“De PlayStation VR2 is een fantastische VR-bril die barst van het potentieel”

Er is al héél veel gezegd en geschreven over de PlayStation VR2. Zowel positief als negatief. Op papier lijkt Sony’s nieuwste VR-bril een logische upgrade ten opzichte van het origineel uit 2016, maar hoe zou het in de praktijk uitdraaien? Heel wat gamers hadden hun twijfels en die kunnen enkel weggewerkt worden wanneer we hem zelf in handen hebben gehad. Ik heb het geluk gehad dat ik de PlayStation VR2 uitgebreid heb kunnen bepotelen en bespreek met plezier de positieve en negatieve punten van deze nieuwe VR-headset voor PlayStation 5.

In deze review bespreek ik de PlayStation VR2-hardware. De reviews van de vele PS VR2-games, waaronder Horizon Call of the Mountain, volgen snel. Hou onze website in de gaten!

Waarom Wel?

Radicaal anders, toch vertrouwd

Wat meteen opvalt wanneer je de PlayStation VR2-headset uit de doos haalt, is het feit dat hij er enerzijds enorm vertrouwd uitziet maar er toch duidelijke verschillen zijn. Het belangrijkste is dat je nu je PlayStation Camera echt met pensioen mag sturen. De PS VR2 maakt gebruik van zogenaamde inside-out tracking. Dit middels vier camera’s die in de bril zelf zitten om zo de omgeving te scannen. Op die manier weet de game waar je jezelf bevindt en registreert het je bewegingen.

Dit valt vooral op wanneer je tijdens het spelen erg veel rondjes draait. De eerste generatie PS VR had dan redelijk wat problemen om je positie te bepalen. Dat is met de PS VR2 absoluut verleden tijd. Het gebeurde meer dan eens dat ik na een sessie Horizon Call of The Mountain schrok van waar ik beland was in mijn woonkamer. Ben je zelf iets voorzichtiger, of achterdochtiger, dan kan je wanneer je maar wil gebruik maken van de passthrough view. Hiermee verlaat je de game en kijk je bij wijze van spreken door je bril heen. In praktijk krijg je gewoon een grijs beeld te zien van je omgeving die de camera’s op de headset doorsturen naar het VR-scherm voor je ogen.

Je ogen als extra joystick

De schermen die in de PS VR2 zitten, hebben logischerwijs ook een upgrade gekregen. Vaarwel pixels, welkom prachtige 4K HDR-beelden! Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik écht overdonderd was door de grafische pracht die ik nu te zien kreeg in de PS VR2. Zeker nadat ik jarenlang op de pixels van de PS VR heb moeten kijken. Die hoge resolutie werd niet over het volledige OLED-paneel getoverd. Nee, Sony heeft namelijk Foveated Rendering geïntegreerd.

Dit is een techniek door het volgen van je ogen het beeld zo rendert dat je in het midden van je gezichtsveld altijd scherp beeld te zien zal krijgen. Het gebied errond wordt waziger gemaakt waardoor er minder rekenkracht naar die gebieden gaat en meer naar het gebied waarnaar je kijkt. Dat gezichtsveld is met zijn 110° trouwens ook een stukje groter geworden.

Het leuke is dat die eye-tracking ook in-game gebruikt kan worden door ontwikkelaars. Zo kan je in Horizon Call of the Mountain ervoor kiezen om de menu’s te besturen met je ogen. Da’s in het begin best vreemd, maar na een tijdje raakte ik er wel aan gewend. Andere ontwikkelaars zullen in de toekomst ongetwijfeld meer inventieve ideeën uitwerken met deze eye-tracking. Zo zou knipperen met je ogen zwaar afgestraft worden in The Dark Pictures: Switchback VR.

Comfort op de eerste plek

Sony leek bij de ontwikkeling van de PS VR2 voor PlayStation 5 maar al te goed te beseffen dat het allesbehalve een pretje was om de eerste generatie VR-bril aan te sluiten op je PlayStation 4. Een heleboel kabels en een extra bakje moesten ervoor zorgen dat je VR-games kon spelen. Dit is gelukkig helemaal verleden tijd want het enige wat je nu nog hoeft te doen is één USB-C kabel in je PlayStation 5 pluggen en je kan meteen beginnen. Het instellen van je headset wordt begeleidt door een handige tutorial waarin je de ins en outs worden meegegeven. Ook het instellen van je speelveld is een fluitje van een cent. Wat een zaligheid!

