“Final Fantasy XIV: Endwalker is één van de beste (MMO-)ervaringen in gaming”

Final Fantasy XIV Endwalker

Met meer dan 24.000.000 zijn we. En dat blijken meer dan genoeg Warriors of Light om de servers van Final Fantasy XIV te doen kraken en zweten. Gevolg? Met de release van de nieuwste uitbreiding Endwalker kwam je meteen bij het opstarten van de game terecht bij een eerste (on)verwachte boss: die in de vorm van een ellenlange wachtrij. We zijn ondertussen meer dan een maand na release en enkele verontschuldigingen van ontwikkelaar Naoki ‘Yoshi-P’ Yoshida en co verder en spoiler-spoiler: het was het wachten waard.

Oorspronkelijk kwam Final Fantasy XIV uit in 2010, maar die OG-versie werd al snel in de vuilbak gegooid en letterlijk vernietigd door de Calamity. Een soort van reset van de wereld van Hydaelyn dus en meteen het uitgangspunt van de nieuwe versie van de game. Met Endwalker breit Square Enix een letterlijk einde aan het verhaal dat in 2013 begon met “A Realm Reborn”. Voor heel wat spelers een eeuwigheid geleden, voor mezelf een klein jaar.

Ik ben geen Warrior of Light van het eerste uur, maar als World of Warcraft-refugee ben ik het universum van Yoshi-P en zijn team serieus beginnen te appreciëren. Het is opmerkelijk en bewonderenswaardig dat een ‘oude’ MMO als Final Fantasy XIV spelers zo’n modern en beklijvend avontuur kan aanbieden. Je voelt je door de vele dialogen en cutscenes emotioneel betrokken bij de personages en hun beslissingen en dat op zich is al een prestatie voor een spel binnen dat gamegenre.

Waarom Wel?

Knap einde

Wat Endwalker zo speciaal maakt is dan ook het feit dat het op een heel logische en intuïtieve manier voortbouwt op de gebeurtenissen uit de voorgaande uitbreidingen. De plottwists zijn meestal niet al te vergezocht en toch verrassend genoeg om je verder de konijnenpijp in te duwen. De slechteriken zijn cliché maar hun acties zijn te rechtvaardigen. En dat alles maakt dat je op een rollercoaster zit waarvan je wil dat ze maar niet eindigt. Dat Endwalker de lat hoger zou leggen ten opzichte van het voorgaande “Shadowbringers”, daar werd vanuit de community op gehoopt, maar realistisch waren die verwachtingen niet te noemen, gezien die uitbreiding al top was. En toch. En tóch!

Straffe muziek en bosses

Goeie game endings zijn schaars, maar Square Enix slaagt er wonderwel in om bijna 10 jaar aan verhaal op een bevredigende manier af te sluiten. Het zegt wat over de kwaliteiten van het ontwikkelteam. Temeer omdat ze ook op alle andere mogelijke vlakken hebben uitgebreid en verbeterd. Zo zijn er een hele reeks aan extra muziektracks en ambient sounds toegevoegd die onder meer story-momenten en bossfights een pak intenser maken.

Over die bazen gesproken trouwens: ik was al heel wat mechanics gewoon uit World of Warcraft en de eerdere uitbreidingen van Final Fantasy XIV, maar Square Enix weet in vele gevallen toch nog creatief uit de hoek te komen. Toegegeven, af en toe zijn alle effecten en transformaties net wat te schermvullend om het overzichtelijk te houden, but hey, it’s spectacular en je zit op het randje van je stoel!

Fantastische art direction

Met deze nieuwe expansion zijn er ook twee nieuwe Jobs (= classes) toegevoegd: de Sage en de Reaper, respectievelijk een healer en melee dps. Superuitgebreid ben ik er nog niet mee aan de slag gegaan, maar binnen de spelersgemeenschap worden ze goed onthaald. Her en der hoor ik dat de Sage een ietwat steilere leercurve heeft dan de gemiddelde Job. De Reaper zou, nadat je alle flashy animaties en spell effects gewoon bent, een beetje van z’n charme verliezen, maar over het algemeen zijn het dus uitstekende toevoegingen.

Geen expansion zonder nieuwe regio’s en steden en ook hier wist Square Enix een tandje bij te steken. Persoonlijk ben ik vooral fan van Radz-at-Han in Thavnair, een stad met invloeden uit Indië en het Midden-Oosten. Kleurrijk, vol leven en knappe muziek. Het is ook in die regio dat je de beast tribe, de Matanga, terugvindt, die eruitzien alsof je mama het heeft gedaan met een olifant. De wereld en personages lopen over van karakter en dat loont, want op die manier krijgen simpele quests – je kent dat wel, kill x of haal y – de meerwaarde die ze zo broodnodig hebben. Eén van de meest memorabele momenten is wel wanneer je op de maan wordt gedropt en dat is voor mij al geleden sinds Super Mario Odyssey. De ruïnes van Garlemald – thuishaven van de Garlean Empire – zijn dan weer wat traditioneler binnen het genre, maar daarom niet minder gesmaakt.

