“The Dark Pictures Anthology: House of Ashes heeft alle troeven in handen om te scoren”

Deze week kreeg ik de kans om een 1 uur durende demo te spelen van het derde deel in The Dark Pictures Anthology, genaamd House of Ashes. Als fan van Supermassive Games eerdere titels Until Dawn, Man of Medan en Little Hope was dit een unieke kans die ik met beide handen greep.

Shit happens

Net als hun voorgaande games in TDPA kunnen we ook hier weer rekenen op een ijzersterk verhaal waar je moet leven met de keuzes en de gevolgen van die keuzes, en de invloed die ze hebben op de psychologische band tussen de verschillende personages. Bovendien speel je zelf een beetje voor God want door bepaalde keuzes te maken beslis je deels ook over wie (over)leeft en wie sterft. Al is het natuurlijk mogelijk om iedereen in leven te houden. Iets wat de herspeelbaarheid van deze titels een enorme boost geeft.

Het verhaal in House of Ashes gaat alvast als volgt: De oorlog in Irak in 2003 loopt op zijn einde. Amerikaanse Special Forces op jacht naar massavernietigingswapens worden tijdens hun operatie het slachtoffer van een aardbeving, waardoor ze onder de grond belanden. Ze komen terecht in een onder het zand begraven Sumerische tempel, bevolkt door dodelijke wezens die het op jou en je makkers hebben gemunt. Bovendien is alle communicatie is verbroken, zitten de hoofdrolspelers (de US Marines Nick en Jason, Rachel (CIA) en Eric (Rachels ex en tevens kolonel bij de US Marines), en een Irakese soldaat genaamd Salim) in de val en zijn ze op mekaar aangewezen om een manier te vinden om te ontsnappen. Dit alles dus zonder te beseffen dat iets ouds en boosaardigs in de schaduwen is ontwaakt en hongerig is naar bloed.

In deze angstaanjagende onderwereld moet je jezelf afvragen wie je echte vijand is. De monsters die zich in de schaduw verstoppen of de anderen die samen met jou gevangen zitten? Al snel ontdek je dat er meer speelt en dat er keuzes zullen gemaakt moeten worden om de gemeenschappelijke vijand uit te schakelen. Tenzij bepaalde (dodelijke) keuzes juist in je voordeel spelen? Wat mij betreft alvast een dikke nul voor gezelligheid, en een dikke tien voor sfeer. De perfecte score dus om van start te gaan met dit ongetwijfeld ijzingwekkend spannend verhaal…

En zo begint het…

De demo, die dus een uur duurde, begint meteen na de proloog van de game. De vijf protagisten vallen tientallen meters naar beneden, worden (op Eric en Rachel na) gescheiden van mekaar, en komen tot de ontdekking dat ze als ratten in de val zitten. De plek waar ze terecht gekomen zijn is claustrofobisch, pikdonker en je voelt meteen dat achter elke rots, in elke donkere gang, spleet of spelonk ‘iets’ verscholen zit. Niet meteen je favoriete plek om een weekend door te brengen met vrienden dus. Heb je ooit de film The Descent gezien? Indien ja, dan weet je meteen wat je mag verwachten. Indien nee, check hem dan zeker want het is de ideale voorbereiding voor deze game.

De eerste die aan de beurt komt is sergeant Nick. Zijn eerste taak is het terugvinden van zijn overste Jason. Gelukkig beschikt Nick over een wapen met een zaklamp wat hem, en vooral mij eigenlijk, helpt bij het navigeren door de donkere gangen. Al snel slaagt Nick erin Jason terug te vinden en gaan de heren, na wat discussies, samen op pad, op zoek naar hun twee teamleden Merwin en Clarice. Hoe dit afloopt ga ik hier niet vertellen, maar neem van me aan dat het geen smakelijke bedoeling is. Al snel komen beide heren in contact met de dingen (ik ga ze niet bij naam noemen om niet te spoilen) en moeten ze rennen voor hun leven.

