“Destiny 2: The Final Shape is fenomenaal goed”

Tien jaar geleden bracht Bungie een unieke game uit. Destiny werd vanaf dat moment een fenomeen voor heel wat gamers. In 2017 verscheen Destiny 2, en de ontwikkelaar besloot het verhaal verder te zetten. Ondertussen zijn we aangekomen aan het allerlaatste hoofdstuk van dit spectaculaire epos. Kan Bungie met deze nieuwe uitbreiding de onvergetelijke saga afronden met een schot in de roos? Of draait het eerder uit op een einde, waarvan je als speler de laatste missie weigert te spelen? Je leest het in mijn review van Destiny 2: The Final Shape.

Waarom Wel?

Een weergaloze campagne

The Pale Heart is een dimensie waar je als speler het meeste van de tijd in The Final Shape zal spenderen. Het is niet zomaar een dimensie, maar eentje in The Traveller zelf. Alle locaties van deze bijzondere plaats die je zal doorlopen zijn gecreëerd door herinneringen van degenen die aangetast zijn door de krachten van het licht en duisternis.

Het verhaal van The Final Shape draait om de belangrijkste personages uit de saga. Cayde-6, Ikora, Zavala, Crow en natuurlijk je eigen Guardian. Ze bundelen hun krachten om het op te nemen tegen het verderf van alle kwaad, The Witness. Ik ga niet volledig in detail treden van wat er tot hiertoe is gebeurd, want dan wordt dit een review die de lengte van de drie boeken van The Lord of the Rings zal overtreffen. Ook qua spoilers moeten jullie geen schrik hebben, want geloof me vrij, dit willen jullie als Destiny-spelers zelf ontdekken.

De campagne is in elk geval de beste die ooit heeft bestaan in de Destiny-saga. Ik heb Destiny letterlijk kapot gespeeld, maar helaas door omstandigheden kon Destiny 2 me niet in de ban houden. Sinds kort is dit zonder overdrijven lichtjes veranderd. Ik heb me ook wat geïnformeerd bij spelers die de game al tien jaar aan één stuk spelen en iedereen was het er unaniem over eens dat The Final Shape een weergaloze campagne is.

Een weergaloze campagne

De grote vraag in deze review: waarom heeft Destiny 2: The Final Shape nu zo’n een weergaloze campagne? Elke fan van Destiny zal het beamen, hoe fantastisch het wel niet is om de gebundelde krachten te zien van de meest befaamde Guardians uit dit epos. Niet alleen dat, maar ook hoe de campagne wordt opgebouwd. Wie het einde heeft gehaald van Season of The Wish weet waar hij/zij zich aan mag verwachten. De ultieme confrontatie met The Witness.

Ik heb de campagne samen met Razer gespeeld op legendary, en ik kan jullie zeggen dat dit enorm pittig was. Het viel ons op dat elke missie veel langer duurde dan in voorgaande seizoenen, maar in dit geval is dat enkel positief te noemen. Vanaf de eerste minuut zaten we met open mond te kijken/spelen naar alle pracht en praal die zich afspeelde in The Pale Heart.

In mijn geval was het ook een enorme trip down memory lane. Ik zag heel wat momenten terugkomen die ik herkende uit mijn periode van de eerste Destiny. Een meer dan deugdzaam gevoel moet ik eerlijk toegeven. Niet alleen dat, maar ook hoe de Guardians het gevecht richting The Witness beleven. Niet alleen met die snoodaard, maar ook met hun zelf en onderling.

Bungie is er ook in geslaagd om alle facetten van het tienjarige bestaan van Destiny in The Final Shape te steken. Pittige gevechten, puzzels en platformgedeeltes passeren allemaal de revue. Je zal op plaatsen komen waar je als speler ontdekt dat je leven niet automatisch wordt bijgevuld, enkel rifts en dergelijke kunnen hierbij als hulp dienen. Of een kamer waar je een voorwerp neemt en hierdoor iets activeert dat niet in het voordeel van je Guardian zal spelen.

Prismatic subclass

We omarmen ook een nieuwe subclass voor onze Guardian. Deze kan je enkel ontgrendelen tijdens de campaign. Elke missie die je voltooid word je beloond met onderdelen van de Prismatic subclass. Het grote voordeel aan deze subclass is het feit dat je alle voorgaande subclasses kan mixen met elkaar. De troefkaart is echter Transcendence, waar je de krachten van het licht en duisternis combineert met elkaar.

