“GTA: The Trilogy (pc) is zonder twijfel de slechtste uitvoering van deze trilogie ooit”

GTA: The Trilogy - The Definitive Edition

De review van de Nintendo Switch-versie lees je hier.

Gamers die de voorbije week op het internet vertoefden – ergo: vermoedelijk iedereen die deze review openklikte – weet intussen wel dat Grand Theft Auto: The Trilogy – The Definitive Edition even geslaagd is als dat z’n naam lang is. En toch heb ik me behoorlijk kunnen amuseren met deze wankele remasters. Aangezien het de enige manier is om vandaag nog de klassieke PlayStation 2-era GTA’s te spelen, stel ik dan toch maar even luidop de vraag: is The Definitive Edition een investering waard, of écht niet?

Waarom Wel?

De basis blijft goed

Hoe je het ook draait of keert, GTA III, GTA Vice City en GTA San Andreas waren stuk voor stuk topgames. Het is de enige reeks waarvan iedere gamer die ik ken uit mijn generatie er minstens één gespeeld heeft. Iedereen kan ook zonder verpinken een favoriet benoemen. Dat zegt iets over het bronmateriaal, lijkt me. Het gevoel bij het opstarten van iedere individuele titel in deze trilogie, was er dan ook één van thuiskomen.

Van die grimmige eerste momenten in Liberty City, over de drugdeal die waanzinnig foutloopt in het neonverlichte Vice City, tot de ruwe thuiskomst van Carl “CJ” Johnson die op weg van de luchthaven naar Grove Street tegengehouden wordt door Officer Tenpenny en zijn twee bozo’s (kun je je voorstellen dat ik het nu pas doorhad dat Tenpenny perfect gevoiced werd door niemand minder dan Samuel L Jackson?!). Mijn god, wat een heerlijke trip down Memory Lane was me dit.

Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat iedere gamer die deze titels op PlayStation 2 of Xbox speelde in de vroege nillies, iets van appreciatie kan opbrengen voor de terugkeer naar deze titels. Toegegeven, de missiestructuur van GTA III voelt behoorlijk gedateerd aan, en de dialogen in deze games zijn vaak wat puberaal, cliché en veelal cringy. Maar als nostalgie-injectie kan ik een terugkeer naar Liberty City, Vice City of San Andreas best aanraden.

Quality of life

In die terugkeer kan ik de enkele quality of life-toevoegingen aan deze trilogie best smaken. Autosaves, bijvoorbeeld, zorgen ervoor dat je steeds een trip terug naar jouw safe house bespaard wordt en je meer in de flow van het verhaal blijft. Ook kun je nu met één druk op de knop missies herstarten wanneer je jouw objectives niet gehaald hebt, het loodje legt, of gearresteerd wordt. Jammer genoeg krijgt deze feature meteen de kanttekening dat er enkel in de remaster van San Andreas de moeite werd gedaan om checkpoints in de missies te voorzien, waardoor je in GTA III en Vice City vaak nog nodeloos lange ‘rij naar punt B, pik persoon A op’ onderdelen moet herspelen.

Ook de controls kregen een overhaul om dichter bij het controleschema van Grand Theft Auto V te liggen. Daarbij kreeg meteen de auto-aim functionaliteit een boost, wat nodig was in de eerste twee titels van deze trilogie. Die verandering is echter een pak minder aangenaam in San Andreas, waar het lock-on systeem in het origineel meteen ook de levensbalk van jouw tegenstander weergaf aan de hand van een specifieke kleur. Dat is nu vervangen door een witte outline, waardoor je niet weet of vijanden bijna dood zijn, of ze nog veel kogels zullen vereisen.

Ten slotte zijn de controls in voertuigen ook aangepast, wat over het algemeen welkom is. Gelukkig werd hierbij niet gesleuteld aan de physics van de originele games. Althans, toch niet in de mate dat ik daar iets van gemerkt heb. Dit helpt om de herinneringen aan de originelen toch een beetje opnieuw te capteren.

Waarom Niet?