Salim, de Irakese soldaat, is de volgende in het rijtje militaire pechvogels. Ook hij komt hard op zijn donder terecht en gaat op zoek naar een uitweg. Wanneer hij na een incident zijn wapen (met zaklamp) verliest is het enige wat hij, ik dus, heeft om de gangen te verlichten, een aansteker (Zippo). Ook hij ontdekt al snel dat de ondergrondse tempel van zijn voorouders geen alledaagse toeristisch trekpleister is, en ook hij krijgt al snel te maken met de bewoners van de grot. Tijd om te rennen voor je leven Salim…

Daarna maak ik kennis met kolonel Eric en zijn ex-vrouw, het koppel is blijkbaar gescheiden, CIA-agente Rachel. Hun entrée is minder dramatisch maar hun verhaal is dat zeker niet. Eric voelt nog steeds liefde voor zijn ex, maar zij denkt daar duidelijk anders over. En volgens mij zijn zij de spilfiguren in dit verhaal. Maar bon, het duo komt na wat klim-, spring- en afdaalwerk terecht in een grote ruimte die wel eens het hart van de tempel kan zijn. Hier ontdekken zij overblijfselen uit de periode van WOII (1946), de resten van het basiskamp van de legendarische archeoloog Hodgson.

Na wat zoek en speurwerk slagen ze erin de generatoren weer draaiende te krijgen en verder te trekken. Maar ook hier, met wat tussenscenes van de andere personages tussendoor, verloopt niet alles zoals gepland en zal het duo alles uit de kast moeten halen om te overleven.

Meer avontuur dan horror

In tegenstelling tot de vorige games had ik hier meer het gevoel dan ik een adventure game aan het spelen was, dan een horrorspel. Misschien is dat wel omdat ik hier niet te maken kreeg met paranormale en bovennatuurlijke verschijningen zoals dat in vorige TDPA-titels het geval was. Uiteraard zijn er wel de nodige jump scares maar toch. Misschien is dat omdat ik weet dat het hier om monsters gaat en dat monsters niet bestaan in het echt. (Yeah, dat geloof helpt me waarschijnlijk psychologisch) Iets waar ik met al dat paranormale helemaal niet zeker van ben.

De tempel is bovendien een grote ruïne, een gigantische doolhof, een kluwen van donkere gangen en gangetjes, afgewisseld met grote(re) zalen, overblijfselen van standbeelden, en opgebouwd in verschillende lagen. Ook nu weer valt er heel veel te verzamelen, zoals secrets en premonitions, documenten, video’s en audiofiles die meer duiding geven bij de geschiedenis van de tempel (en diens slachtoffers). Het deed me bij momenten ook wat denken aan Indiana Jones/Tomb Raider. Ik ben dan ook zo iemand die niets wil missen, en elke aanwijzing zoekt, en wil vinden.

Nee Salim, neeeeeeeeeeeeeeeee…

Kiezen is verliezen/winnen

Zoals gezegd spelen het verhaal en de onderlinge relaties tussen de diverse personages, en hoe die zich verder ontwikkelen doorheen het spel, een grote rol. Zeker in het geval van Eric en Rachel, waarvan ik denk dat zij de spilfiguren zijn, is het plezant om wat te klooien. Zo speelde ik de demo een eerste keer en liet ik (Rachel) geloven dat ik Eric nog wel zag zitten, met alle gevolgen van dien. Waarna ik de demo nog eens speelde en hem meteen liet verstaan dat ik (Rachel dus) hem niet meer zag zitten en iemand anders had. Het heeft zeker een invloed op de keuze die je later zal moeten maken. Ook een keuze die ik meerdere keren veranderde trouwens. En dat maakt deze game ook zo cool. Je krijgt een basisverhaal voorgeschoteld, en toch geef je het elke keer een draai op basis van de keuze die je maakt (op persoonlijk vlak) maar ook in de actiescènes (QTE) waarbij je eerst een keuze maakt tussen bijvoorbeeld rond een hindernis te lopen of erdoor te kruipen, op het juiste moment toetsen moet indrukken en hopen dat je niets mist.

