“Evil Dead: The Game moet je met je vrienden spelen”

40 jaar na het origineel krijgt cultfilm Evil Dead zijn eigen videogame. Dus heb je altijd al de S-Mart schort van Ashley J. Williams willen aantrekken? Of droom je ervan om je hand af te hakken en te vervangen door een kettingzaag? Dan krijg je nu de kans! Dus zonder getalm duiken we in de review: groovy!

Waarom Wel?

De Dead by Daylight formule

Evil Dead: The Game is een assymetrische online multiplayer survival horror game. Dat is een mondvol! Gelukkig hoef je Ash niet te vragen om dat te herhalen want we weten allemaal hoe het afgelopen is met die klaatu barada nikto-spreuk. Je kan dus met meerdere spelers tegelijk in dezelfde wereld vertoeven maar dan op verschillende plaatsen, werkend aan verschillende doelen. In de ondertussen welgekende DbyD-stijl nemen vier survivors het op tegen één killer. Of in het geval van de Evil Dead: vier spelers kiezen elk één personage uit één van de drie films of de serie.  De vijfde speler mag aan de slag als Kandariaans demon en maakt zijn keuze uit de slechteriken.

Natuurlijk wil iedereen in de huid kruipen van de vuilbekkende kassier Ash en daar hebben de makers van de game een handige oplossing voor gevonden. Er zijn namelijk verschillende versies van hetzelfde personage. De Ash uit de films en oudere Ash uit de serie, dat zijn er dus vier om uit te kiezen. Ze zien er allemaal net iets anders uit en hebben elk hun eigen specifieke skills.

Je kan ook aan de slag als Amanda, Kelly en ja hoor ook als Pablo Simon Bolivar dat zijn uiteraard allemaal personages uit de serie welteverstaan. Annie, Cheryl en Ed zijn ook van de partij. En de Middeleeuwse krijgsheren Henry The Red en Lord Arthur uit Army of Darkness konden natuurlijk niet ontbreken. Let wel, bij de start van de game zijn niet alle personages unlocked, die speel je namelijk vrij in de single player-missies.

Het doel is om drie delen van een kaart te verzamelen die leiden naar een stel pagina’s ontbrekende uit het boek der doden en een demonische dolk. Beide zijn nodig om de forces of evil te verslaan en zo de Necronomicon opnieuw te bemachtigen.

Kruip in de huid van een demon

Het is ontegensprekelijk dikke fun om aan de kant van de good guys te staan, maar het echte plezier van Evil Dead: The game vind je bij de Deadites. Vanaf de start van de game zijn alle demons unlocked,  van de lage levels tot de Elites. Bij aanvang van een partij zweef je in ware Evil Dead-stijl door de bossen opzoek naar duivelse energie. Die laat je toe om traps te activeren, schatkisten te boobytrappen en, afhankelijk van de keuze die je maakt, minions te summonen.

Als slechterik kies je voor een commander en dat zijn de baddies uit de films en serie. Henrietta, Eligos en Evil Ash, je weet wel dat rottend lijk met zijn gebroken onderkin. In de rol van slechterik kruipen werkt enorm bevredigend. Het heroïsche viertal kan je namelijk niet zien en je kan dus veel genoegen scheppen om hen te doen afzien.  Eens je voldoende energie verzameld hebt, kan je hen dus rechtstreeks confronteren door één van je commanders te summonen.

Mijn persoonlijke favoriet is Henrietta. Een moddervette rottende oma die je een Granny Hug geeft waar alleen de andere spelers je kunnen uit bevrijden. “Kom eens hier Ashy dat ik je een kusje geef.” Ik moest er in elk geval heel hard om lachen, zelfs al kon ik met de Deadites geen enkele match winnen.

Van film naar game

Bij het maken van een game gebaseerd op een film lijkt het me voor de hand liggend dat die trouw is aan zijn bronmateriaal. Evil Dead: The Game doet dat voortreffelijk. De stemmencast bestaat uit niemand minder dan Bruce Campbell zelf en zijn tegenspelers. De locaties zijn identiek en ook de kostuums en guns lijken recht van de set geplukt. En oh ja, de chainsaw en boomstick staan beide te jouwer beschikking, net zoals de vele auto’s waar Ash mee kan rondrijden.

Om de overstap te maken van film en serie naar game hebben de makers natuurlijk wel nood aan een paar gamey elementen. En die komen er onder de vorm van upgrades en een skills tree. In gekende stijl verdien je XP na elke ronde en je zuur verdiende points kan je dan gebruiken om je personage extra skills te geven die je op hun beurt tot level vier kan upgraden.  

En aangezien er vier verschillende classes zijn voor de heroes en drie voor de demons zal je aardig wat moeten grinden om ze allemaal te unlocken. Evil Dead maakt gebruik van classes die we allemaal maar al te goed kennen. Er is de Warrior klasse die zich vooral specialiseert in melee combat, de Hunter in ranged combat, de Support is de medic van dienst en de Leader heeft een aura die andere spelers kan beïnvloeden en is dus onontbeerlijk in online co-op. Hetzelfde geldt voor de Deadites waar de Warlord klasse vooral damage dealt en minder ontvangt. De Pupeteer zet vooral in op possessions en maakt zijn slachtoffers sterker en tenslotte is er de Necromancer klasse die summont een horde skeletten om aan zijn zijde te vechten.

Evil Dead: the Game, ziet er goed uit, klinkt goed en bevat alle elementen van de Dead by Daylight-formule maar stelt toch gedeeltelijk teleur.

Waarom Niet?

