GAMESCOM | Turok: Origins – Een dino-coöpfeestje

Of ik zin had om Turok: Origins te spelen op gamescom? Uiteraard! Ik ben stiekem wel een fan van de saga, en tegen een sappige dinosteak met béarnaise en frietjes zeg ik nooit nee. Was het lekker? Dat lees je in mijn hands-on.

Tijdens mijn half uur speeltijd werd ik begeleid door game director Jesus Iglesias (geen familie van Julio en Enrique) van Saber Interactive. En die studio ken je onder andere van World War Z en Space Marine 2, geen onaardige games om het zo te zeggen.

Een ode aan de roots van Turok

Met Turok: Origins brengt Saber Interactive een eerbetoon aan het iconische universum, dat zijn oorsprong vond in de comics van 1954 en bij het grote gamerspubliek bekend werd met Turok: Dinosaur Hunter op de Nintendo 64. En dan vergeet ik nog de animatiefilm uit 2008, genaamd Turok: Son of Stone. De nieuwe game is een coöp shooter voor drie spelers (maar solo kan ook), waarin je vlot schakelt tussen third-person en first-person. De ontwikkelaars kiezen bewust voor respect en liefde voor het bronmateriaal, met knipogen en verwijzingen die fans zeker zullen herkennen.

Je voelt doorheen alles de band met de Order of Turok, een legendarisch gezelschap van krijgers, en de betrokkenheid bij de inheemse Amerikaanse cultuur. De game ademt natuur, spiritualiteit en avontuur, en dat allemaal verpakt in een gloednieuw verhaal.

Even iets over die roots voor wie niet mee is met Turok

In de originele game maakten spelers voor het eerst kennis met Turok, een Native American-geweldenaar die van tijd en wijle naar het Lost Land trekt, een oord in een andere dimensie waar de tijd geen vat op heeft, en waar dinosaurussen rondlopen met laserkanonnen op hun kop gemonteerd. Hij onderneemt geregeld die interdimensionale reis om ervoor te zorgen dat een deel van de bevolking van het oord niet per ongeluk naar zijn eigen tijdsbestel reist, en daar dus een bedreiging kan vormen voor zijn volk.

Kies je speelstijl: Raven, Cougar of Bison

Om het tegen de dino’s en vijandige alien Xenia-troepen op te nemen, kon ik mijn eigen loadout samenstellen. Zelf koos ik voor een Tek Bow, Bouncer Rifle en Missile launcher.

Qua uitrusting beschikte ik over een biomorphic suit (mantles genoemd in de game). Deze deed me wat denken aan de suits die ik droeg in de Crisis games. Daarnaast had ik nog drie mods, met primal animal powers, en een ultimate. Deze mods (Echoes genoemd) zijn gebaseerd op de krachten van de Raven, Cougar en Bizon. Ik koos voor de Raven powers (Thunderstorm, Lord of the Flies (een zwerm vliegen die ik op de vijand afstuurde) en een plasma schild. Mijn ultimate was een reusachtige raaf die ik op de tegenstanders kon afsturen.

Drie planeten vol gevaar en avontuur

Samen met twee andere journalisten speelde ik drie missies, elk op een unieke planeet:

• Voices of the Labyrinth: Hier belandde ik in een dichtbegroeide jungle vol gevaar. Mijn scanner kwam goed van pas om dino’s te taggen én om munitie/health tussen het groen te ontdekken. Zeer handig als je weet dat die Raptors snel en beweeglijk zijn, maar je hen door te scannen duidelijk ziet oplichten in de omgeving.
• Belly of the Beast: Een organische, ‘Alien’-achtige wereld waar de grijphaak centraal staat. Verticaliteit troef, bewegende platformen en een confrontatie met de Xenia-forces. Ook de minibaas op het einde mocht niet ontbreken.
• Temple Shadows: Een verlaten ruïne, overwoekerd door de natuur, met dodelijke valstrikken, modderpoelen die je vertragen, en tegenstanders die van overal toeslaan. Indiana Jones en Lara Croft zouden zich hier zeker thuisgevoeld hebben.

Elke planeet voelt fris en anders aan, met unieke weersomstandigheden, vijanden en level design. Het tempo blijft hoog, de actie chaotisch, maar tactisch gebruik van je scanner, skills en upgrades tilt de gameplay naar een hoger niveau. En natuurlijk hoe verder je vordert in het verhaal hoe meer wapens en mods je zal vrijspelen.

Trailer

Finale: Triceratops op het menu

Als afsluiter mocht ik de speelbare demo afronden met een gevecht tegen een gigantische Triceratops op een dorre woestijnplaneet. Deze gigantische dino was niet van de poes. Hij bleef maar chargeren, vuurde elektrische projectielen op ons, werd onzichtbaar en slikte kogels alsof het niets was ontbijt. Snel schakelen tussen wapens, voortdurend bewegen en ontwijken, en je Echoes slim inzetten was hier de boodschap. Met teamwork en een portie geluk haalden we hem uiteindelijk neer. Missies geslaagd dus!