“Ik ben helemaal verliefd geworden op deze Death Stranding: Director’s Cut”

Death Stranding

Als het aan Hideo Kojima had gelegen, dan had deze ‘Director’s Cut’ van Death Stranding niet dat label meegekregen. Een director’s cut is namelijk een definitieve versie van een film of game, eentje die volledig voldoet aan de visie van de regisseur. Deze nieuwe uitgave van Death Stranding voldoet niet aan dat criterium. Dat wil gelukkig niet zeggen dat de game jouw tijd niet waard is.

Toen ik Death Stranding in 2019 voor de eerste keer speelde, wist ik niet zo goed wat te verwachten. De game wist me te charmeren, maar sloeg er nooit echt in z’n haken in me te slaan en helemaal mee te sleuren in de maffe wereld die Kojima in elkaar flanste. Misschien lag dat aan het feit dat ik als kersvers vader op dat moment geen tweede baby – ofwel B.B. – in m’n leven nodig had.

Deze keer klikte het wel. Meteen zelfs. Ik wist waar ik me aan moest verwachten en – ondanks dat ik dit jaar een tweede kind (niet het B.B.-soort) op de wereld zette – was ik helemaal mee met het hele vreemde concept van koerier spelen in een post-apocalyptische wereld. Laat dit dan misschien de belangrijke disclaimer zijn die deze review overkoepelt. Meer dan andere games is Death Stranding er eentje die je moet liggen. Als het klikt, dan kun je er moeiteloos een tientallen uren in pompen en het gevoel hebben dat je nog maar net aan het spelen bent. Als het niet klikt … Tja, dan zal je het spel na de uitgebreide introductiemissie wellicht alweer willen opbergen.

Waarom Wel?

Iedere trektocht een uitdagende puzzel

Voor wie de boot miste in 2019 en zich niet waagde aan de pc-port uit 2020, even een schets van wat je net kan verwachten. In Death Stranding is de maatschappij verbrokkeld na een apocalyptische gebeurtenis. Mensen zijn onder de grond gaan leven omdat het aardoppervlak quasi onleefbaar werd door gevaarlijke regenvlagen die het verouderingsproces versnellen en onzichtbare monsters genaamd BT’s die je in no-time verslinden. Lijken moeten verband worden voordat ze ontploffen en hele kraters achter zich lagen.

Soit, you get the picture. ‘t Is geen aangenaam leven in Kojima’s wereldje. Jij speelt hierin een Porter. Da’s een koerier die pakketten, zoals levensmiddelen en grondstoffen, over deze gevaarlijke wereld vervoert naar alle steden en schuilplaatsen waar nog enkele mensen zich verbergen. Daarbovenop sta jij in om al deze plaatsen met elkaar te connecteren in een Chiral Network, om de droom om weer een soort Verenigde Staten te vormen tot uitvoering te brengen.

Die missie doet meteen uitschijnen wat Death Stranding in z’n kern is: één grote fetch quest waarin je doorheen een uitgestrekt Amerika reist. Dit doe je overladen met dozen die je op je rug draagt, of zelfs aan andere ledematen bevestigd. Vaak zul je dit te voet doen, omdat het landschap zich niet tot alternatieven verleent, maar zo nu en dan kun je beroep doen op voertuigen die de rit een hoop vlotter maakt. Meer dan wat anders, is Death Stranding een puzzelgame, waarin je gepakt en gezakt uitvogelt hoe je net van punt A naar punt B geraakt. Je moet hiervoor je tijd nemen, wat het voor mij in veel opzichten de ultieme chill game maakt. Zeker wanneer de heerlijke soundtrack in actie schiet en je – vergelijkbaar met de reismomenten in de Red Dead-reeks – met de juiste achtergrondmuziek langzaamaan een trektocht tot een goed einde brengt.