Valkuilen van het genre

Net zoals andere games in het asymmetrische survival horrorgenre kan Evil Dead de gekende valkuilen niet vermijden. Of je een leuke tijd zal hebben, hangt 100% af van jouw team. En zijn het je vrienden, dan is de kans groot dat jullie al lachend en gierend de Deadites een kopje kleiner maken. Maar zijn het rando’s, dan kan de ervaring snel tegenvallen.

Spelers gaan hun eigen gangetje waardoor je alleen achterblijft of ze droppen uit de sessie omdat ze niet met hun favo personage kunnen spelen. Dan blijf je dus alleen achter, in het donker, met je Fear meter in het rood en een A.I. die alle goeie loot voor je neus wegpikt en even slecht mikt als een stormtrooper. Dat alles wordt nog erger gemaakt wanneer de host vroegtijdig zijn sessie afbreekt. Er is geen host move dus de game eindigt daar onmiddellijk en onverbiddelijk. Daar gaat je partij, geen XP, weg tijd, niks, nada, zilch!

Daarnaast zijn de eerste uren van de game brutaal hard. Je skills zijn nauwelijks geleveld en dus speel je met de zwakst mogelijke versie van je personage. Heb je in deze fase geen goed team rond je, dan wordt Evil Dead een frustrerende game. Ook de mode waarin je solo gaat met een A.I. team bleek een ondermaatse ervaring te zijn. Zo bleef één van de Ashen in mijn team plots ter plekke staan en werd die keer op keer neergemept. De andere teamleden bleven hem reviven waardoor ik gedwongen werd om alleen verder te gaan. Dan maar een potje single player speler zeker?

Er wachten zes missies op je die je dus in je ééntje kan voltooien. Zeker de moeite om ze te spelen want je kan er drie personages mee unlocken. Maar de difficulty ligt zo hoog, dat ik nooit voorbij missie 3 ben geraakt. Een snelle check online leert me dat ik lang niet de enige ben. Opnieuw toont Evil Dead: The Game dat het helaas nog geen topper is.

Geen gebrek aan problemen maar wel aan creativiteit

Op gameplay vlakt scoort Evil Dead niet slecht maar ook niet bepaald goed. De combat voelt bij sommige personages erg clunky aan: het gebrek aan lock-on zorgt er vaak voor dat je als een malloot in het rond staat te hakken. Friendly fire staat overigens aan maar de damage ervan is beperkt. Ik hou er ook niet van om te moeten vechten om equipment. Een online match lijkt vaak op een race waarbij je probeert zo snel mogelijk het beste wapen te vinden. Daar heeft bijvoorbeeld Back 4 Blood een minder competitieve oplossing voor gevonden door de loadouts te bepalen van bij de start van de pot. Een andere oplossing had kunnen zijn om wapens personage-specifiek te maken.

Van een game gevuld met talrijke gameplay problemen mag je verwachten dat het technisch niet de beste is. Evil Dead is dus zeker geen hoogvlieger. Ik ben echter geen game-breaking bugs tegengekomen. De laadtijden voor een online match zijn wat aan de hoge kant maar er is geen texture popping. Autorijden is een tenen krullende activiteit want je kan zelfs een kleine boom niet omverrijden, maar het werkt wel allemaal.

ED:TG stelt vooral teleur op matchgebied. Elke partij is dezelfde. Er is geen variatie. Geen variatie in vijanden, geen verschillende missiedoelen, telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw. Nochtans leent het Evil Dead universum zich om gekke dingen te doen. In één van de solo missies speel je de gebeurtenissen van de eerste Evil Dead film na. Daarin draag je het bezeten hoofd van je liefje met je mee terwijl dit demonische schatje non-stop tegen je zit te schreeuwen. Waarom wordt met zulke leuke ideeën niks gedaan in de online modus?

Daarnaast ontbreken er ook een paar grotere personages in de game. Baal, de slechterik uit seizoen 2 is niet te bespeuren. Zijn meat puppets zouden nochtans voor wat meer variatie kunnen zorgen in het vijandig leger. Kandar the Detroyer zou een geweldige end game boss kunnen zijn. Maar ook hij is missing in action. Maar de belangrijkste afwezige is Ruby Knowby, gespeeld door Lucy Lawless (Xena Warrior Princess). Hopelijk krijgt haar personage nog een rol in toekomstige DLC.

VERDICT

6

Bel je vrienden op en overtuig hen om samen met je Evil Dead: The Game een kans te geven. De makers zijn duidelijk zelf fan van de film en serie maar slagen er jammer genoeg niet in om een echt goeie game te maken. Want die zit er weldegelijk in, alleen gaat die net zoals een exorcisme een paar duwtjes nodig hebben alvorens eruit te komen. Wie toch solo wil gaan, kiest best voor de Deadites modus: die staat garant voor uren sadistisch plezier. Hopelijk krijgt de game in de komende maanden nog de broodnodige rework die de fans verdienen. Tot die tijd laat ik jullie met deze wijze woorden: Hail to the King, baby!

Pluspunten
+ Trouw aan de films en serie
+ Die goeie Evil Dead humor
+ Originele voice cast

Minpunten
Brengt geen vernieuwing
Erg repetitief
– Te moeilijke single player

Evil Dead: The Game
Beschikbaar vanaf 13/05/2022
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / Switch / PC
Gespeeld op PS5
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door BrunoB

In het gezegende jaar 2000 verliefd geworden op JRPG's dankzij het fantastische Final Fantasy VIII op Playstation 1 en sindsdien fervent console gamer. Kijkt meer horrorfilms dan gezond is en koopt teveel speelgoed voor zijn kat Gandalf.

%d bloggers liken dit: