HANDS-ON | Drie uur ondergedompeld in de wereld van Saros

Wie mij een beetje kent, en onder andere Pragalicous LIVE luistert, weet dat ik allesbehalve een liefhebber ben van moeilijke games. Dat is ook de reden waarom Returnal, in tegenstelling tot Wolnir en RoMa, me nooit echt gegrepen heeft. Lange, moeilijke runs deden mijn spelplezier snel wegebben. Toen PlayStation ons uitnodigde om een hands-on preview van Saros te komen ontdekken, dacht ik meteen aan auron. Hij kon zich jammer genoeg niet vrijmaken, dus trok ik naar het Benelux-kantoor om mij drie uur lang onder te dompelen in de krankzinnige wereld van Saros. Met enige terughoudendheid uiteraard. Wat een Returnal-leek als ik vond van Housemarque’s spirituele opvolger? Dat lees je in deze hands-on preview van Saros.

Het mysterieuse Carcosa

Goed, ik moet er misschien ook niet teveel doekjes om winden, want je hebt uiteraard al lang de titel gelezen. Ja, Saros wist me verdorie snel bij de keel te grijpen. Al horen daar ook de nodige kanttekeningen bij. Maar laat me beginnen bij het logische begin.

Saros is de nieuwe third-person action roguelike van gelauwerd ontwikkelaar Housemarque, de studio achter Returnal. De game neemt ons mee naar de mysterieuze planeet Carcosa. Het is niet makkelijk om deze wereld te beschrijven, maar het lijkt harde sci-fi‑architectuur te combineren met een Lovecraftiaanse-ondertoon. Ik liep over metalen platformen die abrupt eindigden in kronkelende, vleesachtige tunnels. Het lijkt als de planeet de menselijke technologie heeft geabsorbeerd en opnieuw heeft geïnterpreteerd. Alles op Carcosa suggereert dat jij een indringer bent in een ecosysteem dat zich niet laat temmen.

Oppassen voor de Eclipse

Het belangrijkste element van Carosa is ongetwijfeld de Eclipse. Het is allesbehalve gewone zonsverduistering in Saros. Het is een allesomvattende kracht die constant dreigt over Carcosa. Wanneer de Eclipse uitbreekt, verandert de spelwereld merkbaar. Vijanden gedragen zich agressiever, projectielen kunnen je maximale health aantasten. Zelfs mijn uitrusting begon afwijkingen te vertonen, waarbij ik een soort vertakking uit de schouder van hoofdpersonage Arjun Devraj zag groeien. Het voelt eigenlijk alsof de planeet en de Eclipse samenwerken om je te testen, je te breken en je vervolgens te dwingen sterker terug te komen.

Want dit keer kruip je in de huid van Arjun Devraj. Dit is een Soltari Enforcer die een verdwenen kolonie moet onderzoeken. Tijdens mijn drie uur kreeg ik maar weinig mee van het verhaal, maar ik merkte wel dat Housemarque zich overtroffen heeft. De wereld ligt trouwens ook verspreidt met logs die je kan lezen of luisteren. Vooral van die audiologs ben ik fan. Het zoog mij nog dieper de perverse wereld van Carcosa in. Kippenvel verzekerd!

Daar is het Bullet Ballet

Arjun beweegt verrassend soepel en snel. Erg aangenaam. Maar Saros vraagt gelukkig niet dezelfde reflexmatige perfectie die Returnal zo intimiderend maakte. Dat komt onder andere door de introductie van de Soltari Shield. In plaats van projectielen koste wat kost te ontwijken, kon ik de blauwe aanvallen met het Soltari Shield absorberen om zo Arjun zijn armkanon op te laden. Ik weet het. Het klinkt vrij contra-intuïtief om net in de aanvallen van je vijanden te lopen, maar in de praktijk voelde het verrassend logisch. Na een tijdje danste ik tussen vijandelijke aanvallen door, maar het tempo is minder meedogenloos, meer ritmisch. Ik raakte in een soort flow die, voor mij, verrassend goed aanvoelde.

Tijdens mijn hands-on preview van Saros ontdekte ik de eerste Biome: de Shattered Rise. Deze wereld voelde heel open en uitnodigend. Al duurde dat niet lang, want vijanden liggen achter elke hoek of rots op de loer. Het was een waar plezier om de wereld en de vreemde architectuur te ontdekken. Na een tijdje had ik de aanvallen van de vijanden echt in mijn vingers en danste ik bijna letterlijk rondom hun aanvallen. Althans, dat was tot ik de eerste baas, De Profeet, tegen kwam.

Dit was een gigantisch organisch wezen dat mij bestookte met verschillende aanvallen. Na vijf keer opnieuw te beginnen, raakte ik eindelijk aan het eind van zijn levensbalk. Om dan te ontdekken dat er nog een tweede (en volgens de PlayStation-verantwoordelijke ook een derde) fase was. Toen heb ik toch met de witte vlag moeten gooien. Enerzijds omdat mijn brein er even genoeg van had, anderzijds omdat er door files een rit van meer dan twee uur huiswaarts op mij zat te wachten.

Dankjewel Permanente Progressie

Als je sterft, keer je met Arjun terug naar The Passage. Dit is een centrale hub waar je nog dieper het verhaal in kan duiken, maar waar je ook je pak kan upgraden en aanpassen. In tegenstelling tot Returnal, is er nu een permanente progressie aanwezig. Je verliest dus niet alles wat je verdient hebt, wel je wapens en dergelijke. Maar je kan met de verzamelde Lucenite bij de robot Primary je skills upgraden om zo sterkter aan de strijd te beginnen. Zo voelt Saros een pak toegankelijker dan wat Housemarque eerder deed. Saros blijft een roguelike, maar het is een roguelike die je niet straft omdat je even niet in topvorm bent. Het spel lijkt je te willen laten groeien, niet te willen breken. Althans, tot je aan die eerste baas komt.

Tot slot

Wat me vooral bij blijft na drie uur hands-on preview, is dat Saros aanvoelt als game die je niet overweldigt, maar verleidt. Het is stijlvol, snel, mysterieus en verrassend toegankelijk. Als dit nog maar de start is, dan heeft Housemarque iets in handen dat zowel fans van hun eerdere werk als twijfelaars zoals mij kan overtuigen. Carcosa verslind je niet, maar het nodigt je uit om dieper op verkenning te gaan. En dat is misschien wel het gevaarlijkste van allemaal. Allez, nog één keer dan…

Saros is vanaf 30 april 2026 beschikbaar voor PlayStation 5. Met de Digital Deluxe-versie heb je twee dagen sneller toegang tot de game.