Er bevinden zich namelijk twee balkjes die staan voor het licht en duisternis. Deze worden opgevuld als je op bepaalde plaatsen gaat staan. Er zullen heel wat vijanden beschermd worden door een soort van prismatic schild. Wanneer je als speler de Transcendence-vaardigheid oproept, kan je met je wapens de bescherming kapotschieten.

Naast de nieuwe subclass is er ook The Pathfinder. Dit is een schema van verschillende opdrachten, die je bij het voltooien beloond met XP en resources. Wie een volledig pad bewandelt, zal dan weer beloond worden met een Engram, met daarin een wapen of armor piece.

Het bounty systeem is ook aangepast. Vroeger gingen we meestal richting de Tower, om daar bounty’s op te halen voor ons avontuur. Nu geeft enkel Banshee-44 bounty’s. Als je je rank bij Zavala omhoog wil krijgen, zal je Vanguard opdrachten moeten voltooien, strikes of de Nightfall. Wil je bij Master Rahool in rank stijgen, dan zal je de exotic en prime engram moeten openen.

Nieuwe content

Had ik in deze review al gezegd dat de campaign van Destiny 2: The Final Shape weergaloos was? Zo ja, dan bied ik oprecht mijn excuses aan. Dit komt niet alleen omdat elke missie fantastisch is om te spelen, maar ook hoe alles eruitziet en klinkt. Naast dat is er ook eindelijk een nieuwe factie waar we het tegen op kunnen nemen, The Dread. Deze bestaan uit The Grim, de eerste vijand die we uit de lucht kunnen schieten en dan hebben we ook nog de ijzersterke The Husk.

De wapens en armor pieces zien er allemaal netjes uit. Ik ben alvast enorme fan van The Call. Dit is een sidearm, als je deze perfect weet te combineren met je artefact en je class dan heb je iets enorm krachtig in handen. Hoe Bungie er deze keer weer in geslaagd is om dit niveau van leveldesign af te leveren is ongezien. Ook hier probeer ik het spoilervrij te houden, maar heel de campaign is briljant in het thema gehouden.

De sfeer is om bij momenten kippenvel van te krijgen. De stemmen die je hoort, vooral die van The Witness, is om spontaan kippenvel van te krijgen. De muziek die weergalmt uit je speakers is bijzonder, maar ook zullen je emoties parten kunnen spelen doorheen deze campaign. De cutscenes zijn ook van een niveau dat ik amper heb gezien/gehoord in de game-industrie.

Waarom Niet?

Geen solo slim

Destiny 2 is een game die het best tot zijn recht komt als je met vrienden kan spelen. Dit was één van de redenen, waarom ik in de beginperiode ben afgehaakt. Iedereen speelde iets anders, en mijn interesse in Destiny 2 zwakte om die reden enorm af. Toch zijn er heel wat spelers die deze game solo (proberen) spelen. Door mijn eigen ervaring ben ik toch eerder van de mening dat dit geen game is om solo te spelen en in The Final Shape wordt dit enorm benadrukt.

Er zijn namelijk acht hoofdmissies in de campagne, tot en met de zevende missie kan je in principe solo spelen. Maar nadat je deze missie tot een goed einde weet te brengen, ontgrendel je de Salvation’s Edge raid. Dit is één van de belangrijkste aspecten uit Destiny. Bij deze evenementen ben je verplicht om een groep van zes personen bij elkaar te krijgen om deze toch wel zeer pittige ervaringen door te komen. Wie het einde van The Final Shape wil ervaren, zal Salvation’s Edge moeten uitspelen. Dit kan toch voor enkele spelers een domper op de feestvreugde zijn.

Laat wat steken vallen qua performance

Sinds dinsdag 4 juni kunnen we aan de slag met Destiny 2: The Final Shape, maar zoals verwacht ging dit niet van een leien dakje. De servers kregen te kampen met een file aan spelers, waardoor niet iedereen kon starten met het nieuwe seizoen. De problemen deden zich helaas niet alleen voor op de release, maar ook enkele dagen erna had de game nog te kampen met vervelende problemen.

Ik speel op PlayStation 5, en heb geregeld een crash gehad. Razer speelt op pc en deze had toch ook hier en daar een vervelend moment op gebied van performance. Ik had ook problemen met het inladen van mijn personage. Vooral op het menuscherm waar deze tevoorschijn moet komen, kreeg ik meer dan me lief is een symbool van laden te zien.

Trailer

---