Als je dacht dat Cthulhu: The Cosmic Abyss een standaard Lovecraft-game is, dan zit je er flink naast. Deze videogame gooit je niet alleen in een duister verhaal, maar verplicht je ook om het te ontrafelen. Het eindresultaat is een ervaring die minder draait om actie en meer om ontdekken, interpreteren en langzaam beseffen dat je misschien te ver bent gegaan. Of ik te ver ga in deze review van Cthulhu: The Cosmic Abyss lezen jullie iets lager!
Waarom Wel?
Creepy onderwaterstad
Eén van de grootste troeven van de game is zonder twijfel de setting. Je speelt als Noah, een ervaren onderzoeker die al van jongs af aan geconfronteerd wordt met het occulte. Gefascineerd door het ondoorgrondelijke sloot Noah zich al snel aan bij de Ancile en nam hij deel aan meerdere missies die allemaal een bovennatuurlijk kantje hadden.
En nu krijgt hij dus de kans om de verzonken stad R’lyeh te verkennen. En die voelt eerder als een plek die niet gemaakt is voor menselijke logica. De architectuur tart alle regels: gangen lijken te vervormen, ruimtes voelen onnatuurlijk aan en het geheel oogt meer als een gevangenis dan een stad. Het zorgt ervoor dat je constant op je hoede bent, omdat je nooit zeker weet wat er achter de volgende hoek schuilt.
Een AI vriendje
De gameplay sluit hier naadloos op aan. In Noah’s onderzoek wordt hij bijgestaan door KEY, een artificiële intelligentie die fungeert als zijn belangrijkste hulpmiddel. Deze AI is veel meer dan een simpele assistent. Ze helpt je navigeren, analyseert objecten en biedt extra informatie op momenten waarop je ogen tekortschieten.
Dankzij KEY krijg je toegang tot verschillende tools die de gameplay verdiepen. Zo is er een sonarsysteem waarmee je objecten en aanwijzingen kunt opsporen in omgevingen waar je zicht te beperkt is. Dit systeem evolueert naarmate je meer ontdekt, waardoor je steeds gerichter kunt zoeken. Daarnaast houdt KEY ook je mentale toestand bij en kun je via haar systeem upgrades vrijspelen die je speelstijl beïnvloeden. Dit alles geeft je het gevoel dat je echt een onderzoeker bent die stap voor stap dichter bij een gevaarlijke waarheid komt.
Een van de meest interessante gameplay-elementen is de zogenaamde “Vault”, een soort digitale breinmap waarin je alle gevonden aanwijzingen verzamelt. In plaats van dat de game zelf conclusies trekt, moet jij verbanden leggen tussen verschillende clues en mogelijke deducties. Wanneer je de juiste verbanden maakt, krijg je nieuwe inzichten en wordt duidelijk wat je volgende stap is. Dit systeem zorgt ervoor dat je actief betrokken blijft bij het verhaal en dat elke ontdekking echt voelt als een persoonlijke prestatie.
De puzzels in de game sluiten hier mooi op aan. Ze vragen niet alleen om logisch nadenken, maar ook om observatie en interpretatie. Er is geen vaste route die je moet volgen; je bepaalt zelf waar je naartoe gaat en in welke volgorde je de wereld verkent. Dit zorgt voor een gevoel van vrijheid en maakt elke playthrough persoonlijk. Je bent niet simpelweg een speler die een pad volgt, maar iemand die zijn eigen weg zoekt in een wereld die zich niet zomaar laat begrijpen.
Geen combat maar wel een corruptiesysteem
Daarnaast heb je ook nog het corruptiesysteem. In plaats van klassieke health mechanics draait alles rond mentale stabiliteit. Hoe meer je ontdekt over de kosmische krachten in de game, hoe meer dit invloed heeft op je perceptie, je mogelijkheden en uiteindelijk zelfs het verloop van het verhaal. Kennis is hier geen beloning, maar een risico. Elke nieuwe ontdekking brengt je dichter bij de waarheid, maar ook dichter bij het verlies van jezelf.
Tot slot zorgen de verschillende eindes ervoor dat je keuzes echt gewicht hebben. Je beslissingen, de manier waarop je puzzels oplost en je niveau van corruptie bepalen hoe het verhaal afloopt . Dit geeft de game niet alleen herspeelbaarheid, maar ook een gevoel van verantwoordelijkheid. Wat je doet, heeft gevolgen, en niet altijd de soort waar je op hoopt.