Technisch en grafisch meesterwerk

In dit alles is het uitzicht van de game een cruciaal element. In 2019 op m’n base PlayStation 4 vond ik Death Stranding al een prachtige game. Nu, op de capabele hardware van de PlayStation 5, kun je werkelijk over een grafisch meesterwerk spreken. De landschappen in het spel zijn adembenemend, en ook de details van de vegetatie dichtbij doet meer dan eens denken aan fotorealisme.

Om nog meer hiervan te genieten, voegt Kojima Productions twee opties toe die de grafische pracht van het spel nog meer in de verf zetten: quality mode en widescreen mode. Hoewel die eerste geen ray tracing toevoegt aan het geheel, zet het de game wel in native 4K en lijkt het een beetje meer details toe te voegen aan verre uitzichten. In de widescreen mode krijg je hierin nog eens een bredere field of view, met als toegeving dat er een beetje van de top en de onderkant van het scherm gesneden wordt. Dit doet Death Stranding helemaal filmisch ogen, wat het geheel van de presentatie zowaar nog beter maakt.

Een quality mode impliceert uiteraard ook een performance mode. Hierin krijg je een checkerboard 4K-resolutie tegen de meest stabiele 60 frames per seconde die je je kan indenken. Toch neigde ik steeds meer naar de quality mode, omdat hierin ook op 60 FPS gemikt wordt. De trade off in de quality mode is dat frames soms met de 50 FPS flirten. Soms is dat merkbaar in grote encounters en in cutscenes, maar het is niets waar ik ooit echt van wakker lag. Deze Director’s Cut is een onwaarschijnlijk stabiele versie van de game. Ik kwam tot dusver nog geen enkele bug tegen en blijf me verbazen over de hoge framerate over de hele lijn, zelfs in native 4K.

Sensationele DualSense-implementatie

Wat het geheel helemaal af maakt, is de vlekkeloze implementatie van de DualSense. Niet alleen doen de adaptive triggers hun best om het zoeken naar balans op een steile bergflank extra immersief te maken, het is voornamelijk de haptic feedback die je in het geheel doet opgaan. De enige game die dit niveau van realistische trillingen doorheen m’n polsen joeg, was Astro’s Playroom. Het zijn zaken zoals dit die net dat tikkeltje extra doen voor de spelervaring. Zeker in een game waar de ondergrond en hoe je erover wandelt zo een cruciaal gameplay-element vormt.

Meer Death Stranding dan ooit tevoren

Oké, de gameplayervaring en visuals gingen er op een subtiele wijze op vooruit. Maar is er nog een andere reden om deze Death Stranding Director’s Cut in huis te halen? Dat hangt een beetje af van wat voor type gamer je bent. Als je – net zoals ik – helemaal smulde van het shared world-principe in de game, waarin je constructies zoals bruggen en snelwegen kan bouwen die andere spelers ook in hun speelsessie kunnen gebruiken, dan is de toevoeging van ranked orders misschien wel een fijne extra voor jou. Hierin strijdt je op leaderboards voor de beste, meest efficiënte deliveries voor eenzelfde opdracht.

Heb je het meer voor het verhaal en de lore achter deze game, dan biedt deze Director’s Cut een volledig nieuw gebied om te verkennen. In een verlaten fabriek krijg je meer duiding bij het hele Death Stranding-gebeuren en bieden de schrijvers je wat meer achtergrond bij één van de personages uit de supporting cast. Verwacht hier geen volledig nieuwe gebieden in grootorde van Iki Island in Ghost of Tsushima, maar wel een fijne extra. Of dat je de 10 euro upgradekost van je basisversie van de game waard is, laat ik aan jou over.

Waarom Niet?

