Een maand geleden verscheen de langverwachte opvolger van de Nintendo Switch. Deze console uit 2017 ging ondertussen meer dan 150 miljoen keer over de toonbank. Het is zacht uitgedrukt dat de verwachtingen hoog waren. Toen ik begin april naar Amsterdam mocht afzakken voor een eerste hands-on sessie, waren mijn twijfels voor een groot stuk weggenomen. Maar hoe is het nu om een Nintendo Switch 2 in huis te hebben? Heeft Nintendo de originele console op alle vlakken weten te verbeteren? Of zijn er toch nog zaken die voor verbetering vatbaar zijn? Je leest het in deze review van de Nintendo Switch 2.
Waarom Wel?
Groeispurt
Wanneer je de Nintendo Switch 2 voor de eerste keer vastneemt valt meteen op hoe stevig de nieuwe console aanvoelt. Waar zijn voorganger nogal ‘plastiekerig’ aanvoelde is dat bij de nieuwe versie absoluut niet het geval. Het design voelt niet alleen premium aan, ook de looks zijn een stuk volwassener. Het zwarte design met zijn subtiele kleuraccenten kan mij écht wel bekoren. Uiteraard heeft Nintendo nog kleurrijke joy-con 2-controllers in de pijplijn steken, maar deze mooie zwarte versies zien er fantastisch uit. Maar over die joy-con 2-controllers dadelijk meer.
Het grootste verschil is letterlijk de grootte van de Nintendo Switch 2. Hij is zo’n drie centimeter breder en anderhalve centimeter hoger dan zijn voorganger. Deze groei heeft te maken met het feit dat Nintendo ervoor gekozen heeft om een scherm in te bouwen dat ook een stuk groter is. Dit heeft nu een diagonaal van 7,9 inch tegenover de 6,2 inch van de eerste Nintendo Switch. Dat lijkt op papier niet zoveel, maar het maakt weldegelijk een enorm verschil. Zelfs Praga was ervan geschrokken hoe groot het was…
LCD is ook oké
Het is niet alleen de grootte van het scherm dat een verbetering blijkt te zijn. Ook op technisch vlak zijn de Nintendo Switch 2 en het scherm erop vooruit gegaan. Of toch voor een groot stuk. Nintendo koos er namelijk voor om opnieuw een LCD-scherm in te bouwen en om niet te kiezen voor de OLED-technologie. Daar kan natuurlijk wat van gezegd worden maar na een maand moet ik toegeven dat ik best tevreden ben met de keuze die Nintendo gemaakt heeft. Die zal vooral een financieel kantje gehad hebben, maar in de praktijk pakt het toch goed uit.
Het scherm is verrassend helder en dankzij de verversingssnelheid van 120 fps krijg je ontzettend vloeiende gameplaybeelden voorgeschoteld. De opstap van 60 fps naar 120 fps is een uitstekende keuze en eens je dit ervaren hebt wil je écht niet terug naar een lagere framerate.
Welkom in het 4K-tijdperk
Ook onder de motorkap maakt de Nintendo Switch 2 een serieuze sprong vooruit. Hier vinden we namelijk een door NVIDIA gemaakte chipset terug. Deze zorgt ervoor dat de resoluties die uitgebraakt worden door de console een stuk hoger zijn: 1080p in handheld-modus en tot wel 4K in docked-modus. Dit is een grote stap ten opzichte van de originele Switch die respectievelijk beelden in 720p en 1080p weergaf. Bovendien voelt het dock een stuk steviger aan en heeft ook deze een stijlvolle make-over gekregen.
Ook hier zegt dat misschien bitter weinig op papier, maar in de praktijk is het verschil zeker merkbaar. Vooral wanneer ik Mario Kart World in 4K 120 fps op mijn LG OLED-televisie speelde, spatte de beelden van het scherm. Ook in handheldmodus is de opstap naar 1080p een meer dan welgekomen verbetering. Teksten zijn daardoor scherper en beter leesbaar, maar ook de algehele kwaliteit is erop vooruit gegaan.
Met oog op toekomst en verleden
Nintendo heeft ook een heleboel quality of life-aanpassingen gedaan. Zo vind je bijvoorbeeld nu twéé USB-C-poorten terug op de console. Eentje onderaan, zoals ook bij de originele Switch, én eentje bovenaan. Dat maakt het opladen van de console terwijl je in handheld-modus aan het gamen bent een stuk aangenamer!