Waarom Niet?
Waarom doe ik dit mezelf eigenlijk aan?
Cthulhu: The Cosmic Abyss is niet voor iedereen. Sterker nog, de kans is groot dat je na een paar uur spelen achterover leunt en jezelf afvraagt: “Waarom doe ik mezelf dit eigenlijk aan?”
Een van de grootste struikelblokken is The Vault. Op papier is het een geweldig idee, maar in de praktijk kan het behoorlijk overweldigend worden. Na verloop van tijd verandert je overzicht in een wirwar van lijnen, symbolen en verbanden die je zelf hebt gelegd. Je krijgt te maken met een overvloed aan informatie, een groot aantal mogelijke connecties en opvallend weinig bevestiging of je wel op het juiste spoor zit. Het resultaat is dat je soms minutenlang naar je scherm zit te staren, in de hoop dat alles ineens logisch wordt. Vaak gebeurt dat ook, maar net zo vaak blijft het gevoel hangen dat je misschien compleet verkeerd zit. En de game zelf? Die geeft daar zelden een duidelijk antwoord op.
Zero uitleg of hulp
Daar komt nog bij dat de game je totaal niet bij de hand neemt. Verwacht geen duidelijke objectives, geen markeringen op je kaart en geen systeem dat je subtiel in de juiste richting duwt. In plaats daarvan word je simpelweg losgelaten in een wereld die je zelf moet interpreteren. Voor sommige spelers is dat precies wat het zo sterk maakt, maar voor anderen kan het al snel omslaan in frustratie. Het gevoel dat je geen idee hebt wat je volgende stap is, kan behoorlijk overheersen. En Key, jouw AI vriendje, vergeet het maar, die helpt je voor geen meter.
Traag, té traag.
Ook het tempo van de game zal niet iedereen aanspreken. The Cosmic Abyss neemt zijn tijd, en dat merk je. Er zijn momenten waarop je lange stukken aan het verkennen bent zonder dat er iets concreet gebeurt. Soms voelt dat sfeervol en spannend, maar soms ook gewoon traag. Zeker wanneer je geen vooruitgang lijkt te boeken, kan het tempo eerder tegenwerken dan bijdragen aan de ervaring. Dit is duidelijk geen game voor spelers die op zoek zijn naar snelle actie of directe beloningen.
De puzzels vormen een ander potentieel pijnpunt. Ze zijn slim en uitdagend, maar kunnen ook meedogenloos zijn. Wanneer je vastloopt, is er nauwelijks een vangnet. De game biedt geen hints, geen suggesties en geen systeem dat je helpt om weer op gang te komen. Dat betekent dat je soms echt volledig vastzit, zonder duidelijk idee hoe je verder moet. Voor mij sloeg dit snel om in pure frustratie.
De elementen passen niet altijd samen
Daarnaast zijn er momenten waarop de verschillende gameplay-elementen elkaar in de weg lijken te zitten. De combinatie van vage doelen, complexe puzzels en bewust vervormde perceptie kan ervoor zorgen dat alles tegelijk op je afkomt. Je probeert een probleem op te lossen terwijl je interface zich vreemd gedraagt, geluiden je aandacht afleiden en je niet eens zeker weet of wat je ziet wel klopt. Het is een interessant concept en past perfect binnen de sfeer van de game, maar het zorgt er ook voor dat de ervaring niet altijd even prettig aanvoelt.
Trailer
Gespeeld op PlayStation 5
Cthulhu: The Cosmic Abyss is een game die je hersenen gebruikt als speeltuin. The Vault, de gameplay en de manier waarop alles met elkaar verweven is, maken het tot een unieke ervaring. Maar het vraagt ook veel van je. Tijd. Aandacht. Geduld. En een zekere bereidheid om je comfortabel te voelen met het idee dat je misschien niet alles gaat begrijpen. Voor de juiste speler is dit een meesterwerk van mysterieuze gameplay en psychologische spanning. Voor de verkeerde speler is het een ingewikkelde wirwar van systemen waarin je vooral denkt: “Waarom heb ik dit verbonden met dat… en waarom voelt het alsof het mij nu aankijkt?” Wie Dead Space verwacht keer terug, wie een puzzelaar wil spelen: wees welkom!
Pluspunten
- Unieke Vault mechanic
- Creepy
- Echt je brein voor nodig
Minpunten
- Tergend traag
- Steile leercurve
- Onduidelijk en soms frustrerend
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
