Er zijn films die je kijkt… en films die je ondergaat. Lee Cronin’s The Mummy behoort resoluut tot die tweede categorie: een klamme, ademende nachtmerrie die je niet gewoon consumeert, maar die zich in je nestelt als zand in je longen.
Waarom Wel?
Geen klassieke mummy-film
Laat ons beginnen met het belangrijkste: dit is geen klassieke mummy-film. Vergeet avontuurlijke schattenjagers en charmante actie à la The Mummy. Regisseur Lee Cronin gooit het roer hard om en kiest voor iets veel intiemers en venijnigers: familiehorror. Het verhaal volgt een gezin waarvan de dochter jaren na haar verdwijning terugkeert… maar duidelijk niet meer hetzelfde is. Wat volgt is geen spektakel, maar een langzaam rottingsproces van hoop.
Dat is meteen de grootste reden om te kijken: de sfeer. Cronin bouwt spanning zoals iemand een graf graaft: traag, methodisch, en met het zekere gevoel dat er iets verschrikkelijks onder zit. De film is doordrenkt met een beklemmende, huiselijke angst die eerder doet denken aan Hereditary dan aan traditionele monsterfilms.
Visueel is het een nachtmerrie die met zorg is gecomponeerd. Geen goedkope jumpscares, maar beelden die blijven hangen als een slechte droom waar je niet uit wakker wordt. Denk: vervormde lichamen, subtiele transformaties, en momenten van body horror die je doen twijfelen aan je eigen huid. Vroege reacties noemen het zelfs “onverbiddelijk” en “extreem ongemakkelijk” — en dat is hier absoluut een compliment.
Natalie Grace: WOW!
En dan is er de performance van Natalie Grace. Haar rol als het teruggekeerde kind is het kloppende (of beter gezegd: onregelmatig kloppende) hart van de film. Ze balanceert ergens tussen kwetsbaarheid en pure existentiële dreiging. Critici vergelijken haar impact al met iconische horrorrollen, en dat voel je: elke blik, elke beweging lijkt nét een fractie “off”.
Wat deze film extra interessant maakt, is hoe hij het mummy-concept heruitvindt. Geen vloek uit een grafkamer, maar iets dat zich in een gezin nestelt. Het kwaad is niet exotisch of ver weg, maar zit letterlijk aan de eettafel. Die keuze maakt het veel persoonlijker en daardoor ook veel enger.
Daarnaast zit er een verrassende laag zwarte humor in. Niet om te lachen van plezier, maar eerder dat ongemakkelijke soort humor waarbij je niet weet of je moet lachen of wegkijken. Volgens castlid Jack Reynor zorgt dat voor een vreemde maar effectieve balans tussen horror en absurditeit .
Ook technisch zit de film strak in elkaar: sterke cinematografie, een dreigende soundtrack, en een runtime van ruim twee uur die, verrassend genoeg, zelden als te lang aanvoelt, omdat de spanning voortdurend blijft sluimeren.
Waarom Niet?
Geen popcorn-horror
Maar laat ons eerlijk zijn: Lee Cronin’s The Mummy is ook een film die je met open ogen kan afstoten. Dit is geen popcorn-horror. Dit is eerder een emmer koud, modderig water recht in je gezicht.
De eerste en meest voor de hand liggende reden om deze film te vermijden: hij is extreem intens. Dit is geen gezellige vrijdagavondfilm. De toon is donker, zwaar en vaak ronduit verstikkend. Vroege reacties spreken over “één van de meest gestoorde bioscoopervaringen” en dat is geen overdrijving.
De body horror is expliciet. Niet gratuit, maar wel oncomfortabel gedetailleerd. Er zijn scènes die ontworpen lijken om je letterlijk te laten wegkijken. Als je een zwakke maag hebt of niet houdt van fysieke horror (denk: nagels, huid, vervorming), dan wordt dit een beproeving.
Daarnaast is de film bewust mean-spirited. Waar veel horrorfilms nog een vorm van catharsis of opluchting bieden, blijft deze film eerder hangen in wanhoop. Het voelt soms alsof Cronin de kijker geen enkele veilige plek gunt. Dat kan indrukwekkend zijn… maar ook uitputtend.
Dit is geen The Mummy Film
Een ander struikelblok is de verwachting rond de titel. Wie binnenstapt in de hoop op een moderne versie van klassieke mummy-avonturen, gaat bedrogen uitkomen. Dit is geen spirituele opvolger van de franchise, maar een radicale herinterpretatie. Voor sommige kijkers zal dat voelen als een bait-and-switch: je komt voor een monsterfilm, maar krijgt een psychologische nachtmerrie.
Ook het tempo kan voor sommigen een probleem zijn. Hoewel de spanning zorgvuldig wordt opgebouwd, is het geen snelle film. De eerste helft focust sterk op sfeer en karakterontwikkeling, en dat kan traag aanvoelen voor wie onmiddellijke actie verwacht. De payoff is er, maar je moet er geduld voor hebben.
En dan is er nog de speelduur van ruim twee uur. Voor een horrorfilm is dat aan de lange kant , en hoewel het verhaal die tijd benut, zal niet iedereen dat als positief ervaren. Sommige kijkers zullen het gevoel hebben dat de film zichzelf iets te serieus neemt.
De humor, hoe interessant ook, kan ook tegenwerken. Die donkere, wrange momenten breken soms de spanning op een manier die niet voor iedereen werkt. Het is een delicate balans, en niet elke kijker zal daarin meegaan.
Trailer
The Mummy is een gedurfde, ongemakkelijke horrorfilm die iets totaal anders doet dan je verwacht. Lee Cronin kiest niet voor avontuur of spektakel, maar voor een trage, beklemmende sfeer die onder je huid kruipt.
Dat maakt de film sterk… maar ook niet voor iedereen. Hij is donker, soms behoorlijk heftig en neemt zijn tijd. Zoek je spanning met wat plezier erbij, dan ga je hier minder aan hebben. Sta je open voor iets intens en verontrustend, dan is dit absoluut de moeite.
Kort gezegd: geen makkelijke rit, maar wel een die blijft hangen.
Pluspunten
- Veel gore
- Constante spanning
- Echt gemeen
Minpunten
- Te lang
- Humor landt niet altijd
- Geen The Mummy film
