“Broken Roads is overduidelijk een debuuttitel”

Broken Roads is de debuuttitel van de Australische ontwikkelaar Drop Bear Bytes. Een narratieve RPG die zich afspeelt in het post-apocalyptische Australië. Zit er überhaupt nog iemand te wachten op de zoveelste de-wereld-moet-heropgebouwd-worden sim of kan deze kleine developer toch nog verrassen? Lees het in onderstaande review.

Waarom Wel?

De outback

Nadat een A-bom Australië grotendeels vernietigt, zijn de achterblijvers op mekaar aangewezen. Maar in tegenstelling tot de meeste post-apocalyptische games zitten er in Broken Roads geen zombies, mutants of andere freaks. Net zoals in het echte leven zijn het de overlevenden die mekaar de duivel aandoen. Als we de makers mogen geloven zijn de locaties in de game daadwerkelijk gebaseerd op echte Australische plaatsen, onder andere op de Wheatbelt en als je dat verkeerd las, dan ben je niet de enige.

Daarnaast bevat de game ook een aantal met de handgetekende pancartes die vooral gebruikt worden om het verhaal meer vorm te geven. Erg mooi gemaakt maar in tijden van eenvoudige en toegankelijke A.I. tools maken die prentjes wel minder indruk dan voorheen. Broken Roads is een traditionele CRPG en dat merk je vooral aan zijn enige gimmick: het Moreel Kompas.

Moral Compass

In Broken Roads zal je vaker een hartverscheurende keuze moeten maken dan een robbertje te vechten. En de ontwikkelaars hebben hiervoor het Moral Compass in het leven geroepen. Bij de character creation zal je uit vier kwadranten mogen kiezen. Als Humanist vindt je personage het belangrijk om iedereen in zijn waarde te laten, het goede in de mens te zien en waardig het einde van de wereld tegemoet te gaan.

Ben je meer een ‘zachte’ teamspeler dan kies je voor de Utilitarian. Deze set van waarden is gestoeld op het geluk van de groep en niet dat van het individu. Ben je meer voor de harde aanpak dan heb je twee keuzes: Machiavellian of Nihilist. Bij de eerste gaat jouw groep voor een soort van “eigen volk eerst”- aanpak en bij het tweede speel je als een onvervalste egoïst. Mijn vriendin vond dat deze laatste het best bij me paste…geen idee of ze me iets wil vertellen. Maar ik dwaal af.

Het is geen nieuwe mechanic (overigens erg vergelijkbaar met het fantastische Disco Elysium. Lees onze review hier)  maar de keuzes van je personage op basis van zijn moreel kompas hebben weldegelijk invloed op het verloop van het spel. Hoewel het wel erg jammer is dat je eens een keuze gemaakt op het kompas je nooit de andere dialoogopties kan kiezen. Maar daarover later meer. Hoe meer je dialoogopties kiest in één kwadrant hoe meer je later in het spel kan unlocken. Van perks in combat tot extra items.

Klassiek in zijn aanpak

Met het succes van Baldur’s Gate 3 zullen we de komende jaren ongetwijfeld een heropleving kennen van de Classic Role Playing Games en dat kan ik alleen maar toejuichen.  Tenslotte hoeft niet elke gamingsessie super intensief te zijn. Broken Roads is gamen op een rustige manier, ik kan het bijna vergelijken met het lezen van een goed boek of je favo serie bingen. Want er gaat vooral veel aandacht naar de personages en de onderlinge dialogen en intriges. Er mag dan wel eenvoudige combat in de game zitten, Broken Roads draait vooral om het nemen van de juiste beslissingen. Of de foute, dat maakt je playthrough vaak veel interessanter. Er zijn trouwens vijf verschillende grote eindes. Waarvan Drop Bear Bytes ons vertelt dat er maar liefst 150.000 duizend verschillende varianten zijn. Die verschillen zitten hem voornamelijk in de dialogen. Dat is best wel indrukwekkend, maar helaas geeft Broken Roads zijn spelers te weinig om de game te willen herspelen.

Waarom Niet?

Niet meer van deze tijd

Ik moet jullie eerlijk bekennen dat het niet goed voelt om een debuut game van een studio af te kraken maar Broken Roads is een relikwie van een vervlogen tijd. De game mag dan wel gemarket worden onder de noemer van een throwback naar de good ol’ RPG’s van weleer maar het blijft wel een achterhaald concept. Niks voelt modern of eigentijds aan. En ik heb begrip voor een kleine studio die met beperkt budget een game wil maken maar ik vrees vooral dat er voor Broken Roads geen plaats is in het gamelandschap. Erger nog, er is geen reden om deze game op te pikken. Want wie zich in een RPG wil storten kan dat beter doen met Baldurs Gate 3 (lees onze review hier) of Dragon’s Dogma 2. (review)

Combat? Items? Waarom?

In mijn hele playthrough heb ik maar twee keer moeten vechten. Zeker met een charismatische build kan je zowat alle schietpartijen vlotjes uit de weg gaan en dat is nodig. De combat is zo onderontwikkeld dat het uiteindelijk een zegen bleek te zijn. Maar de vraag rijst dan wel: waar zit er combat in deze game? Iets wat je ook kan zeggen over het inventory management. Want, de hoarder die ik ben, alle items die je opraapt en meeneemt blijken zelden van enig nut te zijn.

Trailer

---