van het avontuur een duo met prinses Heuria. Echter, door een gebeurtenis komt Faie op de proppen en wordt er een nieuw duo gevormd.
Wat ik vooral leuk vond aan het verhaal is hoe de wereld langzaam meer betekenis krijgt. Gebieden die je in het heden bezoekt, krijgen plots een volledig andere context wanneer je ze honderden jaren eerder ontdekt. Het zorgt ervoor dat je niet enkel een wereld verkent, maar ook haar geschiedenis beleeft. Als speler begon ik ook doorheen de tijdlijnen de puntjes aan elkaar te knopen, want je ontmoet heel wat personages. Je voelt aan je kleine teen dat bepaalde personages een connectie hebben met een ander personage uit een andere tijd.
Het verhaal zelf gaat misschien niet de prijzen voor meest complexe narratief ooit winnen, maar slaagt er wel in om je nieuwsgierig te houden. En soms is dat minstens even belangrijk.
Faie is veel meer dan een vliegende sidekick
Hoewel ik straks nog een rekening te vereffenen heb met Faie, moet ik toegeven dat haar gameplaybijdrage meer dan goed is. Tijdens je avontuur ontgrendel je vijf verschillende vaardigheden voor haar. Zo kan ze vuur gebruiken (Ignite) om obstakels of vijanden in brand te steken. Via Sprint verandert ze Elliot tijdelijk in een soort videogameversie van Usain Bolt. De andere vaardigheden hou ik liever nog wat geheim, zodat je als speler deze natuurlijk zelf kan ontdekken. Wat eventueel leuk kan zijn is het feit dat je met Elliot en Faie in coöp kan spelen met een van je kinderen, partner of vrienden.
Deze krachten worden niet enkel gebruikt tijdens gevechten, maar spelen ook een grote rol tijdens het oplossen van puzzels. Daardoor blijft de gameplay voortdurend variëren.Daarnaast zijn er de Magic Lessons, een verzameling minigames waarin je deze vaardigheden verder leert beheersen. Als beloning krijg je records van de soundtrack, wat een leuke extra vormt voor verzamelaars.
Combat blijft verrassend boeiend
Elliot beschikt over een mooi arsenaal aan wapens. Bij de start krijg je een klassiek zwaard en schild, maar al snel komen daar andere mogelijkheden bij zoals een speer en een boemerang. Ook hier hou ik de overige wapens liever geheim. Wat ik wel verklap is het feit dat elk wapen voorzien is van meerdere upgrades.
Elk wapen voelt uniek aan om regelmatig te wisselen van speelstijl. Daarbovenop beschikt combat over een leuke bonusmechaniek. Wanneer je meerdere vijanden na elkaar verslaat zonder geraakt te worden, bouw je een Drop Bonus op. Hoe hoger deze bonus stijgt (maximaal drie niveaus), hoe meer Tul (valuta) je verzamelt. Deze mechaniek zorgt er toch voor dat ik iets meer op het puntje van mijn stoel ging zitten.
Niet alleen is elk wapen voorzien van een upgrade, maar ook van een eigen speciale aanval. Door je aanvalsknop ingedrukt te houden bouw je momentum op, afhankelijk van welke upgrade je bezit met desbetreffend wapen, zal er steeds een andere aanval te zien zijn. Het is duidelijk dat de combat enorm boeiend kan zijn, zeker wanneer de Magicite-fragmenten ten tonele komen.
Magicite maakt van Elliot jouw Elliot
Waar de game voor mij echt een versnelling hoger schakelde, was bij het Magicite-systeem. Doorheen het avontuur verzamel je Magicite Fragments die je kan omzetten naar nieuwe vaardigheden voor je wapens. Elk wapen beschikt over zijn eigen mogelijkheden. Zo kan je extra aanvalskracht toevoegen, je kans op kritieke treffers verhogen of zelfs vuurpijlen afvuren tijdens aanvallen.
Het leuke is dat deze vaardigheden niet zomaar worden vrijgespeeld. Je moet ze ook effectief inpassen in speciale kisten. Elk Magicite neemt een bepaald aantal slots in beslag, waardoor je voortdurend keuzes moet maken.Gebruik je enkele zware vaardigheden of combineer je meerdere kleinere bonussen?
Gelukkig kan je de grootte van deze kistjes vergroten met Tul, de belangrijkste valuta van de game. Hierdoor groeit je build langzaam mee met je personage. Wie me ondertussen al een beetje kent, weet dat ik hier een zwak voor heb. Het duurde dan ook niet lang of ik zat per wapen mijn eigen ultieme build te maken. Bij de vele baasgevechten ga je als speler snel merken dat je deze nodig gaat hebben.
Prachtig gedetailleerd
Ik kon het tijdens mijn avontuur niet uit mijn hoofd zetten. De gameplay deed me voortdurend denken aan Zelda: Link’s Awakening. Je verkent een grote wereld, duikt talloze grotten, ruïnes en dungeons binnen, lost puzzels op en ontdekt voortdurend nieuwe geheimen. Tegelijkertijd zorgt de prachtige HD-2D-stijl ervoor dat alles eruit ziet alsof een klassieke RPG tot leven is gekomen.
