“Tales of Kenzera: ZAU brengt een emotioneel verhaal”

Tales of Kenzera: ZAU is het debuut van Surgent studios, een studio die valt onder de vleugels van EA Originals (Immortals of Aveum, It Takes Two). Ze pakken uit met een stevig thema, waar iedereen anders mee omgaat, namelijk het verwerken van de dood van een geliefde.

Waarom Wel?

Het verhaal kan je bij de keel grijpen

Tales of Kenzera: ZAU start niet zo prettig. Zuberi’s vader (Baba) is gestorven en de jongeman weet geen blijf met zijn verdriet. Door de steun van zijn mama krijgt hij een boek overhandigt dat zijn Baba net had geschreven voor zijn overlijden. Aangezien zijn Baba wist dat hij ging sterven, dacht hij op deze manier zijn zoon te kunnen helpen in het rouwproces.

Vanaf het moment dat Zuberi in het boek begint te lezen, schakelt de game over naar een ander personage, Zau. Hij heeft te kampen met dezelfde hartverscheurende gebeurtenis. Zau is een jonge shaman die, als hij het overlijden van zijn vader een juiste plek kan geven, een volwaardige shaman kan worden.

Hij roept de hulp in van Kalunga, de god van de dood. Hij komt tot een overeenkomst om de drie grote geesten te helpen met zijn krachten als shaman. Eenmaal hij hierin in slaagt, zal Kalunga ervoor zorgen dat de Baba van Zau terugkeert uit de dood.

Het verhaal heeft een extra emotionele waarde voor de bedenker van deze game, want Abubakar Salim (Bayek uit Assassin’s Creed Origins, Napoleon en Raised By Wolves) heeft enkele jaren geleden zijn vader verloren aan kanker. Het rouwproces nam jaren in beslag en via Tales of Kenzera: ZAU kon hij het jarenlange verdriet een betere plaats geven.

Kenzera forever

Vanaf het eerste moment is het overduidelijk, en het kan natuurlijk ook niet anders, dat deze game overspoeld wordt door Afrikaanse invloeden. Als superheldenfanaat legde ik de link onmiddellijk met Marvel’s Black Panther dat qua verhaal met T’Challa en zijn vader, heel wat overeenkomsten heeft met Tales of Kenzera: ZAU. Riep er iemand “Kenzera Forever”?

De game ziet er trouwens mooi uit. Er wordt enorm getoverd met een rijkdom aan kleuren. Je zal verschillende locaties bezoeken, waaronder vulkanische gebieden en moerassen. Zelfs tot in de realm van de doden zal je avonturen beleven.

Qua sfeer hoor je onmiddellijk dat de game met liefde is gemaakt. Dit was trouwens ook het geval bij Black Panther. Het geeft de game een extra cachet, en dat vind ik persoonlijk wel een sterke troef. Elke stem en deuntje dat je hoort voelt puur Afrikaans aan.

De kracht van de maan en de zon

Tales of Kenzera: ZAU is enorm toegankelijk, althans dat was mijn ervaring met deze game. Zeker vergeleken met het fantastische Hollow Knight en het zeer goede Prince of Persia: The Lost Crown. Je kan deze game spelen op twee verschillende moeilijkheidsgraden.

Je beschikt ook onmiddellijk over de skills dash en double jump, die je normaal eerst moet verdienen in andere Metroidvania games. Het masker van de maan en zon zal je doorheen je avontuur veel kunnen/moeten gebruiken.

Het masker van de maan staat garant voor aanvallen vanop afstand, met als extra toets ijs. Je zal vijanden kunnen bevriezen of later in de game zelfs aanvallen deflecten. Wie over genoeg energie beschikt kan zelfs in de stijl van Goku (Dragon Ball Z) een soort van Kamehameha ultieme aanval uitvoeren.

Het masker van de zon, fungeert eerder als melee. Hier kan je vurige tikken uitdelen, waardoor de vijand in brand kan vliegen. Je kan ze ook met een stevige tik de lucht injagen en op deze manier ze daar ook nog wat klappen geven. De ultieme aanval is hier een tornado van vuur.

De ultieme shaman in wording

Natuurlijk zijn de maskers voorzien van extra skills die je vrij kan spelen door experience te verzamelen door het verslaan van vijanden, en andere activiteiten. Zoals we gewend zijn in Metroidvania games, zal je ook nieuwe vaardigheden ontgrendelen zodat de weg richting ultieme shaman openligt.

