“Venture to the Vile is een uiterst knappe Metroidvania”

De naam van de ontwikkelaar Cut to Bits, zal naar alle waarschijnlijkheid niet bekend in de oren klinken. Toch heeft deze studio, vooral achter de schermen, voor heel wat grote titels werk geleverd. Denk maar aan games als GTA, Far Cry en Bioshock. Nu wagen ze hun sprong in het diepe met hun eerste eigen titel, Venture to the Vile. Ook benieuwd of dit tot enig succes kan leiden? Lees dan snel onderstaande review. 

Waarom Wel?

Een verhaal omringt door mysterie

Het avontuur van Venture to the Vile start onmiddellijk met heel wat vraagtekens. Het hoofdpersonage heeft geen naam, maar draagt om de één of andere bizarre manier een hertenmasker. Weldra merk je dat je niet de enige bent die een dierenmasker draagt. Ook je moeder, buren en stadsgenoten hebben allemaal van Jan. Waarom? Geen enkel idee.

Het is in elk geval een bijzondere dag, want je krijgt een nieuw masker. Dat masker van dat babyhertje mag dus de schuif in, want je krijgt er eentje van een groter hert. Je gaat op zoek naar je beste vriendin Ella. Eenmaal gevonden kom je oog in oog te staan met één van de grootste bullebakken van de stad Rainy Brook. Dit mondt uit in een vechtpartij, maar door deze daad gaat je gloednieuwe masker kapot… .

Ella is er gelukkig om je te troosten en je trekt samen met haar op avontuur. Toch loopt het ook hier onmiddellijk mis, want Rainy Brook wordt op een mum van tijd overspoeld door de Vile. Alles wordt besmet door deze entiteit, en wie niet oplet geraakt de controle over zichzelf kwijt. Een maand na de feiten word je wakker in het laboratorium van Dr. Crow en kom je tot het besef dat je je arm kwijt bent en je beste vriendin Ella verdwenen is. Tijd om heel deze mysterieuze shizzle op te lossen.

Je ogen de kost geven

Voor mij persoonlijk wordt dit mijn derde Metroidvania game die ik onder de loep neem. Na Prince of Persia: The Lost Crown en Tales of Kenzera: ZAU is het tijd om me onder te dompelen in dit 2,5D Metroidvania-avontuur. Venture to the Vile doet me vrij snel beseffen dat dit een pittige tocht door dag, nacht en verschillende weersomstandigheden wordt. 

Dat is trouwens één van de krachten van Venture to the Vile. De game verandert naarmate op welk tijdstip je je avontuur speelt. Overdag kan je bepaalde missies accepteren of personages vinden, tegenover de nacht. Ook het weer kan roet in het eten gooien om bepaalde opdrachten tot een goed einde te brengen. Je moet dus rekening houden met heel wat verschillende aspecten in de game. 

Wat ook anders is tegenover andere games in dit genre, is het feit dat je je personage op bepaalde plaatsten naar boven of beneden kan sturen. Zo kan je bepaalde gebouwen betreden of verlaat je op deze manier een zone in een gebied. Je ogen de kost geven is in deze game is nog nooit zo belangrijk geweest. Want als je je bij wijze van spreken op de eerste vloer van een gebied begeeft, kan je zien wat er zich boven jou allemaal afspeelt. Zo kan je op deze manier een weg bedenken om bij dat ene belangrijke item te geraken. 

Metroidvania pur sang

Venture to the Vile is een Metroidvania waar ik enorm van hou. De pittigheid van de game voel je al vrij snel in de vingers kruipen. Je kan in het begin ook niks buiten springen, afweren en slaan met je nieuwe “arm”, die omgevormd is naar een soort van slagwapen (dankzij Dr. Crow). Het duurt ook een tijdje alvorens je echt weet waar je naartoe kan gaan en wat de eventuele mogelijkheden zijn. Hier word je niet zomaar bij het handje gehouden, iets wat ik bij Tales of Kenzera: ZAU, meer dan me lief was, wel ervaarde. 

Hoe verder je geraakt in deze game, hoe te sterker je wordt. Bij het verslaan van bazen zal je beloond worden met nieuwe krachten. Zo kan je, zoals bekend in dit genre, double jump en dash toepassen en later zal je ook nog een soort van tentakel kunnen gebruiken die je naar hogere gebieden kan brengen, of je zelfs richting vijanden kan trekken. 

Elke vaardigheid die je hebt ontgrendeld, heeft zijn eigen skilltree. Door vijanden te verslaan verzamel je essence en zal je ook heel wat andere resources verzamelen. Deze kan je gebruiken om al je vaardigheden sterker te maken. Natuurlijk geldt dit ook voor je levensbalk en je potions. 

Winkels, missies en puzzels

Naast de gekende formules van de typische Metroidvania games kan je in Venture to the Vile ook heel wat andere dingen doen. Het stadje Rainy Brook is misschien overgenomen door the Vile, toch zijn er nog stadsgenoten die strijdlustig zijn. Zo krijg je in het politiekantoor de opdracht om ontsnapte gevangenen te vinden, of kan je bij de kleermaker terecht voor andere outfits. Let op, want deze kunnen van enige betekenis zijn bij bepaalde missies. 

Zo kan je bij de apotheek terecht voor je levensbalk en je aantal potions te verhogen. Je zal in je avontuur ook heel wat zijmissies kunnen voltooien, en op deze manier verschillende resources verzamelen. Je zal ook geregeld je hersens moeten pijnigen in bepaalde puzzels. Denk maar even aan die puzzel met de schilden. Ook je een weg banen richting de hoofdmissies is op zich al een klus. Zo zal je geregeld op een obstakel botsen waarbij je beseft dat je hier nog niet voorbij kan omdat je nog niet beschikt over de juiste vaardigheid. 

De game ziet er trouwens zeer netjes uit. De Victoriaanse stijl deed me geregeld denken aan games als Little Nightmares en Lies of P. Je avontuur speelt zich af in een ziekenhuis, mijnen, kerkhof en zelfs op een piratenschip. Zeker ook de verschillende aspecten van de dag- en nachtcyclus en de weersomstandigheden zorgen voor grafische hoogtepunten. Op dat vlak is er variatie genoeg.

Grafisch is de game in orde maar de sfeer is nog van een ander niveau. Elke seconde die ik tot hiertoe heb gespendeerd in Rainy Brook, heb ik enorm genoten. De muziek klinkt fantastisch en hoort perfect bij deze game. Elk gebied heeft een ander deuntje en dat is echt genieten. 

Waarom Niet?

Performance laat je soms in de steek

Over het algemeen heb ik weinig te klagen tijdens mijn reviewsessie van Venture to the Vile. Helaas werd ik soms door de performance van de game koud gepakt. Op zich is het verrassend dat dit zoveel gebeurde bij dit soort game. Het is geen spel qua niveau zoals een God of War, waarbij je dit misschien nog enigszins zou kunnen verwachten. 

Het waren vooral de framedrops die me parten speelden. Dan spreek ik niet over een momentopname, maar echt een reeks aan framedrops, waardoor de game bij momenten onspeelbaar werd. Niets dramatisch en perfect op te lossen met een patch.

Trailer

---