Philabieldia, de centrale stad van het avontuur, is hier misschien wel het beste voorbeeld van. Elke straat, elk gebouw en elk hoekje van de stad ademt sfeer uit. Het is duidelijk dat Square Enix enorm veel aandacht heeft besteed aan de presentatie van deze wereld.Echter op grote schaal lijken deze tijdperken sterk op elkaar, maar het zit hem net in de details. Dezelfde locaties krijgen een volledig andere invulling afhankelijk van het tijdperk waarin je ze bezoekt. Hierdoor voelde het ontdekken van nieuwe gebieden steeds interessant aan.
De muziek en sfeer brachten me wederom terug naar nostalgische tijden. Ik zag me geregeld terug als kind spelen op mijn Super Nintendo. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is trouwens ook een ideale game om op handheld te spelen. Ik heb deze review voorzien op de PlayStation 5 Pro, maar ik moet toegeven dat ik voor ongeveer tachtig procent deze game heb gespeeld op mijn PlayStation Portal. Dus mensen die in het bezit zijn van een Nintendo Switch 2, Steam Deck of zoals mij Portal zullen een fantastische tijd beleven in handheld-modus.
Verzamelaars gaan kattenkwaad uithalen
Verspreid over de vier tijdperken kan je tientallen katten terugvinden. Hoe meer je verzamelt, hoe beter de beloningen worden. Dankzij bepaalde Key Items verschijnen er markeringen van katten op je map, waardoor het iets makkelijker is om deze viervoeters te vinden. Let op, want de kat kan in deze game wel een zeer belangrijke taak hebben.
Als speler ligt de focus niet alleen op het verzamelen van katten, maar ook op Shards of Life. Door trails te voltooien wordt je steeds beloond met een shard of life. Wanneer je er vier verzamelt zal je beloond worden met een extra hartje. Over de vier tijdperken tref je ook geregeld kistjes aan, waar dan weer Tul, Magicite en andere shizzle in te vinden zijn.
Accessoires kunnen ook heel wat voordelen opleveren voor Elliot. Als tip geef ik al mee dat je bij de start van de game best spaart voor de Flutterer’s Cape. Hierdoor kan Elliot enkele seconden zweven.
Waarom Niet?
Faie is een te grote babbelkous.
Kijk, ik begrijp wat de bedoeling was. Faie moet spelers begeleiden tijdens hun avontuur. Helaas faalt de game hier regelmatig in. Meermaals kreeg ik tips voorgeschoteld voor zaken die ik letterlijk al op mijn scherm zag gebeuren. Soms had ik een puzzel nog niet eens volledig bekeken of Faie begon al enthousiast uit te leggen wat ik moest doen.
Na verloop van tijd begon dit toch wat op mijn zenuwen te werken.Gelukkig hebben de ontwikkelaars hier zelf rekening mee gehouden. Via de opties kan je een groot deel van deze meldingen beperken. Doe jezelf een plezier en activeer die optie onmiddellijk.
Zijmissies blijven iets te braaf
Hoewel de zijmissies vaak nuttige beloningen opleveren, zijn veel opdrachten uiteindelijk klassieke fetch quests. Ga naar locatie A, praat met persoon B en keer terug naar locatie C. Gelukkig beschikt de game over een uitgebreid fast travel-systeem, want zonder die functionaliteit was ik soms als een onnozel manneke minutenlang heen en weer aan het lopen geweest.
Gameplay
Gespeeld op PlayStation 5
The Adventures of Elliot: The Millennium Tales voelt als een liefdesbrief aan klassieke actie-avonturen. De combinatie van Zelda-achtige exploratie, slimme puzzels, uitgebreide buildmogelijkheden en een schitterende HD-2D-presentatie zorgen ervoor dat ik een tijdloos avontuur heb beleefd. Het tijdreisgegeven zorgt voor voldoende variatie, de combat blijft boeiend dankzij het Magicite-systeem en verzamelaars kunnen zich volledig uitleven met alle geheimen die de wereld verstopt. Faie had gerust wat minder mogen praten en de zijmissies hadden soms wat creatiever mogen zijn, maar dat zijn uiteindelijk kleine vlekjes op een bijzonder mooi canvas. Tijdens mijn avontuur had ik voortdurend zin om nog één grot te verkennen, nog één kat te zoeken of nog één puzzel op te lossen. En wanneer een game dat gevoel weet vast te houden tot de credits rollen, dan weet je dat de ontwikkelaars iets goed hebben gedaan.
Pluspunten
- Prachtige HD-2D presentatie
- Sterke Zelda-vibes zonder een kopie te zijn
- Diepgaand Magicite-buildsysteem
- Genoeg variatie in wapens en speelstijlen
- Verzameldrang meer dan aanwezig
Minpunten
- Faie geeft veel te veel tips en herhaalt teveel
- Zijmissies zijn standaards fetch quests
- Vier tijdperken trekken op grote schaal op elkaar
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