Ik ga niet alles onthullen maar je zal naargelang van tijd met een speer kunnen gooien en zelfs vliegen. Door deze vaardigheden te verzamelen geraak je verder in de game, maar helaas had ik bij deze gebeurtenissen niet hetzelfde gevoel als bij andere games van dit genre.

Doorheen je avontuur kan je ook wat verzamelen. Naast je maskers krijg je ook voordelen door trinkets te gebruiken. De meeste van deze trinkets moet je als speler zelf proberen te verzamelen. Ik waarschuw jullie alvast, warm jullie vingers maar op, want je zal heel wat bewegingen uit je handen moeten toveren. Via een werkbank kan je deze trinkets gebruiken. Zo kan je door vijanden aan te vallen extra energie krijgen.

Reflecties zijn bomen die je kan vinden, waar je als Zau even tijd voor jezelf neemt. Hierdoor zal je levensbalk vergroten. De Spirit Rituals zijn drie uitdagingen die je moet proberen te voltooien. Het komt er eigenlijk steeds op neer dat je een resem vijanden kan verslaan. Elke uitdaging wordt pittiger. Deze rituelen zijn echter belangrijk, want hierdoor zal je energiebalk vergroten, zal je meer trinkets kunnen gebruiken en ook een extra shaman skillpunt verkrijgen.

Waarom Niet?

Gebrek aan controle

Mijn eerste indruk over Tales of Kenzera: ZAU was meer dan aangenaam. Helaas als ik het volledige plaatje bekijk zijn er toch wel wat problemen die de score naar beneden halen. In Metroidvania games moet je geregeld moeilijke platformstukken doorkruisen. In deze game valt het op zich nog mee, maar toch kwam op momenten de frustratie bovendrijven, zeker op het gebied van de controls.

Het viel me doorheen de game al een paar keer op dat, wanneer ik de map terug had gesloten en verder wou gaan, dat Zau gewoon bleef staan. Met de springtoets in te drukken was dit probleem meestal van de baan. Tot het moment natuurlijk dat ik me ging wagen aan het platformgedeelte.

Gelukkig ben ik iemand die niet snel opgeeft, maar wie het idee “de aanhouder wint” niet beaamt kan ik jullie nu al heel veel succes toewensen. Het liep, me meer dan me lief was, geregeld fout. Een bepaalde vaardigheid die cruciaal was kon ik plots niet meer toepassen en springen was Zau ook plots vergeten.

Een lightversie van Metroidvania

Is Tales of Kenzera: ZAU een Metroidvania pur sang? Persoonlijk vind ik dit niet. Het is eerder een lightversie hiervan. Daarom is deze game perfect voor mensen die zich nog nooit hebben gewaagd aan dit unieke genre. Voor die hards van dit genre kan dit echter voor problemen zorgen.

Ondanks dat je keuze hebt uit twee moeilijkheidsniveau’s zullen de ervaren rotten uit het vak toch wat in de kou blijven staan. Het probleem begint al bij het feit dat er gigantisch veel punten zijn van automatisch opslaan van de game. Als je bij Hollow Knight het loodje legde, moest je een groot stuk opnieuw doorploeteren. Bij Tales of Kenzera: ZAU start je min of meer opnieuw op het punt waar je Pietje de dood in de ogen keek.

De uitdaging blijft op zich ook wat zoek. Je kan in principe elk gebied in één keer doorlopen, terwijl je bijvoorbeeld bij Prince of Persia: The Lost Crown op een obstakel botste en je daar nog niet doorheen kon omdat je nog niet beschikte over een bepaalde vaardigheid. Bij wijze van spreken had je twee uur later die vaardigheid en kon je dan pas dat bepaalde stuk doorkruisen.

Het aantal vijanden is ook zeer beperkt. Daarbovenop zal je later in de game, diezelfde vijanden moeten bekampen, maar dan met een extra bescherming eromheen. Je zal ook van een kilometer ver door hebben, wanneer je in een ruimte komt, waar je afgesloten wordt van de wereld van Kenzera. Hierin neem je het dan op tegen een aantal vijanden. Vanaf het moment dat je ze allemaal hebt verslaan kan je verder.

Gameplay

---