“Thymesia creëert met een uniek combat systeem een eigen identiteit”

Thymesia

Soulslike-games zijn populairder dan ooit. De komst van Elden Ring heeft het genre een enorme boost gegeven. Almaar verschijnen er meer en meer games binnen het genre die niet van de hand van From Software komen. En wanneer er een nieuwe Soulslike-game op de markt komt, ben ik er als de kippen bij om deze uitvoerig te ontleden.

In het verleden ontdekte ik hierdoor pareltjes zoals Nioh en Nioh 2 die tot op de dag van vandaag tot mijn favoriete games allertijden behoren. Maar niet elke Soulslike-game laat een onvergetelijke indruk na. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Dolmen, dat recent verscheen. Thymesia is de debuutgame afkomstig van de hand van ontwikkelaar OverBorder Studio, een in Taiwan gevestigde studio die slechts uit zeven personen bestaat. Kan de studio met Thymesia spreken over een geslaagd debuut? Of is het een game waarover ik na het schrijven van deze review nooit meer ga spreken?

Waarom Wel?

Meer dan een copy/paste

Tijdens het spelen van de game is vanaf het begin duidelijk dat Thymesia over een uniek combat systeem beschikt. Je hebt slechts één basiswapen ter beschikking, namelijk een saber. Dit wapen kan je onbeperkt gebruiken en verslijt niet. Met deze saber kan je snelle combo’s uitvoeren en gebruiken in combinatie met dodging. Ook kan je gebruik maken van je claw weapon, en dit is wat de combat in Thymesia uniek maakt. Wanneer je een claw attack correct uitvoert, beschik je nadien over het wapen van je tegenstander zoals bijvoorbeeld een bijl of hamer. Deze wapens worden plague weapons genoemd.  Dit wapen kan je op zijn beurt één keer gebruiken totdat je opnieuw een correcte claw attack uitvoert.

Het spreekt voor zich dat plague weapons veel meer schade toebrengen. Het is wel van belang dat je goed timed wanneer je hiervan gebruik maakt want dit kost Energy en deze is gelimiteerd. In totaal zijn er 21 plague weapons om te verzamelen die elke geüpgraded kunnen worden door weapon shards te verzamelen. Eens je een weapon shard van een bepaald plague weapon hebt verzameld, komt dit in jouw inventory terecht en kan je hier gebruik van maken. Je kan maximaal tot twee plague weapons meedragen. Je beschikt natuurlijk ook altijd over jouw claw weapon waardoor je buiten jouw twee plague weapons nog altijd een derde plague weapon van je tegenstander kan gebruiken. Dit lijkt vrij ingewikkeld maar wordt vanaf het begin van het spel vrij duidelijk uitgelegd waardoor je dit snel onder de knie krijgt.

Een uniek levelsysteem

Ook onderscheidt Thymesia zich van andere Soulslike-games door een ander soort levelsysteem. Wanneer je voldoende memory shards, die te vergelijken zijn met souls, hebt verzameld kan je een level naar omhoog. Je kan enkel investeren in drie attributen: strength, vitality en plague. Telkens wanneer je een level naar omhoog gaat, ontgrendel je ook een talent point. Je kan maximaal 25 talents ontgrendelen. Het talent menu van zijn kant is veel uitgebreider. Dit zorgt ervoor dat je als speler veel vrijheid hebt om bepaalde skills te unlocken die aanleunen bij jouw favoriete spelstijl. Ik bijvoorbeeld ben heel slecht in het perfect deflecten maar veel beter in dodgen waardoor ik mijn talent points op een heel andere manier spendeer en ander spelstijl ga ontwikkelen.

Zowel de plague weapons als het levelsysteem en de hierbij horende talents zorgen voor een frisse wind in het Soulslike genre dat ik enorm weet te smaken.

Goede leerlingen

Ook al is Thymesia een Soulslike-game met een eigen identiteit, het is absoluut geen schande dat het links en rechts zijn inspiratie heeft gehaald bij andere games in het genre. Het is moeilijk om Thymesia met één specifieke Soulslike-game te vergelijken omdat er herkenbare elementen uit verschillende games zitten.

Het level design en de atmosfeer leunt het dichtste aan bij Demon’s Souls. En dan bedoel ik de remake voor PlayStation 5. Die game is op grafisch vlak nog steeds één van de beste games op Sony’s laatste console. Thymesia speelt zich af in tijden van de pest. Wie Demon’s Souls heeft gespeeld, denkt dan meteen aan de Valley of Defilement. De graphics zien er voor een indie-game enorm goed uit. En de performance is uitstekend. Op 4K draait de game op minstens 100 frames per second (fps).

Deflecten tot kunst verheven

Deflecting is een belangrijk onderdeel in de combat van Thymesia. Op dat vlak kan je er niet aan onderuit dat het veel wegheeft van Sekiro, de enige From Software game die ik nooit graag gespeeld heb omwille van dit gameplay aspect. Het verschil tussen Sekiro en Thymesia is dat je in Sekiro geen andere keuze hebt. Je moet deflecten. In Thymesia kan je elke boss fight tot een goed einde brengen zonder één keer te deflecten. Maar wie Sekiro goed in de vingers heeft, zal hiervan de vruchten plukken in Thymesia.

Om aanvallen te ontwijken, maakte ik constant gebruik van dodging. Op deze manier heb ik Bloodborne tot een goed einde gebracht, zonder ook maar één quicksilver bullet te gebruiken.