IJzingwekkend sfeervol

Audiovisueel ziet de game, ik speelde de demo op mijn HP Omen gaming laptop, er geweldig uit. De personages zien er (haast) levensecht uit, de rode flares zorgen voor een creepy lichtspektakel in de donkere gangen, het spel tussen licht en schaduw met mijn zaklamp zorgde er soms zelfs voor dat ik verschoot van mijn eigen schaduw. En als ik dan eens stilstond om de omgeving in mij op te nemen, dan kwam ik plots tot de constatatie dat de muren van de gangen diepe (bloederige) littekens hadden, getrokken door de klauwen van wat leeft in die tempel. Menselijke resten, beenderen en schedels, gedroogd bloed en andere lekkernijen maken het plaatje compleet.

Ook de standbeelden, de gigantische houten deuren en andere ornamenten die ik aantrof zagen er zeer gedetailleerd uit. Iets wat me ook opviel toen ik in het vergane kamp van Hodgson terechtkwam trouwens. De personages hun uitrusting en kledij zijn enorm gedetailleerd trouwens. Mijn olijke vijftal navigeert vlotjes door de gangen, mijn wapen(met zaklamp) bestuur ik zoals ik een wapen richt, en ook de lipsync zit goed.

Maar wat me vooral de stuipen op het lijf joeg was de combinatie tussen muziek en audio. IK heb het dan over het geschreeuw en gehuil van wat in die grotten/tempel leeft, de echo en het weergalmen hiervan in het bijzonder. Maar ook het door merg en been gaande gehuil van mijn maatje Merwin bezorgde me in het begin een brok in de keel. En dan zijn er nog de naschokken van de aardbeving die de tempel op zijn grondvesten doen trillen, en bepaalde delen doen instorten. Soms in mijn voordeel, soms in mijn (of iemand anders) nadeel…

Het plaatje klopt

De ijzersterke, beklemmende en claustrofobische setting, de personages die me nog meer aanspreken dan in de andere games, de mix tussen Indiana Jones en The Descent, en het feit dat er heel wat te ontdekken en te verzamelen valt. Maar nog meer dan in de twee voorgaande games ben ik hier zeer benieuwd naar het einde van deze game. Is dat misschien omdat dit verhaal zich in een iets realistischere en geloofwaardigere setting afspeelt dan zijn voorgangers? Dat de personages ook beter uitgewerkt en geloofwaardiger zijn? Ik kan het niet omschrijven maar na 1 uur spelen had deze game me helemaal in zijn greep. Hoe loopt het af met Eric en Rachel? Vinden ze mekaar terug? En die arme Salim die in zijn eentje ronddwaalt door de donkere gangen ocharme. En tot slot Nick en Jason, de US Marines, zullen zij erin slagen de anderen te redden? Heel wat vragen waar ik maar al te graag een antwoord op wil vinden!

VERWACHTINGEN

Ook nu weer had het verhaal me van bij de eerste minuut te pakken. Ik wil immers weten hoe het met de 5 personages afloopt, wie (over)leeft en wie sterft? En vooral ga ik mijn beslissingen op den duur laten beïnvloeden door mijn sympathie voor de ene en mijn afkeer voor de andere? Net zoals wijn met de jaren beter wordt, en een voetbalploeg beter wordt naarmate de competitie vordert, voel ik aan mijn water dat House of Ashes wel eens de beste game (tot op heden) uit TDPA gaat worden.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes
Beschikbaar 22 oktober 2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / PC / Xbox One / Xbox Series X|S
Gespeeld op PC

Gepubliceerd door Praga

De ouderdomsdeken van Pragalicious maar daarom zeker niet minder delicious dan het jonge grut van de crew. Wilde als kleine jongen een console kopen maar mocht niet van zijn papa. Dus sprak hij de gevleugelde woorden "Later als ik groot ben koop ik het allemaal zelf" Als jonge snaak was hij met zijn korte broek, witte sokken en sandalen vaste klant bij de lunaparken aan zee en op de kermis. Raakte in de ban van Snake en Pong, ging al snel door naar Quake, Hexen, Doom, Wolfenstein 3D en Delta Force. Maar de grote game changers waren Quake 3 Arena (1999) en Unreal Tournament (1999). Favoriete genres (MMO)RPG, shooters en adventure games. Praga beweert trouwens dat hij het buitenechtelijke (of moeten we buitenaardse zeggen) kind is van Indiana Jones en Lara Croft. We zullen hem maar in zijn geloof laten... (of tijdig zijn medicatie geven)