Ik heb het nu al een tijdje over de vele verschillen ten opzichte van de PS VR, maar er is ook iets waar Sony wél aan heeft vastgehouden: het comfortabel design. Je plaatst de headset nog steeds op je voorhoofd waarna je de band aanspant met een makkelijke draaiknop ter hoogte van je achterhoofd. Omdat de headset zo op je hoofd rust en niet op je gezicht, zorgt dit voor een enorm comfortabel en vrij gevoel. Ook al zit er een VR-bril vlak voor je ogen en ben je een brildrager zoals ik. Je zal wel even moeten zoeken naar de perfecte positie om alles scherp te zien, maar eens je die gevonden hebt, ben je klaar voor uren VR-plezier.

Nieuw is trouwens dat je de lenzen van en naar elkaar kan toeschuiven om ze zo perfect voor je ogen te plaatsen. De meegeleverde en geïntegreerde oortjes klinken fantastisch en beschikken eveneens over de ondertussen gekende 3D-Audio van Sony.

Handige Sense-controllers

Over deze PlayStation 5 VR-headset heb ik nu wel zowat alles verteld, maar er zijn nog twee héél belangrijke nieuwigheden: de zogenaamde Sense-controllers. Vaarwel oubollige Move-controllers, welkom futuristische controllers! Want ja, ze zien er heel vreemd uit op het eerste zicht, maar eens je ze in je handen hebt, voelen ook zij enorm vertrouwd aan. Elke Sense-controller heeft een duo aan PlayStation-knoppen, een trigger, thumbstick en een knop onder je middenvinger. Dat is even wennen, maar na vijf minuten was ik helemaal mee met de layout. Sony heeft hier duidelijk goed over nagedacht en het is een waar plezier om te gamen met deze Sense-controllers!

Die rare ringen die rondom de controller liggen zorgen ervoor dat de headset de positie ervan goed kan berekenen. Dit heeft als resultaat dat de tracking een pak nauwkeuriger is dan die van de Move-controllers. Maar er zit nog meer geweldige technologie in de Sense-controllers. Zo beschikken ze net zoals de DualSense over haptische feedback om subtiele trillingen mee te geven. Deze techniek zit bovendien ook in de headset! Maar da’s niet alles.

Op de plek waar je jouw vingers legt zitten ook sensoren die zo je individuele vingers kunnen tracken. Dit is ter hoogte van je handpalm, maar ook op de triggers én de thumbstick. Hier kunnen de ontwikkelaars dan weer mee aan de slag om je zo bepaalde gebaren te laten doen. En nee, een middenvinger opsteken lukte niet in Horizon Call of The Mountain.

Waarom Niet?

Duurder dan z’n eigen console

Kan ik deze PlayStation VR2 dan blindelings aan iedereen aanraden? Nee. Voor de doorsnee gamer is er namelijk één belangrijk struikelblok: de prijs. Met zijn €599 is de PS VR2 niet bepaald goedkoop te noemen en als je nog geen PlayStation 5 in huis hebt, ben je voor beide een groot stuk van je maandloon kwijt. Maar dat wil niet zeggen dat deze prijs niet te verantwoorden is. Er zijn duurdere headsets op de markt, maar het zal veel casual gamers (en ouders) toch afschrikken.

Een nadeel waar de bezitters van de eerste generatie PS VR dan weer over zullen vallen, is het feit dat de PS VR2 standaard niet compatibel is met de games die ontwikkeld werden voor die eerste versie. Op technisch vlak is dat volledig te verantwoorden en uit te leggen, want er wordt gebruik gemaakt van compleet andere technologie. Maar toch blijft het zuur. Ontwikkelaars kunnen hun games wel updaten, maar dan ben je wel overgeleverd aan de goodwill van hen.

Struikelende tracking

Ik wil afsluiten met één issue waar ik mee te maken kreeg. Zo verloor de headset soms de tracking van de Sense-controllers waardoor ik m’n console opnieuw moest opstarten om dit te verhelpen. Ook kreeg ik af en toe de melding dat de headset de tracking van het speelveld verloor. Geen idee waarom dit zo was, ik speelde zoals aangeraden altijd met alle lichten aan. Misschien dat mijn erg donker tv-meubel de boosdoener was? Met een extra lampje achter m’n tv was het probleem alleszins wel verholpen.

Trailer

---