“A Quiet Place: The Road Ahead is een spannende survival horror game”

A Quiet Place: The Road Ahead is een single player survival horror game, geïnspireerd door Paramounts gelijknamige filmtrilogie. Deze speelt zich af in een post-apocalyptisch wereld. De aarde werd overrompeld door buitenaardse wezens, met slechts één doel voor ogen: het uitroeien van de mensheid. Eén ding kan je redden: absolute stilte! Of ik erin slaagde deze game in stilte uit te spelen lees je in mijn review.

Waarom Wel?

Alex Taylor, pechvogel van het jaar

In deze game kruipen we in de huid van Alex Taylor, een jonge studente, die van mij spontaan de prijs van pechvogel van het jaar krijgt. Ze lijdt aan een ernstige vorm van astma, wat leidt tot hoesten, kuchen en andere nevenwerkingen. Daarnaast moet ze zien te overleven in een wereld overgenomen door monsters. Haar vriendje Martin, dit is geen spoiler, werd in een poging om haar te redden aan stukken gescheurd. En als kers op de zure slagroomtaart blijkt ze nog zwanger te zijn ook. Hoeveel pech kan een mens hebben?

Het getuigt van ballen om deze titel uit te brengen in dezelfde periode als Silent Hill 2 remake en Until Dawn remake. En toch slaagt het spel erin zich te onderscheiden van de concurrentie. Dit door de implementatie van een coole feature: een optionele instelling, die je zelf kan aan- of uitzetten, genaamd microfoongeluidsdetectie. Hierdoor gaan de creatures reageren op geluiden die je maakt via een aangesloten microfoon of headset. Maar daarover later meer!

Kat en muis spel

Wie Alien: Isolation gespeeld heeft, weet wat hij ongeveer mag verwachten van A Quiet Place: The Road Ahead. Daar waar je in Alien: Isolation een kat en muis spel speelde met een Xenomorph doe je dat hier met monsterlijke aliens. Je navigeert door verschillende levels, waaronder een ziekenhuis, waterpompstation, camp site en vernield treinstation, inclusief een treinwrak. Op elke locatie dwalen monsters rond. Aan jou om zo geruisloos mogelijk, als het even kan absoluut geruisloos, je een weg te banen door deze locatie. En dat is niet zo simpel als je denkt…

De monsters mogen dan wel blind zijn, daartegenover staat dat ze een haarscherp gehoor hebben, en de omgeving zelfs kunnen scannen. En het team speelt daar handig op in. Door water waden, dode bladeren die kraken, een deur die piept bij het openen, of een luchtschacht, glasscherven of afval (blikjes) op de grond, het openen/sluiten van een ventiel of lade, loop je het risico ontdekt (en verscheurd) te worden. Ook de verschillende ondergronden, waaronder kiezeltjes, plassen, modder, houten vloeren of metaal, zijn een risico.

Maar je grootste vijand ben jijzelf! Alex lijdt aan astma. Bijgevolg is ze gevoelig voor stof en krijgt ze, wanneer ze te veel stress heeft of te zware inspanningen moet leveren (bijvoorbeeld een plank of ladder dragen, of te dicht in de buurt van een monster) een hoestaanval. Hou dus steeds het icoontje van je longen in de linkerbovenhoek in de gaten. Je kan dit niveau wel verlagen door medicatie te nemen of je puffer te gebruiken. Maar opgelet, ook die puffer maakt geluid. Die puffers vind je in de omgeving door te scavengen, maar niet in overvloed. Denk dus goed na waar en wanneer je puft.

Ben ik dan een muis voor de kat?

Gelukkig beschikt Alex over een aantal hulpmiddelen. Dit gaat van een zaklamp en flare, tot een schroevendraaier en phonometer (gebruik deze!). In de omgeving vind je zandzakken (dempen je voetstappen op bijvoorbeeld kiezels), flesjes of bakstenen (om monsters af te leiden) en batterijen voor je zaklamp. Denk dus ook goed na hoe je met die zaklamp omgaat. De middelen zijn er wel maar niet in overvloed natuurlijk.

