Geen serie die je dit jaar harder naar de keel zal grijpen dan de Britse serie Adolescence op Netflix. En dat had ik niet direct verwacht van Netflix, want ik link hen maar zelden aan “naar-de-keel-grijpende series”. Adolescense is dan ook de perfecte mix van een sterk verhaal, unieke vertelstijl en verbluffende acteerprestaties.
Het verhaal van Adolescence begint bij de arrestatie van de dertienjarige Jamie in zijn ouderlijk huis vroeg in de ochtend. De lokale politie zet dermate de grove middelen in dat je denkt dat ze Bolle Jos uit zijn bed gaan lichten, maar het blijkt dus om een jonge puber te gaan. Als snel wordt duidelijk dat hij verdacht wordt van moord op een klasgenote de avond ervoor. Gezien het brute geweld lijken ze redelijk zeker van hun zaak te zijn. De voordeur wordt aan gruzelementen ingebeukt, maar geen probleem, de familie mag de kosten later inbrengen.
De moeder en oudere zus van Jamie worden totaal overweldigd door de situatie en de vader wordt aangesteld als begeleidende volwassene want we hebben hier natuurlijk met een minderjarige te doen. In de eerste aflevering zie je wat er de eerste minuten na zijn arrestatie in het politiebureau gebeurd. Je volgt als kijker tot in het kleinste detail de procedure die bij zo’n arrestatie gepaard gaat. De volgende drie afleveringen maken telkens een tijdssprong. De tweede aflevering speelt zich drie dagen later af. Dit tijdens het onderzoek in de school waar zowel de verdachte als het slachtoffer schoolliepen.
Zuhal Demir
Tussen haakjes: deze week bezocht Zuhal Demir de zogenaamde strengste school van de UK. Het is duidelijk dat ze niet deze school heeft uitgekozen. Als er kijkers plannen hadden om zij-instromer te worden, dan zijn er na het zien van deze aflevering ongetwijfeld een aantal die hun plannen gaan opbergen. De derde aflevering maakt een sprong van zeven maanden na de arrestatie. We zien Jamie in een gesloten jeugdinstelling in gesprek met een psychologe in kader van zijn later proces. De laatste aflevering maakt een sprong van 13 maanden en beleven we de 50e verjaardag van Eddie, de vader van Jamie.
Impact van sociale media
Doorheen de Adolescence-afleveringen gaat het niet zozeer over de vraag om Jamie de moord gepleegd heeft, maar eerder over wat er zich in zijn wereld afspeelt. We zijn getuige van de impact van sociale media op jonge pubers en regelmatig wordt er verwezen naar de verwerpelijke maar zeer invloedrijke opinies van foute gasten als Andrew Tate en de brainwashing die hiermee gepaard gaat bij jongvolwassenen in volle ontwikkeling. Zoals de zogenaamde 80/20 regel die stelt dat 80% van de vrouwen voor 20% van de mannen valt (en die resterende 80% dus de pineut zijn). We zien letterlijk de impact hiervan op het zelfbeeld van jongvolwassenen en wat dit in hun omgeving teweegbrengt.
Pakkende vertelstijl
En dan komen we bij het tweede argument waarom Adolescence zo’n unieke serie is en dat is de vertelstijl. Elke aflevering is namelijk in één take opgenomen. De camera volgt de personages op de voet en wisselt daarbij regelmatig van personage, wat het geheel heel dynamisch maakt. De camera volgt datgene wat op dat moment voor de kijker het interessants is om te zien en te horen en het meeste bijdraagt aan het verhaal. Maar dat geeft ook direct een heel beklemmend gevoel. Elk woord dat gezegd wordt en elke emotie die getoond wordt, komt dubbel zo hard binnen. Deze vertelstijl is een waar huzarenwerk en zeer geslaagd in dit geval.
Die stijl kan echter alleen maar resultaat bereiken als ook de acteerprestaties excelleren. De camera zit dermate dicht op de huid van de acteurs dat je als kijker elke twijfel of misstap dubbel zo dik opmerkt. Het begint al bij de 13-jarige Jamie, gespeeld door de in werkelijkheid 15-jarige Owen Cooper, een acteur met nauwelijks acteerervaring. Hij speelt een introverte jongen in volle ontwikkeling, maar slaagt erin een gamma aan emoties te spelen die je op die leeftijd onmogelijk kan verwachten van een acteur.
Daarnaast heb je Stephen Graham, die vader Eddie speelt. Hem zag ik al bezig in de uitstekende keukenthriller Boiling Point en dit is werkelijk een absolute rasacteur. Elk woord, elke emotie en elke actie zit perfect. In aflevering vier is hij het centrale personage, maar hij had met gemak de hele serie kunnen dragen zonder te vervelen. Zijn slotscène in aflevering 4 is ronduit hartverscheurend.
Ook aan de bijrollen is voldoende aandacht besteed zoals de moeder en zuster van Jamie en de hoofdinspecteur, gespeeld door Ashley Walters. Hem vond ik een risico, want hij was al op Netflix te zien in de dertien-in-een-dozijn Harlan Coben serie Missing You en daar was hij zéér matig.
Conclusie
Overal lees je dat Adolescence zeker moet bekeken worden door ouders met puberkinderen en dat klopt. Maar evenzeer is ze brandend actueel voor iedereen! De boodschap is niet mis te verstaan: de megafoon die influencers aangereikt krijgen om hun kwalijke opinies te uiten richting beïnvloedbare groepen is uiterst gevaarlijk. Qua waarschuwing kan deze serie tellen en bijgevolg een must-see. (Ingestuurd door Nonkel Film – J.V.)