Ontrouw

Verder dan een fijne nostalgietrip en enkele quality of life-toevoegingen die tot in zekere mate bijdragen aan het spelplezier, komen de voordelen echter niet. Bij het remasteren van deze games werd bijzonder weinig rekening gehouden met het bronmateriaal. Hoewel enkele designkeuzes destijds te maken hadden met de technische limitaties van de PlayStation 2 – denk aan de mist die over de hele staat San Andreas hangt om de viewing distance van de speler te limiteren – zijn het ook keuzes die een artistieke impact hebben op het eindresultaat.

Pas bij deze remasters zie je hoe zeer color grading en een slim gebruik van animaties hun impact hebben op low-poly character models. Het zijn zulke zaken die de games uit die tijd ook een eigen identiteit geven. Deze remasters gooien deze zaken volledig uit het raam en maken van deze games zeer generisch ogende producten die me meer doen terugdenken aan de vele halfbakken GTA-kloons van indertijd, dan aan de GTA-games zelf.

Hoewel sommige toevoegingen er aan de oppervlakte indrukwekkend uitzien – bijvoorbeeld de cubemap reflecties op wagens en zaken zoals realistisch ogende plassen wanneer het geregend heeft in de stad – doorprik je al snel om een halfbakken weergave van de games van weleer te ontdekken. Gebouwen zien er bijvoorbeeld uit alsof ze ingepakt werden met glimmend inpakpapier. Papier dat – wanneer je van dichterbij kijkt – zelfs niet uitkomt met het model dat eronder zit, waardoor ramen en deuren soms op een vreemde plaats staan ten opzichte van de omgeving en de personages in de spelwereld. Ook lijken sommige ondergronden, zoals zand of gras, onnatuurlijk te glimmen, alsof alles van plastic gemaakt zijn.

Teksten werden ook met een AI-gestuurde tool verscherpt, wat op zich een goed idee lijkt. Tot je de vele schrijffouten te lezen krijgt die deze techniek uitkraamt. Een greep uit de selectie: Shaft Hot Dogs: The Taste of a Real Man’s Meat werd netjes omgevormd naar: Shaft Hot Dogs: The Taste of a Real Man’s Heat. Tja …

Die verdomde character models

Een speciale vermelding lijkt toch wel op zijn plaats voor de gatlelijke adaptatie van de character models die de makers in deze remasters hebben gestoken. Sommige personages, zoals hoofdpersonage Claude in GTA III, komen hier relatief goed uit en ogen effectief als een meer gedetailleerde uitvoering van hoe ze oorspronkelijk eruit zagen. Hetzelfde kan jammer genoeg niet gezegd worden over bijvoorbeeld Avery uit GTA Vice City, die er enkele mislukte ingrepen bij de plastische chirurg op heeft zitten, of je vriendinnetje Denise in GTA San Andreas, die nu meer weg lijkt te hebben van de rumoured aliens die in de game zouden zitten, dan van het personage uit de PS2-versie.

De grootste miskleunen vind je zonder twijfel in GTA: San Andreas. Niet toevallig is dat ook de game waarin de intussen vaak ge-meme’de Tuff Nut-fout wordt teruggevonden (waarin de zeshoekige bout dat bovenop het dak van een donut-shop staat netjes werd afgerond naar een … ring?). In deze remaster wordt duidelijk dat nieuwe models met meer details zonder nadenken op de animaties van weleer werden geplakt. Het resultaat zijn armen die dubbel zo lang en buigzaam lijken dan vroeger, alsook wandelanimaties die er behoorlijk bedenkelijk uitzien.

Impact op de inhoud

Erger nog zijn enkele wijzigingen die een rechtstreekse impact hebben op spelsystemen. Zo werden de fitness-minigames gereduceerd naar single button press-bedoeningen waar werkelijk geen uitdaging in te vinden is. Wie sterft behoudt nu ook steeds z’n wapens, wat het daten van één specifiek personage – Katie Zhan – in San Andreas overbodig maakt, aangezien de perk die je daarmee unlockte het behouden van je wapens is na een ziekenhuisbezoek.

