“NBA 2K22 is een goede game die overschaduwd wordt door een agressieve focus op microtransacties”

Zoals ieder jaar wikkelt NBA 2K me weer in een hevige tweestrijd. Enerzijds is het met verve de beste basketbalsimulatiegame op de markt. Anderzijds is het weerom de meest schaamteloze geldklopperij met gameplaycycli die dusdanig ontworpen worden om je diep in de geldbuidel te doen tasten. Weegt het eerste op tegen het tweede? Hier heb je alvast mijn ongezoute mening.

Waarom Wel?

Basketbalcultuur

Ik hou van NBA 2K. Zoals velen jaarlijks de nieuwste FIFA-game in huis halen, heb ik iedere september een terugkerende afspraak met Visual Concepts’ iconische basketbalsim. En de redenen voor die liefde blijven duidelijk aanwezig in NBA 2K22. Geen enkele andere titel in het genre – niet dat er momenteel echt andere games zijn waar 2K tegen opbotst – weet zo goed de sfeer van het Noord-Amerikaanse basketbalcircus te capteren als deze reeks. Van de opzwepende hiphop soundtrack die voortdurend aangevuld wordt, tot de presentatie van iedere wedstrijd alsof het een liveuitzending op televisie is. Visual Concepts weet basketbalcultuur zowel op de heilige parket, als errond goed te vatten.

Beste gameplay in jaren

Het meest van al merk je dit in de effectieve gameplay. Visual Concepts heeft weer één en ander bijgeschaafd, wat je meteen zal voelen wanneer je op het virtuele basketbalveld stapt. Het voornamelijkste verschil tegenover 2K21 is sowieso het afscheid van stick aiming. Deze techniek van de bal gooien door met je rechter analoge stick te mikken richting de ring werd weer ingeruild voor de oude vertrouwde shot meter. Een keuze die zonder twijfel gebaseerd werd op community feedback, maar toch ook een voorzorgsmaatregel tegen hackers lijkt. Die wisten met speciaal gemodificeerde controllers altijd raak te gooien met het stick aiming principe. Niets van dat dus in 2K22.

Maar de veranderingen gaan een pak verder dan de terugkeer van de traditionele shot meter. Zo berust de gameplay weer een pak meer op skill. Dit komt doordat het vermoeidheidsysteem zodanig aangepast werd dat iedere actie die je doet een noemenswaardige hap uit je stamina-balk neemt. Hoe vermoeider je speler, hoe groter de kans op fouten, en hoe moeilijker het wordt de bal netjes door het net te jagen. Met maximaal contact door een meute verdedigers naar de ring driven is dus nog maar voor een handvol spelers weggelegd.

Het merendeel van de spelers valt meer terug op teamwork. Opmerkelijk is hoe je in 2K22 toch best wat spelinzicht aan tafel moet brengen om goede shots te creëren. Je moet beroep doen op medespelers om slimme screens te zetten en geregeld een sterke play in actie roepen om toch maar bij de ring te geraken, of om een scherpschutter voldoende vrij te krijgen voor een uncontested shot. Beide zijn in 2K22 moeilijker dan de voorbije jaren, wat het een fijne uitdaging maakt om ook dit jaar weer de gameplay in de vingers te krijgen.

My(W)NBA

Dit alles komt mooi samen in de MyNBA en MyWNBA-modi. Hierin neem je de controle over een NBA of WNBA-franchise en tracht je deze uiteraard naar de wereldtitel te loodsen. Voor mij persoonlijk is dit de meest aangename modus die 2K22 te bieden heeft. Niet alleen is hij bijzonder diepgaand, hij blijft ook helemaal gevrijwaard van de problemen die de twee andere hoofdmodi – MyPlayer en MyTeam – wel hebben.

Zoals ieder jaar blijf ik me vooral verbazen in het niveau van aanpasbaarheid die je in deze modus krijgt. Wil je van A tot Z je team beheren, dan kun je de volledige simulatie-kant opgaan en alle transfers beheren, rookies kiezen, contracten onderhandelen, noem maar op, je kan het allemaal zelf in handen nemen. Wil je gewoon een seizoen doorspelen zonder je nog maar een beetje zorgen te moeten maken over management, dan kun je net zo goed in dezelfde modus al die zaken uitbesteden, zodat jij gewoon op ‘play next game’ hoeft te drukken van tijd tot tijd. In dit opzicht blijft NBA 2K22 nog steeds de ongeslagen koning van basketbalsimulatie.

