“Until Dawn is alleen interessant voor spelers die nooit het origineel hebben gespeeld”

Het is 25 augustus 2015…de kamer wordt verlicht door een flikkerend scherm. Het logo van Supermassive verschijnt…een beklemmend gevoel vult de kamer…Negen jaar geleden werd Until Dawn uitgebracht. Een interactieve film die het horrorlandschap voorgoed zou veranderen en zijn ontwikkelaars op de kaart wist te zetten. Bijna een decennium later volgt een remaster. Of die evenveel indruk maakt als het origineel? Dat lees je in deze review van Until Dawn.

Waarom Wel?

Het origineel

In essentie is Until Dawn een interactieve film waarin we een stel irritante tieners volgen die het weekend doorbrengen in een ondergesneeuwd chalet op de top van Black Mountain. Terwijl de jolige bende probeert om een fijne tijd door te brengen worden ze gestalked door een koelbloedige killer. Als speler is het jouw taak om via QTE’s (QuickTimeEvents) zoveel mogelijk tieners in leven te houden. Als je een sadistisch kantje hebt, kan je natuurlijk ook iedereen zo brutaal mogelijk laten sterven. MWOOOOHAHAHAHAHA!

In 2015 was vooral het Butterfly Effect (niet de film wel de mechanic) erg baanbrekend. Dat wil zoveel zeggen als: elke beslissing heeft gevolgen. De ogenschijnlijk kleinste dingetjes, kunnen later grote gevolgen hebben. Random zaken kunnen beslissingen op leven en dood worden. Ook het humeur van de personages en de onderlinge relaties hebben allemaal impact op het verloop van het spel. Gelukkig zijn alle elementen die het origineel zo beklijvend maakten nog steeds aanwezig. En deze remaster maakt het geheel nog beter met nieuwe toevoegingen.

Wat is er nieuw?

De visuals kregen een update dankzij ieders favoriete engine: Unreal Engine 5. Meer gedetailleerde karaktermodellen – je kan nu het angstzweet op hun voorhoofd zien glinsteren -, knappere omgevingen en nieuwe animaties. Until Dawn voelt en speelt veel natuurlijker dan het origineel en dat brengt een extra dimensie binnen een al uitstekende game. Vooral Rami Malek en Hayden Panettiere zien er enorm waarheidsgetrouw ook. Het stemmenwerk was al piekfijn en dat verandert niet. 

Het belangrijkste aspect is echter de verbeterde camerastandpunten. In de versie van 2015 voelde die te vaak clunky aan en kreeg je het overgrote deel van de berg niet te zien. In de 2024 is dat helemaal opgelost met het soort van vrij bewegende camera, waar we ondertussen allemaal aan gewoon zijn geworden.

De opening of de prologue zoals dat heet werd ook lichtjes aangepast. Vooral om wat meer backstory te krijgen en dus de emotionele impact later in de game te verhogen. Leuk, maar onnodig. 

Wie de game al gespeeld heeft krijgt ook wat nieuws – namelijk nieuwe collectibles –  en de totems werden van plaats veranderd. Dus wat meer video’s en wat meer speurwerk, beide zijn welkom!

Don’t Move

De laatste en ook meest impactvolle wijziging is het toevoegen van een alternatief voor de Don’t Move mechanic namelijk Stay Calm. Dit lijkt vooral een toevoeging te zijn voor pc-gamers die geen toegang hebben tot een PS remote met gyroscope, zij kunnen nu met een third party controller aan de slag (of met een muis/keyboard).

Zoals je kan lezen in deze review zijn er veel redenen om Until Dawn Remastered te spelen, echter de problemen uit het origineel zijn niet aangepakt en dat is best wel sneu.

Waarom Niet?

Dr. Hill is nog steeds nutteloos

Net zoals in het origineel is Dr. Hill, gespeeld door de fantastische Peter Stormare, nog steeds meer storend dan nuttig. Zijn psychologisch gewauwel dient als korte break, zodat de speler even op adem kan komen maar haalt vooral het tempo onderuit. Welke impact de testresultaten hebben, wordt nooit duidelijk en leidt dus alleen maar af.

Bovendien haalt het de speler uit de actie en maakt het van hem een toeschouwer. Iets waarvan ik al in 2015 vond dat het niet werkte en dat nog steeds niet doet in 2024. Supermassive heeft dit soort personage altijd behouden, ook in de Dark Anthology games en dit wat hun kans om er komaf mee te maken. 

Prijzig

De grootste dealbreaker is helaas de prijs van de game. Op disc mag je voor de standaard editie 69,99€ neertellen. Dat is full price voor een game waarvan je nog steeds de PS4 versie kan spelen op je huidige console dankzij backwards compatibility.

Maar nog erger is dat de remastered versie maar op 30fps draait terwijl de PS4 versie op 60fps….waaaaaaat? Dat verantwoordt op geen enkele wijze de prijs waaraan Until Dawn momenteel verkocht wordt. Als euro’s geen bezwaar is, ga dan gerust je gang. Maar deze remaster had nooit aan full price mogen verkocht worden.

Until Dawn is de beste versie van de game momenteel beschikbaar maar levert bijzonder weinig extra op voor wie de game reeds speelde in 2015. Sure, alles ziet er beter uit, maar heb je nog zin om de game opnieuw te spelen zonder dat er fundamentele wijzigingen inzitten? Daar kan je best zelf op antwoorden. Voor mij was dat alvast niet zo. 

Trailer

---