De ene toevoeging is de andere niet

Bovenstaande toevoegingen zijn slechts een kleine greep uit het extra’s dat je in Death Stranding Director’s Cut krijgt. Over de andere extra’s ben ik op zich een tikje minder laaiend. Zo heb je nu een firing range, waarin je in kunstmatige context de combat kan oefenen. Op zich een goed idee. Nu kun je als speler beter voorbereid de wijde wereld in trekken en hoef je geen waardevolle cargo te riskeren in je strijd tegen M.U.L.E.’s (rovers die Porters hun lading maar al te graag voor zichzelf claimen). Voor mij draait Death Stranding echter niet om de combat. Meer zelfs: voor mij had alle combat uit de game mogen verwijderd worden, want de controls zijn me net iets te loom en de A.I. net iets te simplistisch om echt plezier eruit te halen.

Hetzelfde geldt voor de racetracks die de makers in de game stopten deze keer. Je kan met verschillende voertuigen time laps rijden om twee parcours. Wie ooit Death Stranding speelde, weet dat de controls van de voertuigen niet heel organisch aanvoelen. Om hiermee te gaan racen, was nooit in me opgekomen. Veel plezier kon ik dan ook niet putten uit deze extra.

Verder krijgen spelers nog enkele extra attributen en wapens om het overleven en traverseren in deze spelwereld aangenamer te maken. Denk aan de buddy bot, die jouw cargo kan laden terwijl jij als speler lekker rustig ernaast kan lopen. Of je kan zelfs gewoon op de buddy bot gaan zitten en die het zware werk laten doen. Is dat nog te veel werk? Dan heb je zowaar een echte cargo katapult om jouw lading gewoonweg naar z’n eindbestemming te katapulteren. Waarom nog de moeite doen, right?

Het probleem met die laatste toevoegingen is dat ze beide rechtstreeks ingaan tegen waar de game net voor staat. Het verkennen van het landschap en traag uitvogelen hoe je erdoorheen geraakt is nu eenmaal waar het spel om draait. Deze toevoegingen lijken een toegeving voor de spelers die Death Stranding sowieso al niet graag speelden, net omwille van dit ‘walking simulator’ concept. Maar voor die spelers zie ik verder ook niet veel interessants in deze Director’s Cut. Tenzij ze fan zijn van clunky racegames of omslachtige combat, natuurlijk.

VERDICT

8

In 2019 erkende ik dat Death Stranding een goede game was. Het klikte echter niet helemaal voor mij bij die eerste playthrough. Nu ik de Director’s Cut op PS5 kon spelen, kan ik alleen maar concluderen dat ik nu wel helemaal verliefd ben geworden op de game. Niet alleen is het een immens goede technische implementatie van het spel op Sony’s jongste console, ook de toevoeging van de haptic feedback en prachtige quality mode (al dan niet in widescreen) maken het geheel helemaal af. Jammer genoeg doet niet iedere toevoeging het concept van de game alle eer aan, noch staat niemand te wachten op een Death Stranding racing game. Als je het spel in 2019 helemaal niets vond, dan zal dat nu ook het geval zijn. Maar als je ergens wel de charme in dit alles zag, dan is deze Director’s Cut jouw tijd en moeite zeker waard.

Pluspunten
+ Beste DualSense-implementatie sinds Astro’s Playroom
+ Quality mode met native 4K die toch behoorlijk stabiel 60 FPS haalt
+ Uitgebreide lore en meer mogelijkheden voor de connected world-liefhebbers

Minpunten
Toevoegingen zoals de cargo katapult en buddy bot halen angel uit gameplayconcept
Racen in Death Stranding is niet bepaald een aangename ervaring

Death Stranding: Director’s Cut
Beschikbaar vanaf 24/09/2021
Beschikbaar op PlayStation 5
Gespeeld op PS5
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Lazlo

De legende gaat dat Lazlo's eerste woordje "PlayStation" was. Straf, want Sony's iconische console verscheen pas twee jaar na z'n geboorte. Desondanks omschrijft Lazlo zichzelf intussen als een ware platform-agnost en verdeelt hij de koek tussen z'n PlayStation 5, Nintendo Switch en pc. Op genre-vlak is hij een alleseter, al heeft hij een bijzondere voorliefde voor alles met een sterk verhaal, of waar hij zich urenlang met z'n vrienden in kan verliezen.