“Split Fiction is een weergaloos co-op avontuur“

Hazelight Studios overtuigde op z’n debuut enorm met de co-op titel A Way Out. In 2021 deden ze daar nog een schepje bovenop met It Takes Two. Die game won in 2021 onze Community GOTY én behaalde brons in de PGLS GOTY 2021. De verwachtingen zijn met andere woorden torenhoog voor hun derde co-op avontuur. Of Split Fiction ons opnieuw van onze sokken blaast, lees je in deze review.

Waarom Wel?

Sci-fi fantasy

Het verhaal van Split Fiction heeft een zeer unieke insteek. Twee schrijfsters proberen in een nabije toekomst hun verhalen gepubliceerd te krijgen. De Razer Corporation biedt een nieuwe technologie die al jouw creativiteit tegen betaling uit jouw brein zuigt terwijl jij jouw verzinsels zelf beleeft.

Tijdens de olijke breinzuiging loopt alles faliekant mis en komen onze hoofdrolspeelsters Mio en Zoe in elkanders werelden terecht. Mio schrijft sci-fi, Zoe fantasy. Dat betekent dat we gaan hinkstapspringen tussen futuristische robots, neon-ondergekotste toekomststeden, verwilderde ijspaleizen en grote boze trollen.

De premisse zuigt je meteen in een knotsgekke wereld die barst van de materie. Mio en Zoe moeten bij aanvang niet al te veel van elkaar weten maar zijn gedoemd samen een uitweg te vinden. Je wisselt tussen verschillende settings aan een zeer aangenaam tempo. Niks gaat vervelen en alles voelt continue vers aan. Het zijn niet enkel de locaties die steeds doen verwonderen. De echte trekpleister is de gameplay.

Cybertreinen en ruftende varkens

Net als bij eerdere titels is Hazelight erin geslaagd om een co-op ervaring te bieden die je nergens anders vindt. Je leert constant nieuwe mechanics aan en moét inventief samenwerken om puzzels op te lossen en vijanden te verslaan. Je zal samen zoeken en vinden, schieten en duiken, racen en hacken, gieren en brullen. Er zit een gezonde dosis humor verwikkeld in alle suspense die je steeds aan je scherm gekluisterd houdt. Het hele epos speelt gewoon erg vloeiend.

Naast het hoofdverhaal krijg je een hele resem zijmissies voorgeschoteld die de absurditeit de hoogte in jagen. Op één moment vlieg je met een kite boven een cybertrein die je moet kapen. Wat verder ben je een varken wiens ultieme droom is om een smakelijke hotdog te worden. Spuit me onder met mosterd en vlug! Spektakel is in elke vorm aanwezig.

Uitdaging zonder frustratie

Split Fiction houdt je vlotjes meer dan vijftien uur zoet. Je zal absoluut elk hoekje van elke wereld willen ontdekken want er valt zoveel te beleven. Met een goede maat is deze game de definitie van puur plezier. Er is voldoende uitdaging met enkele pittige boss fights maar de checkpoints en het respawn-systeem zorgen ervoor dat frustratie nooit de dans komt verstoren.

Unieke vaardigheden

De verschillende vormen van gameplay doen je mond met regelmaat openvallen. Bij aanvang kruipt elke speler in de huid van één van de hoofdrolspeelsters maar al snel wordt het veel meer dan dat. Volgens gekende Hazelight-strategie krijgt elke speler unieke vaardigheden. Je bondgenoot en jij zullen dus moeten leren vertrouwen op elkander en moeten bekokstoven hoe jouw krachten niet enkel van pas komen voor jezelf.

Zo zal in de sci-fi wereld bijvoorbeeld Mio op daken en muren kunnen lopen terwijl in de fantasy scenario’s Zoe kan transformeren tot moeder natuur en overal takken kan doen groeien. Het ene varken kan een springveer tevoorschijn toveren, het andere kan ruften laten alsof het gratis buffet was bij de lokale Mexicaan. Elke kracht of gadget is leuk gevonden en ik kwam geen mechanic tegen die me begon tegen te steken. Dat is mede omdat niks al te lang aansleept. Je zit dus niet uiteindelijk met een veel te brede waaier aan opties.

De meeste nieuwkomers vervangen de “oude” zaken. Ook wanneer je bijvoorbeeld in een voertuig zit deel je logischerwijze de taken. Hilarische situaties gegarandeerd: niet enkel wanneer de ene schiet terwijl de andere rijdt, ook wanneer de ene met een motor zigzagt terwijl de andere een bom probeert te ontmantelen op de achterzit door met een smartphone snel de licentie goed te keuren en die hemeltergende mini-games moet oplossen à la “klik alle vakjes met verkeersborden aan”. Deze game vindt zichzelf constant opnieuw succesvol uit.

Waarom Niet?

Een cliché of twee onderweg

Split Fiction lijkt nog steeds op dezelfde grafische parameters te draaien als It Takes Two vier jaar geleden. Toen was dit voldoende goed, intussen loopt het een beetje achter de feiten aan. De weelderige werelden komen niet het allersterkste tot hun recht, al zijn de graphics best nog redelijk. In de sci-fi werelden zouden redelijk wat audio-sounds ook iets knapperiger en flitsender kunnen. Ook hier gaat het nooit storen maar is het evenzeer niet top. Desondanks zijn geen van deze bemerkingen dompers op immens veel feestvreugde. 

Het hoofdverhaal volgt redelijk vaak een te verwachten patroon maar alle in-world stories kennen hun eigen, uniekere inhoud. Soms kan het best cliché overkomen maar voor je het weet ben je weer vertrokken richting het volgende wauw-moment. 

Gameplay

---