Meer dan zomaar een basketbalcarrière

Ondanks mijn liefde voor MyNBA, ligt de klemtoon bij de meeste NBA 2K-spelers nu al jaren bij het MyPlayer-luik. Hierin bouw je zelf een basketbalspeler die je van rookie naar All Star evolueert over de seizoenen heen. Met jouw speler bouw je zowel een offline carrière uit in AI-gestuurde NBA-wedstrijden, alsook online, aan de hand van uiteenlopende sub-modi (ProAM, park pick-up games, Rec Center, …). Hoe meer tijd (of geld) je erin steekt, hoe beter je jouw speler kan maken. Enerzijds door attributes te levellen (met VC, wat je dus in-game verdient of kan aankopen), anderzijds door badges te unlocken die je stats een boost geven.

Ik heb heel wat problemen met deze spelmodus. Oh boy, heb ik veel problemen met deze spelmodus. Maar toch kan ik niet ontkennen dat er ook een hoop goeds te vinden valt in MyPlayer. Enerzijds heb je natuurlijk de ultieme basketbalfantasie van je eigen personage in de NBA te zien spelen, maar daarnaast biedt 2K22 ook een hoop extra in MyPlayer. Zo krijgen next-gen spelers weer toegang tot The City, een heuse basketbalstad waar je in kan vertoeven, gaan shoppen, pick-up basketbal games spelen en deelnemen in tal van randactiviteiten. Hoewel The City op zich niets nieuws is (2K21 introduceerde dit basketbalparadijs al), giet Visual Concepts er deze keer een licht RPG-sausje overheen met quests die je enerzijds doorheen het MyPlayer-verhaal loodsen, en anderzijds extra opdrachten laten uitvoeren in ruil voor VC of experience points.

Het resultaat is dat MyPlayer veel meer is geworden dan puur een basketbalmodus waarin je zelf een speler kan maken en ontwikkelen. Je kan nu ook een heuse carrière in de mode starten, of jezelf ontpoppen tot ware hiphop-artiest. Beide dragen dan weer bij tot het eerste punt dat ik maakte in deze review: NBA 2K weet basketbalcultuur als geen ander te vatten. En dat is met deze 2K22 meer dan eens een feit.

Waarom Niet?

VC

NBA 2K22 wil een heel goede game zijn. Het heeft daar ook alles voor in zijn mars. De gameplay klopt, The City is een aangename plek die het verkennen waard is, de uitgebreide cast aan announcers en televisiecommentatoren is nagenoeg legendarisch. Dit alles wordt quasi teniet gedaan door de manier waarop Visual Concepts de game ontwerpt om zo veel mogelijk geld binnen te rijven. Om te beginnen is deze reeks één groot advertentieplatform voor merken als State Farm, Adidas, Gatorade en Nike (om nog maar het tipje van de ijsberg te benoemen). Dit kun je gelukkig nog wegschrijven aan dat het allemaal past binnen het kader van basketbalcultuur. Je kan ook geen echte NBA-wedstrijd kijken of er worden twintig merken doorheen je strot geramd voor het einde van de eerste quarter. Dan maakt het authentiek Amerikaans, right? Right??

Minder goed te praten, is de absurde focus op microtransacties. Het spel is werkelijk ontworpen op meer geld uit je los te krijgen dan de (minstens) zeventig euro die je in de winkel neertelde. Zo is de grind om VC te verdienen waarmee je jouw MyPlayer kan upgraden onvoorstelbaar lang. Het helpt ook niet dat cosmetische aankopen ook VC kosten. Op zich geen probleem, tot je merkt dat je voor het uitbouwen van een carrière in mode soms nieuwe kleren moet kopen om verder te geraken. Als klap op de vuurpeil wordt VC als een globale currency bekeken. Geld dat je dus met één MyPlayer-personage verdient, telt dus ook voor andere personages die je maakte, én is ook de currency die je gebruikt om player packs te kopen in 2K22’s andere spelmodus: MyTeam (wat je nog het meeste kan vergelijken met Ultimate Team in FIFA).

Het meest van al stoort dit aansturen op VC te kopen het meeste in de kleine dingen. Zo zie je bijvoorbeeld in het scherm om je attributes te upgraden niet hoeveel VC je momenteel bezit, enkel hoeveel de upgrade die je wil kopen kost. Ga je dan naar het afrekenscherm, dan zie je pas of je genoeg centen hebt om deze upgrade te betalen. Niet genoeg VC? Geen probleem, koop hier snel nog een beetje extra!