De phonometer, die Alex zelf in mekaar heeft geknutseld, is een absoluut hebbeding. Het toestel vergelijkt namelijk het geluid dat jij maakt, met het omgevingsgeluid. Denk bijvoorbeeld aan wind, het geritsel van struiken en stromend water. Door met dit ding te spelen heb je een extra hulpmiddel om je op het juiste moment snel/traag te verplaatsen.

Maar dat wil niet zeggen dat je de omgeving op zich moet verwaarlozen. Blikjes die je omver loopt maken een hels geluid, en dan zijn er nog berenvallen of rope traps (die kan je defusen via Quick Time Events).

Neem je tijd!

Uiteraard wil je je in elk level zo snel mogelijk uit de voeten maken. Mijn tip: doe dat niet! Scan de omgeving: met welke ondergrond(en) heb ik te maken, zijn er vallen of andere hindernissen, waar moet ik naartoe, waar is de uit- of ingang, ligt er iets wat ik kan gebruiken? Te snel willen gaan is gegarandeerd verscheurd worden. Eén ding is zeker: de monsters hebben geen genade! Bovendien leggen ze ook nooit dezelfde weg af. Denk dus niet dat je hun patroon herkent. Je kan er wel op inspelen door bijvoorbeeld een baksteen of fles in een bepaalde richting te gooien. Zo creëer je afstand tussen hen en jezelf, en kan je je snel uit de voeten maken, een deur openen of een andere actie uitvoeren die iets of wat geluid maakt.

Noise Detection Modus is een zegen (en een vloek)

De audio is de hoofdrolspeler van A Quiet Place: The Road Ahead. Het is bewonderenswaardig hoe de makers erin geslaagd zijn om al het geluid herkenbaar en authentiek door je hoofdtelefoon te jagen. Het gekrijs van de monsters deed me meermaals koud zweet krijgen, een donderslag tijdens een onweer deed me bijna van mijn stoel vallen. Maar ook de omgevingsgeluiden zoals opvliegende vogels, het piepen en kraken van vloeren en deuren, mijn voetstappen en zelfs Alex’ opgejaagde ademhaling.

En dan is er uiteraard die unieke Noise Detection Modus (die je optioneel kan aanzetten via settings). Uiteraard speelde ik met deze unieke feature, en wat een hel was dat… Ik werd letterlijk in het spel en zijn zenuwslopende sfeer ingezogen. Maar ik vergat af en toe dat hoesten, niezen of een boertje laten tijdens het gamen, geen goed idee was. Ik durfde bij momenten nauwelijks te slikken of te ademen. En dan moet je weten dat ik zes honden heb die te pas en te onpas blaffen. Of wat dacht je van deze? “Schat ge moogt aan tafel komen…” Wanneer dit op het slechte moment door de woonkamer klinkt, dan vervloek je alles en iedereen!

Waarom Niet?

Trage gameplay

Noem een kat een kat: Alex is geen Leon S. Kennedy die zich al lopend, gewapend en vechtend als een baas een weg door deze survival horror game werkt. Ze heeft ademhalingsproblemen en ook in het kopje zit het niet helemaal goed. Die info krijg je tussen de levels door wel mee waardoor ze iets meer karakter krijgt. Maar wat ik wil zeggen hiermee is dat ze zich traag, soms zelfs heel traag, een weg doorheen die levels moet banen. En dat is bij momenten kak. Het minste foutje kan je je kop kosten. Gelukkig zijn er voldoende autosaves en hoef je niet van al te ver herbeginnen, maar het kan soms frustrerend zijn. Shit, heb ik nu echt lawaai gemaakt? Yep, try again.

Trial and error

Je kan je op verschillende manieren een weg banen door sommige levels. Ga je voor de korte of lange weg? Maak je snel een omweggetje om die ene collectable op te rapen (ik doe dat ja!)? Soms wordt het een beetje een trial and error en dat vinden mensen niet altijd plezant. Zoals eerder gezegd, neem de omgeving in je op, stick to the plan en twijfel niet. En vaak is het proberen, en nog eens proberen en nog eens, tot het lukt.  

Gameplay

---