“Spider-Man: No Way Home is misschien wel de beste Spider-Man-film ooit”

Spider-Man No Way Home

Toen Tom Holland voor het eerst zijn opwachting maakte als Spider-Man in de beruchte actiescène op het vliegveld in Captain America: Civil War, waren fans meteen enthousiast over de nieuwe spinnenheld. Toen een jaar later de eerste solofilm de vermoedens bevestigde, was de trein helemaal vertrokken. Far From Home was twee jaar geleden een opzetje naar dit laatste deel van de Spider-Man-trilogie.

Want, ja, deze No Way Home is een direct vervolg op de film uit 2019. En daarmee bedoel ik effectief een écht vervolg. Want de laatste scène uit Far From Home, waarin J. Jonah Jameson (J.K. Simmons) de identiteit van your friendly neighbourhood Spider-Man wereldkundig maakt, is meteen ook de start van dit 148 minuten durende feest.

Over de details van het verhaal ga ik het zeker niet hebben in deze review. Maar spoilers 100% vermijden is niet evident. Wil je volledig spoilervrij naar de bioscoop? Dan raad ik je toch aan om niet verder te lezen.

Waarom Wel?

Een direct vervolg

De roekeloze actie van J. Jonah Jameson om de identiteit van Spider-Man op straat te gooien, heeft uiteraard verregaande gevolgen voor onze superheld. Niet alleen voor Peter, maar ook voor zijn naaste omgeving. Zijn tante wordt belaagd door de menigte, maar ook zijn beste vriend Ned en zijn kersverse vriendin MJ ontdekken dat het niet meer zo evident is om simpelweg naar school te gaan.

Daarom besluit Peter om hulp te vragen aan de enige echte Dr. Strange, opnieuw op heerlijke wijze neergezet door Benedict Cumberbatch. Hij stelt voor om een spreuk uit te spreken waardoor iedereen vergeet wie Peter Parker is. Dit loopt, uiteraard, niet zoals gepland waardoor vijanden uit andere dimensies de boel danig op zijn kop komen zetten.

Heerlijke villains

Het mag een huzarenstukje genoemd worden, maar Spider-Man zal het hierdoor moeten opnemen tegen enkele van de grootste, beroemdste en meest geliefde vijanden van de voorbije decennia. Zo keert Alfred Molina terug als de heerlijke Dr. Otto Octavius, zien we Jamie Foxx terug als Electro én kon mijn pret niet op toen niemand minder dan Willem Dafoe zijn herintrede maakte als The Green Goblin. Alledrie zetten ze fantastische prestaties neer en lijkt het alsof ze nooit zijn weggeweest. Het is dan ook een waar feest van herkenbaarheid om deze drie schurken, én The Lizzard en Sandman opnieuw te zien schitteren op het witte doek.

Maar de grootste en luidste loftrompet moet ik toch afsteken voor Willem Dafoe. Het is een plezier om die man aan het werk te zien én op een waanzinnige manier de schizofrenie van Norman Osbourne te zien vertolken. Hij steekt zoveel emotie en kracht in zijn personage. Iets wat ik nog niet eerder gezien heb, zelfs niet bij zijn initiële rol in Spider-Man uit 2002.

Een rollercoasterrit van jewelste

Spider-Man: No Way Home heeft dan wel een pittige lengte van 2u28, toch heb ik mij geen seconde verveelt tijdens mijn tijd in de IMAX-zaal in Brussel. De film dendert aan een razend tempo voorbij, maar neemt gelukkig ook voldoende de tijd voor belangrijke, emotionele momenten. Het is bij momenten een echte rollercoasterrit. Dat zien we wel meer in de recente Marvel-films, maar regisseur Jon Watts weet in deze film echt wel goed de balans en timing te vinden.

Toch is het vooral de combinatie van indrukwekkende actie, special effects (lang geleden dat ik nog écht plezier heb gehad om een film in 3D te zien), de heerlijke humor én de topprestaties van alle acteurs die ervoor zorgen dat No Way Home geen seconde gaat vervelen. En dat er opnieuw een verplicht moreel praatje is toegevoegd, is niet meer dan logisch in een Marvel-film anno 2021. Dus dat moet je er maar voor lief bij nemen.

Waarom Niet?

Niet genoeg schijnwerpers voor iedereen

Met zo’n breed scala aan vijanden is het op zich best logisch dat niet iedereen evenveel speelminuten krijgt. Hoewel dit het verhaal zeker niet beïnvloed, had ik toch graag wat meer gezien en gehoord van The Lizzard en Sandman. Hoewel ze elk hun moment krijgen en dit met beide handen aannemen, staan ze naar mijn bescheiden mening toch iets te veel in de schaduw van die andere, ‘grote’ villains. Dat er keuzes gemaakt moesten worden door regisseur Jon Watts, is duidelijk. Want met een lengte van 2u28 is No Way Home geen film waarvan je snel thuis bent.

VERDICT

9

Spider-Man: No Way Home is volgens mij de beste Spider-Man-film met Tom Holland in de hoofdrol. Meer zelfs, misschien wel de beste Spider-Man-film ooit. Het gekende recept van humor, actie, emotie en avontuur lijkt naar een nieuw niveau te zijn gestegen. Tel daar ook nog eens de fantastische acteerprestaties van Willem Dafoe, Alfred Molina en Benedict Cumberbatch bij en je krijgt een heerlijk feest van herkenbaarheid. Bovendien legt de film een mooie en interessante basis voor toekomstige Spider-Man- en Marvel-films. En ik die dacht het MCU-momentum aan het afnemen was…

Pluspunten
+ Heerlijke mix van humor en actie
+ Fantastische acteerprestatie van Willem Dafoe

+ Legt een mooie basis voor toekomstige films

Minpunten
– Niet alle vijanden krijgen evenveel aandacht

Spider-Man: No Way Home
Beschikbaar vanaf 15/12/2021
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door MrRolfson

MrRolfson draait al heel wat jaren mee in de gameswereld. Hij startte zijn carrière bij GUNK als journalist, vaste cameraman en monteur voor GUNKtv. Games met raceauto's en voetballers in de hoofdrol speelt hij het liefst. Maar hij is ook altijd te vinden voor een goede RPG en action/adventure game. Nintendo en Mario draagt hij een bijzonder warm hart toe, maar zijn favoriete game aller tijden is toch zonder enige twijfel Bioshock.