“Silent Hill 2 is een dijk van een horrorgame, mét respect voor het origineel”

Fans van het origineel mogen op beide oren slapen, Silent Hill 2 is een fantastische horrorgame. Eén van de beste van het jaar trouwens. Ontwikkeld met enorm veel respect en liefde voor het origineel en met voldoende vernieuwing om een generatie nieuwe fans de stuipen op het lijf te jagen. Ben je nog op zoek naar een horrorgame om te spelen met Halloween? Dan heb je die nu gevonden! Ontdek waarom in deze uitgebreide review van Silent Hill 2.

Waarom Wel?

Het verhaal

Wie Silent Hill al speelde mag deze paragraaf overslaan. Nieuwkomers, deze is voor jullie. Je kruipt in de huid van James Sunderland, een weduwnaar die drie jaar na het overlijden van zijn vrouw Mary een brief van haar ontvangt. Daarin vertelt ze dat ze zich in Silent Hill bevindt, een pittoresk stadje dat een bovennatuurlijk geheim herbergt. James, nog steeds verwoest van het verdriet trekt er naartoe. Hij treft daar echter een dikke mist die over de hele stad hangt, die bovendien volledig verlaten is. Tijdens de zoektocht naar zijn overleden vrouw treft hij allerhande veemde creaturen aan. En vriendelijk zijn ze niet!

2001 -> 2024

Het is niet overdreven om te stellen dat Silent Hill 2 uit 2001 een legendarische horror survival game was en nog steeds is. Voor het eerst konden PlayStation 2 fans een game spelen die vooral hard leunde op zijn verhaal, de combat was hier maar een klein onderdeel van, maar die was dan ook echt angstaanjagend. Er bestaat geen twijfel over dat meer dan twintig jaar later enkelen onder ons nog steeds getraumatiseerd raken bij het horen van een krakende radio. 

Toen we bij de Pragaliciousredactie vernamen dat de game een remake zou krijgen, hielden we collectief onze adem in. Heeft zo’n iconische game een remake nodig vroegen we ons luidop af? Wel, het goeie nieuws: Silent Hill 2024 is een ode aan het origineel dat er toch in slaagt om vernieuwing te brengen. Ik lijst hier alvast de belangrijkste nieuwigheden op:

Maria ziet er iets anders uit dan we ons herinneren. Ze zag er voornamelijk erg 2000s uit en dat werd nu geupdate. Nog steeds een wulpse verleidelijk dame maar ditmaal in leren vest en nylonkousen ipv die cringey 90s mode. Ze lacht er overigens zelf mee tijdens de game, maar dat laten we jullie graag zelf ontdekken.

De puzzels hebben een update gekregen. Wie dus denkt om snel zijn twee decennia oude cheat sheet boven te halen, zal van een kale reis terugkomen. De oplossingen zijn eigentijdser gemaakt en hebben ook een moeilijkheidsgraad meegekregen. Wie dus graag een extra uitdaging heeft, kan die zonder problemen aangaan.

Maar de belangrijkste wijziging zijn de verschillende eindes, die we uiteraard niet zullen spoilen. Net zoals het origineel zijn er drie verschillende eindes én drie nieuwe in de Game Plus maar de 2024 versie voegt daar dus nog twee extra eindes aan toe. Dat noemen ze waar voor je geld.

Onvervalste terreur

Laat me vooral duidelijk zijn met deze review: Silent Hill 2 is niet voor bangeriken. Het zet je als speler onder constante druk. De sfeer is ronduit akelig en dat heeft alles te maken met twee zaken: die fantastische Unreal Engine en de audio. SH2 ’24 maakt op de PS gebruik van 3D audio. Yup, speel deze dan ook best met een headset. 

Uiteraard maakt deze remake ook gebruik van het gekraak van je radio en geloof me, dat is nog steeds een trigger voor angst en paniek. Want je weet gewoon dat er iets op je afkomt. Meer dan zijn voorganger bevat deze versie jump scares en daar ben je fan van of niet. Ik had ze in elke geval niet nodig want de game is zo al eng genoeg. 

Vreemd genoeg is het niet het gekraak van de radio dat het meest angstaanjagende is. Het is het gejammer, het gekraak, de viezigheid van de wereld van Silent Hill die dankzij 3D audio helemaal tot leven komt. Ik betrapte mezelf erop om constant gespannen te staan van al die verschillende geluiden, die ogenschijnlijk van overal leken te komen. Ik kan je vertellen, Silent Hill is geen relaxerend game. Wel laxerend! Haahahahahahaha!

Grafisch indrukwekkend

De dikke mist die er altijd hangt in Silent Hill hangt is opnieuw van de partij. Je ziet maar een paar meter voor je uit en dat geeft niet bepaald veel vertrouwen in wat er je staat te wachten. Maar het ziet er wel knap uit. Milde spoiler: maar het is vooral ‘de andere kant’ die er geweldig goed uit ziet in al zijn lelijkheid. Verroeste muren, baden vol drek, opgeknoopte lijken, het ziet er niet bepaald mooi uit maar toch allemaal piekfijn. Bloober Team creëert een wereld die indruk maakt en die spelers op het randje van hun stoel brengt. 

Ook de soundtrack en de voiceacting zijn van enorm hoge kwaliteit. De stemmen werden trouwens allemaal hercast, de originele acteurs keren niet terug. Ook werd de dialoog iets aangepast. In het origineel voelde alles erg onnatuurlijk aan, als zinnen die ‘normale’ mensen nooit zouden zeggen. Dat werd wat meer gladgestreken in de 2024 versie. 

Waarom Niet?

Clunky Combat

Silent Hill en combat: het blijft een moeilijk huwelijk. Sinds het origineel voelde de combat onderontwikkeld aan en deze remake verbetert een paar zaken maar laat nog veel te wensen over.  SH2 2024 speelt voor veel zaken leentjebuur bij Resident Evil, dat is erg begrijpelijk. Deze games zijn namelijk de gouden standaard als het gaat over survival horror. Bloober Team stapt maar al te graag af van de vaste camerastandpunten van het origineel om naar de over-de-schouder-camera van de Resident Evil games te gaan, maar als het op de combat aankomt blijven ze plakken in: clunk.

Zeker met de nadruk die in deze remake meer ligt op de gevechten – deze combat blijft wel nog altijd een kleiner deel van de game – had dit gerust wat beter mogen zijn. Die hard fans zullen nu waarschijnlijk zeggen, gast, James Sunderland is geen Leon S. Kennedy of Chris Redfield en ja, daar hebben ze uiteraard gelijk in. Maar opzettelijk de combat clunky maken omdat het hoofdpersonage geen getrainde vechter is, dat zou niet goed zitten bij me. 

Is Silent Hill 2 te intens?

Het is een luxeprobleem maar mogelijk is deze remake te intens. Constant onder stress staan is echt niet voor iedereen weggelegd. Een horrorgame consumeer je best in mate (en met maten). Over het origineel deed je een goeie acht uur om het einde te bereiken. Voor de remake mag je gerust op iets minder dan twintig uur rekenen. Goed voor wie de stress aankan maar misschien te lang en te intens voor de casual gamer. 

Trailer

---