Konijnenjongens en Trusts

Ik zag in de chat mensen in extase door de zogenaamde “bunny boys”, want na zovele jaren zijn de mannelijke Viera eindelijk speelbaar geworden. Mij kan het eerlijk gezegd niet boeien, want alles wat lijkt op kindjes en konijnen mag Square Enix gerust achterwege laten, al wil ik het plezier van anderen niet vergallen, natuurlijk. Dus, beste lezer, indien je ook een voorliefde hebt voor oversized konijnenoren op hoofden van mannen en vrouwen, anno 2022 is dit nu jouw ultieme game.

En iets dat er hoegenaamd niets mee te maken heeft, maar ik toch ook wil onderbrengen in dit stukje, is het Trust-systeem. We hadden al een gelijkaardig concept voordien, maar Square Enix diepte het verder uit, waardoor je ook in Endwalker met een party van NPC’s main scenario dungeons kan aangaan. Geen wachtrijen via de Duty Finder dus, al zijn dungeons met guildies of vrienden uiteraard nog een pak leuker. Escort of stealth quests ermee doen, dat raad ik dan weer af. Maar dat het handig is om het verhaal makkelijk te absorberen in instances, da’s een feit dat just is.

Waarom Niet?

Grafisch minder

Een uitbreiding als Endwalker moet het niet hebben van indrukwekkende graphics of gedetailleerde animaties. Logisch, de oorspronkelijke basisgame A Realm Reborn dateert ondertussen al van 2013, een tijd waarin begrippen als ray-tracing en nanites bijlange nog niet bestonden. Om maar te zeggen dat “Endwalker” niet voldoet aan de grafische standaard die we vandaag de dag gewoon zijn. En toch weet het op door de sterke art direction bij momenten toch indruk te maken. Ik speel trouwens de pc-versie – ultrawide MMO-gaming for life! – maar naar het schijnt ziet het er op de PlayStation-consoles ook niet verkeerd uit. Laat het dus een klein minpuntje zijn waar doorwinterde MMO-fans allang niet meer om malen. En ondertussen blijf je maar uitkijken naar games als Ashes of Creation, die net de switch hebben gemaakt naar de Unreal 5-motor.

VERDICT

9

Stel, je bent – net als ik trouwens – een World of Warcraft-speler van het eerste uur. Maar je merkt – eveneens net als ik – dat Blizzard al enige tijd het noorden en het gevoel met haar community kwijt is en dat haalt het plezier uit de eens zo bejubelde wereld van Azeroth. Dan lonkt de wereld van Hydaelyn en gelukkig voor ons is dit gigantische avontuur er eentje die je tijd en geld meer dan waard is. Grafisch misschien wat achterhaald, maar de leveling experience naar 90, de vele Jobs, de combat en bovenal het verhaal maken van deze Final Fantasy XIV: Endwalker dat het één van de beste (MMO-)ervaringen in gaming geworden is. Een dikke 9 dus! (Gespeeld door Randy Van Asch)

Pluspunten
+ Knap einde na bijna een decennium aan verhaal
+ Muzikaal één van de grootste toppers ooit
+ Positieve en behulpzame community
+ Respecteert je tijd
+ Fantastische art direction


Minpunten
– Grafisch begint het gedateerd te worden

Final Fantasy XIV Online: Endwalker
Beschikbaar vanaf 19/11/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / PC
Gespeeld op PC
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Praga

De ouderdomsdeken van Pragalicious maar daarom zeker niet minder delicious dan het jonge grut van de crew. Wilde als kleine jongen een console kopen maar mocht niet van zijn papa. Dus sprak hij de gevleugelde woorden "Later als ik groot ben koop ik het allemaal zelf" Als jonge snaak was hij met zijn korte broek, witte sokken en sandalen vaste klant bij de lunaparken aan zee en op de kermis. Raakte in de ban van Snake en Pong, ging al snel door naar Quake, Hexen, Doom, Wolfenstein 3D en Delta Force. Maar de grote game changers waren Quake 3 Arena (1999) en Unreal Tournament (1999). Praga beweert trouwens dat hij het buitenechtelijke (of moeten we buitenaardse zeggen) kind is van Indiana Jones en Lara Croft. We zullen hem maar in zijn geloof laten... (of tijdig zijn medicatie geven)