Christopher Nolans The Odyssey is geen film die je zomaar even meepikt op een regenachtige zondagmiddag. (misschien wel op een schroeiend hete donderdagavond, zoals ondergetekende). Het is eerder een bioscoopervaring die je volledig opslorpt en je drie uur later weer uitspuwt met het gevoel dat je zelf een tocht over de Middellandse Zee hebt gemaakt. Vanaf de eerste minuten wordt duidelijk dat dit geen standaard avonturenfilm is, maar een ambitieuze poging om een van de oudste verhalen uit de westerse literatuur nieuw leven in te blazen voor een modern publiek. Nolan gebruikt Homerus beroemde epos niet alleen als basis voor een spectaculaire reis vol monsters en gevaren, maar ook als een verhaal over verlies, trauma, familie, verantwoordelijkheid en de zoektocht naar jezelf. De reis van Odysseus voelt daardoor verrassend herkenbaar aan, zelfs als je zelf nog nooit een cycloop hebt ontmoet. Ontdek in deze review waarom jij The Odyssey zéker gezien moet hebben.
Waarom Wel?
Visueel het beste van het jaar!
Eén van de grootste redenen om de film te bekijken is zonder twijfel de visuele grandeur. Nolan leek zich tijdens de productie af te vragen hoeveel spektakel er precies in één film past en besloot vervolgens die limiet compleet te negeren. Uitgestrekte oceanen, gigantische stormen, imposante landschappen, intense veldslagen en mythologische wezens volgen elkaar in hoog tempo op. Alles is ontworpen voor het grootste scherm dat je kunt vinden. Sterker nog, deze film bekijken op een smartphone voelt ongeveer hetzelfde als de Sixtijnse Kapel bezoeken met een duikbril op. Het zijn adembenemende beelden van een schaal die vandaag nog zelden in de bioscoop te zien zijn.
De top-acteurs zijn weer present
Ook de cast levert uitstekend werk af. Matt Damon zet een overtuigende Odysseus neer die niet alleen een held is, maar vooral een man die zichtbaar getekend is door oorlog en zijn schuldgevoel. Zijn vertolking maakt van de legendarische Griekse koning een geloofwaardig mens van vlees en bloed. Anne Hathaway, Tom Holland en de rest van de indrukwekkende cast zorgen ervoor dat zelfs in de grootste spektakels de menselijke kant van het verhaal nooit helemaal verloren gaat. Dat is belangrijk, want een film van deze omvang kan makkelijk verzanden in spektakel zonder ziel. Gelukkig slaagt Nolan er grotendeels in om beide te combineren, grotendeels. Maar daarover straks meer.
Puzzels leggen, zoals steeds.
Wat veel filmliefhebbers bovendien zullen waarderen, is dat Nolan opnieuw weigert om het zijn publiek makkelijk te maken. Net zoals in Memento, Inception en Oppenheimer kiest hij voor een complexe vertelstructuur waarin verschillende tijdsperiodes en verhaallijnen door elkaar lopen. Het is weeral genieten om aanwijzingen op te pikken en achteraf de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Dit is niet het soort film waarbij je twintig minuten op je telefoon kunt scrollen om vervolgens zonder problemen weer in het verhaal te stappen. Nolan verwacht dat je aandachtig kijkt. Het voelt soms alsof hij tijdens de vertoning naast je zit en af en toe vraagt: “Ben je nog mee?”
Maar laten we eerlijk zijn: soms ben je echt niet en The Odyssey is dan ook niet voor iedereen.
Waarom Niet?
Lang, héél lang
Juist de elementen die sommige kijkers geweldig vinden, kunnen anderen compleet afschrikken. De eerste hindernis is de speelduur. Met bijna drie uur op de teller vraagt The Odyssey een flinke investering. Het goede nieuws is dat je waar voor je geld krijgt. Het minder goede nieuws is dat je misschien halverwege begint uit te rekenen of je genoeg popcorn hebt voorzien voor de volledige reis. Hoewel de film voortdurend indrukwekkende momenten bevat, blijft het een lange zit. Voor sommige kijkers zal de rijke wereldopbouw fantastisch zijn, terwijl anderen zich afvragen of Odysseus niet gewoon even Google Maps had kunnen gebruiken.
Er is afstand, véél afstand
Een andere kritiek die Nolan al jaren achtervolgt, is dat zijn films soms meer bewondering oproepen dan emotie. Ook hier duikt die opmerking opnieuw op. Sommige personages lijken eerder dragers van grote ideeën dan volledig uitgewerkte mensen. Daardoor blijven bepaalde emotionele momenten op een afstand. Met andere woorden: je kunt soms diep onder de indruk zijn van wat je ziet zonder er noodzakelijk door geraakt te worden.
Daarnaast zal niet iedereen fan zijn van de complexe vertelstructuur. Nolan speelt opnieuw met tijd, herinneringen en perspectieven. Voor de ene kijker maakt dat de film slimmer en interessanter. Voor de andere voelt het alsof ze een puzzel van duizend stukjes proberen te maken terwijl iemand tussendoor de doos blijft schudden. Tegen de helft van de film weet Odysseus soms niet exact waar hij zich bevindt, en eerlijk gezegd geldt dat af en toe ook voor het publiek.
Te veel werk
Uiteindelijk voelt The Odyssey soms meer aan als een indrukwekkend kunstwerk dan als een traditionele blockbuster. Wie vooral op zoek is naar eenvoudige ontspanning, snelle actie en een verhaal dat je zonder nadenken kunt volgen, zal zich minder thuis voelen. Nolan serveert hier geen fastfood, maar een uitgebreid degustatiemenu van drie uur. Sommigen zullen daar nog weken over napraten, anderen verlangen na de eerste gang alweer naar een hamburger.
Trailer
Gezien in de bioscoop
The Odyssey is het filmische equivalent van een epische zeereis: indrukwekkend, uitdagend, soms overweldigend en af en toe licht vermoeiend. Wie bereid is zich volledig over te geven aan Nolans grootse visie krijgt een van de meest spectaculaire bioscoopervaringen van het jaar voorgeschoteld. Wie liever een eenvoudige avond ontspanning zoekt, loopt het risico de zaal te verlaten met dezelfde blik als Odysseus na tien jaar op zee: licht uitgeput, een beetje verward, maar diep vanbinnen toch onder de indruk.
Pluspunten
- Visueel verbluffend
- Sterke acteerprestaties
- Ambitieus verhaal
Minpunten
- (te) Lange speelduur
- Emotioneel afstandelijk
- Complex vertelstructuur
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