Ook is The City een behoorlijk grote plaats om je als speler doorheen te navigeren. Dit zou geen probleem zijn, mocht Visual Concepts enkele fast travel punten voorzien hebben. Deze zijn echter nergens te bespeuren, op één optie na waarmee je ten allen tijde terug naar je eigen appartement kan fast travelen. Om het leed wat te verzachten heb je een ongelooflijk traag en loom bestuurbaar skateboard ter beschikking waarmee je een marginaal klein beetje sneller vooruit gaat dan wanneer je gewoon doorheen The City zou joggen. Dit alles zou gewoon een klein frustratiepunt blijven, ware het niet dat je met de nodige VC ook andere vervoersmodi kan aanschaffen, die een pak sneller zijn. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat de makers dit met opzet zo ontworpen hebben om meer centen van je af te troggelen. Maar het voelt alvast wel zo. En het is geen fijne ervaring om steeds het gevoel te hebben dat de game die je wil spelen eigenlijk gewoon meer geld van je wil.

Vertrouwde mankementen

Mocht Visual Concepts even goed zijn in het wegwerken van mankementen die intussen al meerdere jaren in de reeks zitten, als dat het goed is creatieve manieren vinden om geld te ontfrutselen, dan had deze review bij bovenstaande betoog kunnen eindigen. Er zijn echter een hoop zaken waar spelers nu al jaren op wijzen die nog steeds niet opgelost lijken.

Zo is de AI van je medespelers niet altijd wat het moet zijn, en zie je in de tussenfilmpjes op het basketbalveld wel vaker spelers tegen elkaar aanbotsen of glitchen. In The City is de connectie ook niet altijd even stabiel, waardoor lag en framedrops geregeld hun kop opsteken.

Persoonlijk heb ik het ook niet voor het ‘got next’ systeem in The Park, waar je voor pick-up games kan gaan klaarstaan naast een basketveld om de volgende match mee te spelen. Meer dan eens stond ik al een paar minuten klaar, te wachten tot ik aan de beurt was, om dan wanneer het eindelijk zover was uit de queue geflikkerd te worden door twee spelers die net aankomen.

Ook het hele teammate rating-systeem, dat je op basis van acties op het veld kan doen stijgen of dalen, houdt vertrouwde mankementen. Zo switchte de game geregeld van speler waarop ik moet verdedigen, vaak naar een tegenstander aan de andere kant van het veld, waardoor het spel me minpunten geeft omdat ik m’n assignment verlaten heb of zelfs een defensive breakdown tot stand bracht. Het zijn zaken zoals dit die nu al jaren de nodige frustraties met zich meebrengen, en die me steeds minder tolerant maken voor de grote klemtoon op microtransacties.

VERDICT

6

NBA 2K22 is een goede game die overschaduwd wordt door een agressieve focus op microtransacties. Het meeste plezier valt te beleven in de MyNBA-modus, die als eenzame goedzak steeds gespaard lijkt gebleven van de geldgedreven praktijken die MyPlayer en MyTeam zo plagen. Jammer, want wanneer het op gameplay aankomt, is deze 2K22 zonder twijfel de beste basketbaltitel sinds lang.

Pluspunten
+ On the court gameplay staat sterker dan ooit
+ Meest uitgebreide MyPlayer-modus die de reeks ooit zag
+ Weerom een geslaagde presentatie van Amerikaanse basketbalcultuur

Minpunten
– Sterkere focus op microtransacties dan de gemiddelde free-to-play titel dezer dagen
– Spel kent meer ongewenste advertising dan de gemiddelde pornowebsite
– Geen fast travel in The City
– Geplaagd door veel mankementen die nu al jaar en dag in de reeks zitten

NBA 2K22
Beschikbaar vanaf 10/09/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / Switch / PC
Gespeeld op PC
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Praga

De ouderdomsdeken van Pragalicious maar daarom zeker niet minder delicious dan het jonge grut van de crew. Wilde als kleine jongen een console kopen maar mocht niet van zijn papa. Dus sprak hij de gevleugelde woorden "Later als ik groot ben koop ik het allemaal zelf" Als jonge snaak was hij met zijn korte broek, witte sokken en sandalen vaste klant bij de lunaparken aan zee en op de kermis. Raakte in de ban van Snake en Pong, ging al snel door naar Quake, Hexen, Doom, Wolfenstein 3D en Delta Force. Maar de grote game changers waren Quake 3 Arena (1999) en Unreal Tournament (1999). Favoriete genres (MMO)RPG, shooters en adventure games. Praga beweert trouwens dat hij het buitenechtelijke (of moeten we buitenaardse zeggen) kind is van Indiana Jones en Lara Croft. We zullen hem maar in zijn geloof laten... (of tijdig zijn medicatie geven)