Ook de kickstand heeft een welgekomen update gekregen. Het kleine flapje dat bij de eerste Nintendo Switch moest doorgaan als kickstand heeft het bij mij verrassend genoeg toch vijf jaar volgehouden. Maar bij de Nintendo Switch 2 hoef ik me niet meteen zorgen te maken over de stevigheid ervan. Deze kan je traploos verstellen waardoor je jouw console altijd in de perfecte hoek kan plaatsen.
Het mooie is dat Nintendo ook gedacht heeft aan iedereen (en dat zijn er veel), die al een Nintendo Switch in huis heeft. Want zowat alle officiële accessoires werken ook op de Switch 2. Ik had geen enkel probleem om mijn vorige Joy-Con’s aan te sluiten op de nieuwe console en ook de Pro-controller zou geen probleem mogen geven. Ik vind dit ontzettend knap van Nintendo dat ze dit toch doen, want dit bespaart ons uiteraard héél wat geld.
Magisch magnetisch
Maar dé grootste verbetering qua gebruiksgemak is ongetwijfeld de manier waarop je de Joy-Con 2-controllers aan de Nintendo Switch 2 bevestigd. Dit gebeurt nu door middel van magneten in plaats van het eerder gebruikte schuifsysteem. En ik kan je vertellen: dit werkt zoveel beter dan ik had durven denken. Het vastklikken en losmaken is een fluitje van een cent én de magneten zijn ontzettend stevig. Ik heb geprobeerd om ze los te trekken zonder het ‘losmaakknopje’ te gebruiken en het is mij niet gelukt.
Maar er zijn nog verbeteringen doorgevoerd aan de Joy-Con 2-controllers. De knoppen zijn iets groter en vooral de vorm van de triggers achteraan is een serieuze verbetering. Het blijven gewoon knoppen en ze kunnen jammer genoeg niet gradueel ingedrukt worden zoals bij de DualSense PS5-controller of Xbox-controller. Waar de Joy-Con 2-controllers wél over beschikken is de nieuwe muismodus. Door een van beide controllers met de zijkant op je tafel, zetel of zelfs je been te zetten, kan je deze als een muis gebruiken. Dit werkt in de menu’s ontzettend goed en ik kan niet wachten om dit met Metroid Prime 4: Beyond uitgebreid te testen.
Waarom Niet?
Korte adem
Als ik dan met een kritisch oog naar de console kijk, moet ik vaststellen dat Nintendo hier en daar toch wat steekjes heeft laten vallen. Zo valt het op na zo’n maand met de Switch 2 gespeeld te hebben, dat de batterij niet optimaal presteert in handheldmodus. Nintendo zelf zegt dat de batterij het zo’n 6,5 uur kan volhouden, maar in de praktijk haalde ik dit nooit. Tijdens mijn potjes Mario Kart World en Lumines kreeg ik na iets meer dan twee uur al de melding dat de batterij bijna op was. Da’s toch best teleurstellend om eerlijk te zijn.
Grote slokop is het scherm. Door de toevoeging van HDR en een verversingssnelheid van 120 fps gaat de Switch 2 niet zuinig om met de batterij. Gelukkig kan je bijvoorbeeld HDR uitzetten, waardoor de batterij het een klein stukje langer zal volhouden. Da’s trouwens iets wat ik je aanraad om standaard te doen. Want ik vind de HDR-weergave op het ingebouwde scherm niet echt indrukwekkend. Dat komt omdat het LCD-scherm langs de zijkanten wordt belicht en niet langs de achterkant. Door gebruik te maken van deze Edge Lit-technologie, zijn HDR-weergaven altijd minder impressionant. Al is deze wel goedkoper om in te bouwen natuurlijk.
Stevig baasje
De Nintendo Switch 2 is een flink stuk groter dan zijn voorganger. Met zijn 534 gram is hij bijna dubbel zo zwaar. Dat heeft enerzijds te maken met de stevigere materialen die gebruikt zijn en daardoor voelt de console zoals eerder gezegd ook een pak steviger aan. Maar het zorgt er ook voor dat ik, terwijl ik met de console in de zetel lag, ook sneller krampen kreeg in mijn handen. Dat was bij de voorganger ook al het geval en ik had gehoopt dat door de ergonomie wat aan te passen dit beter zou zijn. Helaas. De ergonomie van de triggers achterop is gelukkig wel verbeterd, maar bij langere speelsessies, terwijl je bijvoorbeeld op je rug ligt, is het gewicht dus echt wel het grootste probleem.