Je kan dus stellen dat Thymesia heel wat inspiratie heeft opgedaan van From Software. Maar deze zijn dan ook de grootmeester in het genre. Je zou dom zijn om je niet door hun te laten inspireren. Maar ondanks de invloed van From Software heeft Thymesia een eigen identiteit waarop ze in de toekomst kunnen verder bouwen.

Waarom Niet?

Geen hulp van vrienden of barmhartige Samaritanen

Bij het spelen van Thymesia ging mijn frustratiebarometer geregeld in het rood. Zelf beschouw ik dit als een positief gegeven want dit betekent dat de game mij de nodige uitdaging biedt. Intussen heb ik reeds de nodige ervaring met Soulslike-games waardoor ik besef dat de aanhouder altijd wint. Vooral tijdens de eerste bossfight beet ik de tanden stuk. In het verleden betrapte ik mezelf er op om in zulke situaties stiekem op Youtube een tutorial video te bekijken om de zwakke punten van de boss te achterhalen. Achteraf had ik hier altijd spijt van omdat het een minder voldaan gevoel geeft wanneer je de boss dan uiteindelijk verslaat.

Een ander populair hulpmiddel waarop veel gamers een beroep doen wanneer een bepaalde bossfight hun tot waanzin drijft, is om met behulp van een vriend of goede ziel de boss te verslaan. Wie hoopt om elke boss in Thymesia in co-op te verslaan, heeft pech. Er zit namelijk geen multiplayer in de game waardoor je alles zelf zal moeten doen. In het beste geval kan je hopen dat er een goede guide op het internet te vinden is. Persoonlijk vind ik dit helemaal niet zo erg maar voor anderen kan dit wel een struikelblok zijn.

Voice acting please

In Thymesia speel je als Corvus en fungeer je als laatste hoop van Hermes, het ooit zo welvarende koninkrijk dat in rampspoed is vervallen. Alle herinneringen die Corvus heeft, liggen verspreid over de spelwereld. Alleen door alle herinneringen bij elkaar te zoeken, kan het koninkrijk gered worden. Het bij elkaar zoeken van deze herinneringen is heel eenvoudig. Doorheen de levels kom je stukjes tekst tegen die uit twee tot drie zinnen bestaan. Het zijn telkens paragrafen uit een grotere tekst waardoor deze vaak op niets slaan. Alleen wanneer je een aantal opeenvolgende stukken tekst vindt, kan je er iets uit opmaken. Dit zorgt voor een heel saaie en vooral verwarrende story telling die voor mij uiteindelijk aanvoelt als volledig overbodig. Want het uiteindelijke doel is je doorheen het level spartelen om dan de boss te verslaan. Als je aan het einde van het level geen enkel stuk tekst hebt gevonden, is de missie uiteindelijk ook geslaagd.

Dat het verhaal op deze manier saai en overbodig aanvoelt, had vermeden kunnen worden door gebruik te maken van voice overs en/of cutscenes. Er wordt gedurende het hele spel geen woord gesproken waardoor je geen enkele band met je personage krijgt. De enige cutscenes die er zijn, gebeuren vlak voor de boss fights en zijn van erg korte duur. Dat de studio weinig tot geen budget had om professionele stemacteurs in te huren, kan ik nog begrijpen. Maar ze lijken wel heel erg weinig moeite te hebben gestoken in het vertellen van een verhaal. De storytelling in Nioh en Nioh 2 vond ik ook aan de mindere kant maar is in vergelijking met Thymesia een meesterwerk.

VERDICT

8

Thymesia mag zich in het rijtje van goede Soulslike-games plaatsen. Wat voor mij een game een goede Soulslike maakt, is een goed combat systeem, uitdagende gameplay met goede boss fights en het niet volledig willen kopiëren van From Software’s games. Thymesia voldoet aan al deze aspecten. Met een uniek combat systeem creëert de game zijn eigen identiteit waardoor het fris aanvoelt. Het ontbreken van voice acting is voor mij het grootste pijnpunt. Dit zorgt voor een nog saaiere implementatie van een verhaal dat mij vanaf het begin niet mee had. Maar al bij al mag OverBorder Studio spreken van een meer dan geslaagd debuut. Ik ben razend benieuwd wat deze studio in de toekomst (en misschien met een ruimer budget) nog zal brengen.

Pluspunten
+ Heeft een eigen identiteit
+ Mooie graphics
+ Uitstekende performance
+ Enkele geweldige boss fights

Minpunten
– Slap verhaal
– Geen voice acting
– Enkel voor liefhebbers van het Soulslike genre
– Geen multiplayer

Thymesia
Beschikbaar vanaf 18/08/2022
Beschikbaar op PlayStation 5 / Xbox Series X|S / PC
Gespeeld op PC
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door High_LordWolnir

High_LordWolnir verloor zijn ziel(en) ergens tussen Boletaria en Lothric Castle. Wanneer hij de Nexus even ontvlucht, kan je hem achter zijn PC of PlayStation-console vinden tijdens het spelen van een goede RPG, een story-driven action/adventure game, een nagelbijtende horrorgame of een FPS à la Call of Duty. Verder moet hij zowat de enige persoon zijn op deze aardbol die The Last of Us Part II hoger inschat dat zijn voorganger.