“Diablo IV: Lord of Hatred is een erg sfeervolle uitbreiding”

Sommige games speel je en je bent totaal het besef van tijd kwijt; voor mij was Diablo IV jarenlang zo’n titel. Uren leken minuten, als een gek aan builds werken alsof ik een demonische architect was. Loot najagen alsof het mijn tweede job was geworden. Toen Lord of Hatred werd aangekondigd, voelde dat als een nieuwe oproep richting de poorten van de hel. Nieuwe classes, een vervolg op het epische verhaal van Vessel of Hatred, een nieuw gebied en verse systemen om opnieuw verslaafd aan te raken. Alleen… soms is de grootste vijand geen demon, maar verzadiging. Kon ik deze vloek weerstaan? Ontdek het in deze review van Diablo IV: Lord of Hatred.

Waarom Wel?

Een verhaal vol intriges

Het verhaal van Lord of Hatred pikt de draad op na de gebeurtenissen van de vorige uitbreiding Vessel of Hatred en zet Mephisto opnieuw in de spotlight. Hij heeft niet de intentie alles kapot te slaan, maar liever een duivels plan te bedenken om het vuile werk aan anderen over te laten, zodat hij vanop een afstand kan toekijken. Hij gebruikt het lichaam van Akarat om hem naar voren te schuiven als de nieuwe messias. Hierdoor worden de Amazones beïnvloed, en dat brengt wat teweeg in deze krachtige groep.

Akarat krijgt op deze manier heel wat invloed op Skovos. Hierdoor krijgen we als speler wederom een enorm interessante verhaallijn voorgeschoteld, want intriges en wantrouwen voeren hier vaak de boventoon. Om dit te overwinnen als speler wordt er een pact gevormd met een vijand die je voorheen al hebt verslagen in het verhaal van Diablo IV. Die dynamiek tussen beide personages heeft Blizzard, naar mijn eigen bescheiden mening, geweldig op het scherm getoverd.

Skovos is een vakantie naar de hel

Het nieuwe gebied Skovos is zonder twijfel een van de hoogtepunten van deze DLC. Waar Sanctuary de grauwe ellende naar boven bracht, brengt Skovos in eerste instantie iets anders op tafel: wit marmer, azuurblauwe zeeën, oude tempels en hier en daar had ik het gevoel dat ik op een Grieks eiland vertoefde. Bijna alsof je op vakantie bent.

Die “bijna” is een zeer belangrijk gegeven, want hoe verder je vordert in het verhaal, hoe duidelijker de invloed van Mephisto wordt. Laten we stellen dat het vakantiegevoel stelselmatig verdween. Bloeiende landschappen beginnen te rotten, de natuur vervormt en prachtige gebieden veranderen stilaan in een nachtmerrie. Het contrast werkt uitstekend en zorgt ervoor dat Skovos niet enkel mooi oogt, maar ook een verhaal vertelt.

De sfeer in deze Lord of Hatred is wederom van een bijzonder niveau. Zoals we gewend zijn van Blizzard zijn de cutscenes één voor één van een weergaloos niveau. De muziek laat me hier en daar opnieuw de nodige kippenvelmomenten ervaren, natuurlijk in combinatie met wat je op je scherm te zien krijgt.

Welkom Paladin en Warlock

Met de Paladin en Warlock krijgt Diablo IV opnieuw twee interessante classes erbij. Natuurlijk was de Paladin al een tijdje beschikbaar en die class is exact wat je verwacht. Heilige aura’s, hamers en schilden zorgen ervoor dat we als speler van het eerste uur in de Diablo‑reeks de Paladin met open armen ontvangen. Echter legde ik de focus bij de Warlock.

Deze class deelt curses uit alsof het zoete broodjes zijn. Demonen worden opgeroepen, vuur en schaduwen worden gecombineerd en als je vijanden kan vastzetten in een Dark Prison om daarna alles te laten ontploffen met je demonische krachten, dan weet je als speler dat deze class je heel wat uren plezier zal schenken.

