“Xenoblade Chronicles X Definitive Edition is een schot in de roos”

Na de geweldige port van het originele Xenoblade Chronicles en de al minstens even geweldige vervolgen (Xenoblade Chronicles 2 & 3) konden we de Nintendo Switch al bestempelen als dé machine voor de Xenoblade-fans. Dat daar nu ook een remaster van de Wii U-game Xenoblade Chronicles X aan toegevoegd wordt, da’s de kers op de spreekwoordelijke toert. En je hebt de score al gezien: ’t is er ééntje om duimen en vingers bij af te likken!

Ik speelde de Wii U game eerder in 2015 – jawel, ik was één van die twee Wii U-bezitters in België – en toen al werd het me heel duidelijk dat Monolith Soft een unieke beleving had voorgeschoteld. Een immense wereld om te ontdekken, fauna en flora waar je met open mond naar keek (die graphics waren toen ongelooflijk goed) en het moment dat je na tientallen uren je Skell krijgt (een badass robot waarmee je over de spelwereld kan vliegen en monsters kan bevechten) was episch. Dus ja, ik was best wel fan.

Waarom Wel?

Boeiend verhaal

En dat is nu niet anders. Want de Nintendo Switch-versie is diezelfde top-notch-ervaring (maar dan hier en daar wat beter, daar kom ik zometeen op terug!). Het verhaal is dus exact hetzelfde als die uit de Wii U-versie. We schrijven 2054. De aarde komt als bij toeval terecht in een ruimteoorlog tussen twee alienrassen.

Brute pech, want die modderfokkers staan technologisch en militaristisch al heel wat verder dan wij en we worden dus ook compleet van de universumkaart geveegd. RIP aarde. Maar niet voordat enkele tientallen delegaties toch konden ontsnappen via arkschepen, waaronder de White Whale, een schip dat later zou crashen op de planeet Mira. Twee maanden na de crash begint voor jou een avontuur dat je maar zelden in andere games zal meemaken.

Prachtige graphics

Jaja, we zijn pc-games gewoon op Steam Deck. We hebben al heel wat visueel lekkers de revue zien passeren op onze (schijtedure) pc-bakken en PlayStation 5 Pro’s. Maar dat neemt niet weg dat ook een Nintendo Switch-titel nog steeds indruk kan maken. Met Xenoblade Chronicles X Definitive Edition heeft ontwikkelaar Monolith Soft één van de mooiste games op de Nintendo Switch gebracht.

De planeet Mira, met al haar biotopen, luchtboxen, weersomstandigheden, planten, kliffen, grote en kleine monsters, wezens en beesten is fantastisch om zien en om in rond te wandelen, springen en vliegen. Oók in handheld-mode trouwens. De game draait 99% van de tijd ook supervlot. Schrik gewoon niet dat je Switch bij het eerste laadscherm het fannetje eens op maximum laat draaien. Dat stabiliseert zich nadien. Eigenlijk zot om zien dat deze game draait op hetzelfde systeem als de Pokémon-titels van Game Freak. Wat. Een. Verschil.

Eén van de beste JRPG’s aller tijden

Xenoblade Chronicles X Definitive Edition heeft een vibe die je niet snel in andere games zal tegenkomen. Ik kan persoonlijk niet meteen op een vergelijkbare titel komen, buiten de andere delen uit de serie, maar wat X zo anders maakt, is het scifi-gegeven. Weinig RPG’s wagen zich op dergelijke manier aan het sciencefiction-genre en bij deze Xenoblade werpt dat z’n vruchten af.

Het gebruik van scanners, kanonnen, luchtafweergeschut, probes, machinegeweren, robots, etc… draagt bij tot een game waar je anders gewoon weer in het vaarwater zit van de zwaarden, schilden en magie. Al ontbreken die voor alle duidelijkheid ook niet in deze game. Veel van de lore pik je op via sidequests en veel personages, waar je trouwens een soort van affiniteit mee kan kweken voor bonussen, leer je dus kennen via zijtakken van het verhaal.

De combat is zoals we die gewend zijn uit de Xenoblade-reeks. Al heb je hier net iets meer diepgang door de verschillende classes die je je hoofdpersonage kan aanmeten. Je begint als een Drifter, en kan zo uit verschillende vertakkingen kiezen en deze tot het maximum levellen. Een Samurai Gunner? Shield Trooper? Astral Crusader? Ze klinken stuk voor stuk exotisch en bieden vaak net genoeg variatie om je speelstijl eens overhoop te gooien. Voor de rest gebruik je als vanouds weer Arts op je hotbar en wissel je je auto-attacks af met high-cost en low-cost Arts waarin een efficiënte wisselwerking tussen buffs, debuffs en finishers van tel is.

Quality of Life

Deze Xenoblade Chronicles X Definitive Edition zou geen ‘definitieve editie’ heten moesten er niet wat aanpassingen en verbeteringen aangebracht zijn. Eerst en vooral, en meteen ook mijn persoonlijk favoriete improvement: de user interface is slicker, duidelijker en intuïtiever dan tevoren. Zeker in handheld mode is dat een verademing, want er passeert wel wat info de revue op je scherm(pje).

De Quick Cooldown is ook zo’n gigantische verbetering, waarbij je, aan de hand van een meter, bepaalde abilities meteen kunt hergebruiken, wat de flow van gevechten echt zot hard de hoogte in duwt. Het einde heeft nu echt… een einde. Je kan de tijd aanpassen, je party in de spelwereld zelf ten allen tijde veranderen, je kan respeccen,… Enfin, eigenlijk alle restricties die het plezier beperkten in het origineel zijn opgeheven. Applaus!

Waarom Niet?

Pacing issues

Je bent met Xenoblade Chronicles X Definitive Edition makkelijk 60-70 uur zoet, zonder de uitdagende optionele bosses of Tyrants aan te gaan. De hoofdbrok is de main story die hier en daar wat last kent van trage pacing. Dat komt vooral door het feit dat je de main story quests moet vrijspelen door de map, aan de hand van een percentage, te ontdekken. Als je dan net niet je exploratiepet wil opzetten, maar gewoon het vervolg wil weten van die ene epische main quest, dan kan dat wel eens de pret drukken.

Nopon

Zeg je Xenoblade, dan zeg je Nopon, harige ratballen die doorgaans ronduit irritant zijn in de serie en dat is in ‘X’ niet anders. Waar Riki in het originele Xenoblade Chronicles nog best te pruimen was – en een vrij goeie backstory had – is het in dit deel erger gesteld en dat heeft alles te maken met Tatsu. Het kereltje ziet er op het eerste gezicht best aandoenlijk uit, maar zijn constante gemekker en gezeur, niet in het minst over zijn fobie dat hij door jan en allemaan zou worden opgegeten, begint dusdanig op de zenuwen te werken na verloop van tijd. Over de dialogen gesproken: soms gaan ze tergend traag en zijn ze gewoonweg niet van goeie kwaliteit, dus dan is de skip-knop best welkom.

Trailer

---