Helaas heeft Nintendo er ook voor gekozen om de analoge sticks op de joy-con 2-controllers niet te verbeteren. Ze gebruiken dus dezelfde technologie als de voorganger en dat zou toch wel een probleem kunnen vormen in de toekomst. Zeker als je weet dat héél veel mensen last hadden van zogenaamde stick drift na verloop van tijd. Hopelijk zal Nintendo net zo coulant zijn als in het verleden op vlak van reparaties. Want ik heb mijn beide joy-con sets in het verleden probleemloos en kostenloos kunnen laten herstellen door Nintendo.
Op z’n Nintendo’s
Wanneer je de eerste Switch al in huis hebt, zal het besturingssysteem je erg bekend voorkomen. Dit is voor 99% hetzelfde en dat is op gebruiksvlak misschien wel de juiste keuze. Al vind ik het toch altijd jammer dat een nieuwe console geen nieuwe flitsende interface krijgt. Maar da’s dan weer een persoonlijke mening.
De grootste nieuwigheid op gamevlak is de introductie van GameChat waarbij het Nintendo eindelijk mogelijk maakt om via de console met je vrienden te praten in plaats van via een aparte app. Dit lijkt op papier een uitstekende zet, maar in praktijk is GameChat toch niet gebruiksvriendelijke te noemen. Op z’n Nintendo’s zou ik durven zeggen.
Om GameChat te activeren moet je namelijk een apart installatiemenu doorworstelen. Om de een of andere reden moet je opnieuw je smartphone erbij nemen, een QR-code scannen (of inloggen) om je account én gsm-nummer te koppelen. Komaan Nintendo, dit moet toch niet zo ingewikkeld!? Bovendien is de ingebouwde microfoon niet van de beste kwaliteit. In handheld-modus is dit wel goed, maar van zodra je in docked-modus speelt en de console dus een eindje verder staat, is het voor je gamegenoten moeilijker om je te verstaan. Dit ondanks het feit dat Nintendo claimt dat dit even goed zou zijn.
Switchflatie
De olifant in de kamer kunnen we niet langer negeren in deze review van de Nintendo Switch 2. Toen Nintendo hun nieuwe console aankondigde en het enthousiasme rustig neerdwarrelde, was er maar één ding waar iedereen het over had. Dé prijs. Ja, de Nintendo Switch 2 is geen goedkope console met zijn 469,99 euro als instapprijs. Toen de eerste console in 2017 op de markt kwam, kostte deze €329. Da’s €140 minder dan zijn opvolger.
Natuurlijk leven we in andere economische tijden, maar het is toch een serieuze drempel voor het grote doelpubliek van de Nintendo Switch 2: gezinnen met grote en kleine kinderen. Ik zie op dit moment de grote massa niet naar de winkel lopen om de nieuwe console in huis te halen. En daarbij laat ik de early adopters buiten beschouwing natuurlijk, want op dit moment is hij zowat overal uitverkocht.
Als je mijn raad zou vragen, zou ik nog een tijdje wachten om de Switch 2 in huis te halen. Waarom? Omdat er op dit moment eigenlijk, buiten Mario Kart World, geen enkele échte grote titel beschikbaar is waarvoor je deze console in huis moet halen. Natuurlijk volgt in juli Donkey Kong: Bananza nog. Maar ik verwacht dat Nintendo rond gamescom in augustus nog heel wat nieuwe games gaat aankondigen. En dan kan het feest pas écht beginnen.
Trailer
De Nintendo Switch 2 is een logische, maar geslaagde evolutie van de iconische hybride console. Het overgrote design is hetzelfde gebleven, maar heeft na zeven jaar eindelijk een premium aanvoelende afwerking gekregen. Het LCD-scherm is groter, mooi helder en vloeiend, waarbij in docked mode nu zelfs 4K gehaald wordt. Het feit dat de Joy-Con 2-controllers nu magnetisch vastklikken is een onwaarschijnlijk goeie verbetering. Al blijft de achilleshiel daar wel de gevoeligheid van de analoge sticks. Ook de batterijduur valt tegen en ook de prijs is voer voor de nodige discussie. Desalniettemin is de Switch 2 een must-have voor elke Nintendo-liefhebber.
Pluspunten
- Groter, premium design
- Helder en vlot LCD-scherm
- Hogere resoluties (tot 4K)
- Magnetische Joy-Con 2-controllers
- Stevigere kickstand
- Backwards compatibel met Switch-games
Minpunten
- Batterijduur
- Prijs
- Ergonomie niet veel beter
- GameChat
- Beperkt aantal releases bij lancering
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