Toegankelijke systemen

Het kan bijna niet anders dan dat er bij een nieuwe DLC ook nieuwe systemen worden toegepast. Die zijn bij Lord of Hatred aanwezig. Door de vernieuwde skill tree kreeg ik het gevoel dat de builds toegankelijker aanvoelden, zonder enige diepgang op te offeren. Zoals ik in de intro al aankaartte, dokter ik steeds zelf mijn build(s) uit, en dat neemt natuurlijk wat tijd in beslag, maar als je ziet wat voor resultaten dit kan opleveren, ben je toch een tevreden speler. Echter zijn er ook heel wat spelers in dit soort games die hun build(s) van het internet kopiëren. Ieder zijn ding natuurlijk. Door het nieuwe systeem kunnen ook deze spelers hun eigen build(s) makkelijker creëren. Je moet er natuurlijk nog steeds wat moeite voor doen.

Ook het Talisman‑systeem wordt geïntroduceerd. Dit zijn nieuwe charms met setbonussen, en de terugkeer van de Horadric Cube is ook hier een zeer leuke toevoeging voor spelers van de Diablo‑reeks van weleer. Het War Plans‑systeem geeft de endgame meer richting. Als speler krijg je de mogelijkheid om een eigen playlist samen te stellen. Je hebt de keuze tussen Nightmare Dungeons, The Pit, Helltides, Infernal Hordes en andere activiteiten. Afhankelijk van hoe je de playlist hebt opgesteld en natuurlijk voltooid, word je als speler op het einde van de rit extra beloond. In principe komt het erop neer dat je een betere structuur kan samenstellen in verband met de endgame. Echter, als je met hetzelfde probleem als ik kampt, zal dit er niet voor zorgen dat je weer uren zal vertoeven in Sanctuary, Skovos en andere gebieden in Diablo IV.

Waarom Niet?

Diablo IV-moeheid

Zoals je al kon lezen in deze review: de Lord of Hatred DLC voor Diablo IV is niet slecht! Alles zit goed in elkaar en er is voor bepaalde spelers voldoende content toegevoegd. Maar na ruim 400 uur Diablo IV voelde ik iets wat geen enkele lootfilter kan oplossen: vermoeidheid.

Ik moet er niet flauw over doen, maar ik moest me geregeld overtuigen om verder te spelen, vooral in het begin van deze DLC. Niet omdat Lord of Hatred slecht is, maar omdat mijn persoonlijke honger simpelweg verdwenen was. Voor mij is de ballon enige tijd geleden doorprikt omtrent de bekende gameplayloop. Dungeons verkennen, loot, optimaliseren en opnieuw beginnen wist me deze keer minder vast te grijpen. Ik had gehoopt dat Lord of Hatred me terug zou vervloeken en mijn drang richting de hitte van de hel zou terugkeren, maar helaas moet ik concluderen dat na het uitspelen van de DLC de poorten van de hel definitief gesloten zijn.

Wie echter nog volop in de Diablo‑roes zit, zal hier ongetwijfeld uren plezier aan beleven. Wie, zoals ik, al wat verzadigd is geraakt, voelt helaas sneller de herhaling opkomen.

Trailer

Gespeeld op PlayStation 5 Pro

7 Goed

Diablo IV: Lord of Hatred doet veel goed. Het verhaal is opnieuw interessant en zit vol intriges en wantrouwen. Skovos ziet er prachtig uit en toont steeds meer de corrupte invloed van Mephisto. De sfeer is wederom van een niveau dat zelfs de hemel overstijgt. De Warlock is een class waarbij iedereen zijn innerlijke demon kan loslaten en ook de nieuwe systemen maken de game beter. Maar reviews zijn soms ook eerlijk toegeven waar je zelf staat. Ik voelde duidelijk dat mijn tijd met Diablo stilaan zijn tol begon te eisen. Daardoor kon Lord of Hatred me minder meeslepen dan het waarschijnlijk verdiende. Of om het in Sanctuary‑termen te zeggen: de loot viel goed… maar de dopamine dropte minder hard.

Pluspunten

1. Intrigerend verhaal
2. Warlock en Paladin classes
3. Toegankelijke systemen
4. Skovos is prachtig

Minpunten

1. Endgame blijft in essentie bouwen op bestaande activiteiten