Zulke tweaks impacteren verder in de games soms ook de missies, waardoor die moeilijker of net gemakkelijker worden. Het is het soort onzorgvuldigheid dat doet uitschijnen dat deze remasters een ondoordachte cashgrab zijn, eerder dan een welgemeende terugkeer naar de klassiekers, gedreven door passie.

… en het is niet eens afgewerkt

Als kers op de taart is de game even goed afgewerkt als de Vlaamse openbare weg tijdens een verkiezingsjaar. Er is dus nog een hoop werk om alle foutjes weg te werken. Eén van de grootste oversights is een deel van de map in de GTA III-remaster die gewoon geen collision detection met zich meekreeg. Je valt er dus steeds weer door de map. In sommige uitvoeringen van de games respawn je na het overlijden ook half in de grond, wat het bijster moeilijk maakt om verder te lopen. En zo zijn er veel schoonheidsfoutjes: textures die niet correct weergegeven worden, camera angles in missies die lijken vast te hangen, models die te laat worden ingeladen.

De games draaien ook gewoon niet stabiel. Zo worden veel spelers geregeld op framedrops getrakteerd en is de viewing distance van wagens die ingeladen worden soms toch wel zeer kort, ondanks dat je normaal een pak verder kan kijken. Daarnaast zijn er elementen die nog wat tweaks kunnen gebruiken. Wagens gaan nu bijvoorbeeld veel sneller kapot dan voorheen en soms schiet de AI veel accurater. In GTA III heeft het onvoorspelbare rijgedrag van de gemiddelde Liberty City-bewoner dan weer ogenschijnlijk een boost gekregen. De lijst aan problemen lijkt eindeloos.

VERDICT

4

Het getuigt van de kwaliteit van de originele games dat ik me toch nog urenlang heb weten te amuseren met deze GTA: The Trilogy – The Definitive Edition. Maar de nostalgiefactor en enkele geslaagde quality of life-improvements ten spijt, is dit zonder twijfel de slechtste uitvoering van deze trilogie ooit. Technisch werden de games helemaal niet op punt gezet. Enkele veranderingen aan de game mechanics verpesten het spelplezier en maken enkele features zelfs helemaal kapot. Om nog maar te zwijgen over de zeer inconsistente grafische ‘upgrade’ die enkel aan de oppervlakte goed oogt. De grootste zonde van deze remasters is het gebrek aan aandacht voor het bronmateriaal. Je kan het dan ook enkel een schande noemen dat Rockstar Games de andere versies van de games uit de rekken liet halen, waardoor je als gamer die zoekt naar een nostalgie-fix enkel op de tweedehandsmarkt een écht goede versie van deze trilogie op de kop kan tikken.

Pluspunten
+ De games op zich blijven top. Zeker als je een nostalgische bril kan opzetten
+ Enkele quality of life improvements maken de games wat toegankelijker


Minpunten
– Blijft helemaal niet trouw aan het bronmateriaal qua look and feel
– Grafische afwerking is zeer inconsistent
– De PlayMobil rejects die hier moeten doorgaan als character models zijn meer dan ondermaats
– Sommige tweaks hebben rechtstreeks impact op unlockables en perks in de games zelf
Technisch niet afgewerkt

GTA: The Trilogy – The Definitive Edition
Beschikbaar vanaf 11/11/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / Switch / PC
Gespeeld op PC
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Lazlo

De legende gaat dat Lazlo's eerste woordje "PlayStation" was. Straf, want Sony's iconische console verscheen pas twee jaar na z'n geboorte. Desondanks omschrijft Lazlo zichzelf intussen als een ware platform-agnost en verdeelt hij de koek tussen z'n PlayStation 5, Nintendo Switch en pc. Op genre-vlak is hij een alleseter, al heeft hij een bijzondere voorliefde voor alles met een sterk verhaal, of waar hij zich urenlang met z'n vrienden in kan verliezen.