“Tales of Symphonia Remastered is verouderd maar nog steeds dikke fun”

Net zoals Hollywood de remake jaren geleden ontdekte, is het sinds enige tijd de beurt aan de game- industrie om zijn honger naar dollars te stillen met heruitgaven van oudere games. Waar begin deze maand Metroid Prime de lat op zijn allerhoogst legde, is het nu de beurt aan een andere Game Cube klassieker: Tales of Symphonia. Of de 2023 versie een geslaagde remaster is geworden dat lezen jullie in deze review.

Waarom Wel?

Van Game Cube naar current gen

In augustus van dit jaar blaast ToS twintig kaarsen uit. Oorspronkelijke kreeg de vijfde game uit de Tales serie een release in 2003 in Japan en pas een jaar later zouden de US en Europa volgen. Na de Game Cube zou er een nog een PS2 versie gemaakt worden met nooit eerder verschenen content. De onmiskenbare sterkte van Symphonia is het verhaal en zijn sympathieke personages. En gelukkig is dat na twee decennia nog steeds zo. 

De story start bij een jonge zwaardvechter genaamd Lloyd Irving. (ik heb dat trouwens altijd een vreemde naam gevonden voor het hoofdpersonage van een JRPG. Het klinkt eerder als een tweederangs rapper of een Amerikaanse basketbalspeler.) Er rust een zware taak op zijn schouders: hij moet zijn jeugdvriendin Colette Brunel beschermen, een jong meisje dat is voorbestemd om de wereld te redden. Op hun kruistocht door het uitgestrekte Sylvarant belandt het duo in allerlei penibele situaties maar gelukkig is er een handvol kleurrijke personages om hen bij te staan.

Symphonia brengt heel wat herinneringen met zich mee. Het was de eerste Tales game die werd uitgebracht in Europa en dus voor vele dertigers en veertigers een eerste kennismaking met de serie en het JRPG-genre. Bovendien was het anno 2004 een titel die op heel wat bijval kon rekenen van zowel de critici als de game community. Het werd dus hoog tijd dat Bandai Namco hier een remaster voor maakte.

Gekend terrein maar toch vernieuwend

Wat vooral opvalt aan Tales of Symphonia is dat de base mechanics van het JRPG-genre al een dikke twintig jaar dezelfde zijn. Maar ToS durfde daar bij zijn originele release stevig van af te wijken, met name door de combat niet langer turn based te maken maar wel real-time. In 2004 was dat voor dit soort games ongezien en volgens sommige kwatongen ook ongehoord. Grote franchises zoals Final Fantasy kozen resoluut voor turn based combat. Maar niet Symphonia. Twee decennia later zijn alle grote publishers ervan afgestapt en bieden ze TBC enkel nog aan als een soort van nostalgische gameplay modus.

Bovendien was en is het ook één van de eerste games om een uitgebreid party control systeem toe te voegen aan zijn combat. Iets wat vooral voor beginners erg welkom is, want de combat in dit soort games kan erg complex worden. Er zijn héél wat elementen om rekening mee te houden: summons, spell casting, gewapende combat en nog veel meer. Een geniale vondst van Namco was om hier een A.I. op los te laten: een automatische piloot die alle gevechten -en het zijn er heel wat in Symphonia-  voor jou afhandelt. Het is ongetwijfeld één van de redenen waarom de game zo succesvol is geworden.

In tegenstelling tot zijn tijdsgenoten ligt de nadruk bij Tales minder op het grinden. Er is geen nood aan eindeloze herhaling. Geen nood om bepaalde enemies te farmen.  De random combat encounters kunnen vervelend worden maar gelukkig kan je de monsters makkelijk omzeilen. Symphonia heeft alles in zijn mars om nieuwkomers in het JRPG-genre te overtuigen. Kan het dat echter ook doen voor een nieuwe generatie fans?

Waarom Niet?

Verouderd maar fun

Remasters vallen meestal in twee categorieën: de eerste is er één waarin de makers van het origineel de kans krijgen om een al uitstekende game nog beter te maken door die klassieker aan te passen naar de huidige hardware en zo de game te verheffen tot een meesterwerk. De tweede categorie is er één die makkelijk valt samen te vatten: een snelle cash grab. Tales of Symphonia valt ergens tussen die twee. De karaktermodellen werden geupgrade en er werd een laagje verf over de, overigens nog steeds lelijke, backgrounds gegoten maar toch mist deze remaster een aantal broodnodige quality of life verbeteringen.

Zo is er geen auto-save functie, iets wat onontbeerlijk is in een moderne game. Onze game habits zijn zo fragmentarisch geworden dat – zeker als je Tales op de handheld wil spelen – het niet automatisch saven in 2023 aanvoelt als een waarachtige straf.  Het opent wel een bredere discussie over wat je nu eigenlijk wel en niet mag verwachten van een remastered game.

Verwachtingen niet ingelost

Bandai Namco kondigt met trots aan dat er verbeterde gameplay en graphics in deze remaster zitten. Maar is dat genoeg? In vergelijking met de beste remasters op de markt, schiet Symphonia gewoonweg te kort. Zo had deze heruitgave de uitgelezen kans kunnen zijn om de game volledig te voice casten. Dat zou een enorme meerwaarde geven én een goeie reden zijn om de titel aan te kopen. Andere verbeteringen zijn een betere besturing van het Elemental Cargo ship, een datum bij de save games en het kunnen skippen van dialogen. Maar dat is nauwelijks remasterwaardig te noemen, dat zijn eerder patches om kleine details te fixen.

Het komt er uiteindelijk op neer wat je verwachtingen zijn van een remastered game. Als ze niet verder reiken dan een degelijk port dan zal Tales niet teleurstellen maar verwacht geen nieuwe content of echt wezenlijke verbeteringen want die zijn er niet.