“In Metroid Dread is Samus op haar best”

Metroid Dread

De lockdown vorig jaar was een alles behalve leuke tijd. Gelukkig brengen dergelijke periodes ook opportuniteiten met zich mee. Zo verraste ik mezelf met een Nintendo Switch en trok me opnieuw sinds de Game Boy Advance terug in het Nintendo-universum. Franchises zoals Pokémon en Animal Crossing passeerden sindsdien de revue, maar het hele Metroid-gebeuren wist me maar weinig te boeien. Ik besloot hoe dan ook toch Metroid Dread eens onder handen te nemen en om het met de woorden te zeggen van de met-zijn-vader-sex-hebbende alien uit Rick and Morty: “Boy, how could I be this wrong all this time?!”

Ik steek het niet onder stoelen of banken; ik vind de Nintendo Switch een geniaal ding. En hoewel de console op zich een subliem staaltje technologie is, zijn het toch de games en exclusieve franchises die de Switch maken wat het vandaag is. Ik wist dan ook van het bestaan af van de Metroid-reeks, al leek het echt niets voor mij. Metroid Dread leek dan ook voor mij de zoveelste platformer die al snel zou vervelen en waarachter zich een fanbasis schaarst waarbij Samus niets verkeerd kan doen. Al snel bleek echter dat mijn vooroordelen helemaal niet terecht waren.

Waarom Wel?

Rustig aan beginnen…

In Metroid Dread kruip je in de huid van Samus Aran. Bij aanvang van de game krijgen we een telefoontje van de Galactic Federation die ons vertelt over de geheimzinnige X. De X is een gevaarlijke parasietensoort die de vorm van zijn tegenstander kan overnemen en waarvan men dacht dat het onding al lang was uitgestorven. Op de planeet ZDR blijkt de soort echter nog in leven te zijn, waarop een legertje E.M.M.I-robots richting de planeet werd gestuurd. Al snel verliest de Galactic Federation alle contact met de E.M.M.I-robots en mag Samus de spreekwoordelijke stront gaan opkuisen.

Bij aankomst op de planeet komen we oog in oog te staan met een Chozo-strijder die ons van al onze krachten ontdoet en ergens bewusteloos achterlaat. Ons doel is om zo snel mogelijk terug het oppervalk van de ZDR-planeet te bereiken en het hazenpad te kiezen. En zo begint de game; een simpele side-scrolling platformer waarbij je niet verward wordt door complexe controls en dure/complexe termen, maar enkel een simpele blaster en basic controls in handen hebt. Voor nieuwkomers in de franchise is dit een ware zegen; ik vogel de dingen graag zelf uit en dan is het stukje per stukje ontdekken van jouw abilities en eigenschappen een godsgeschenk.

Side-scrolling op zijn best

Side-scrollers kunnen soms een behoorlijk frustrerende bedoening zijn. Zo heb ik nog steeds geregeld nachtmerries over de zweverige controls uit de platform-stukken van Sonic Colors: Ultimate. Gelukkig weet de ontwikkelaar achter Metroid Dread (MercurySteam) waarmee hij bezig is. Met games zoals Metroid: Samus Returns en Castlevania: Lords of Shadow hebben de Spanjaarden meer dan genoeg ervaring op zak als het neerkomt op side-scrolling platformers. Samus vliegt door de omgevingen en de controls voelen gewoonweg subliem aan.

Niet één keer legde ik de Switch gefrustreerd weg omdat de controls niet naar mijn vingers wilden luisteren. Aanvankelijk mistte ik ergens de mogelijkheid om een dubbele sprong te kunnen uitvoeren, al was dat een gemis van korte duur. Samus reageert bijzonder responsief, blijft hangen aan de richels waar nodig en bewegende elementen werden vakkundig bestudeert om de ‘verdoeme ik spring er hier nu net neffest’-gevallen tot een minimum te herleiden.

Elk hoekje van de kamer

Hoewel het eerste uur van de game behoorlijk straight forward is, kan dat niet gezegd worden van de rest van de game. De wereld van ZDR is opgedeeld in verschillende subzones die met elkaar verbonden zijn met liften. De subzones zélf zijn dan weer opgedeeld in nog kleinere stukjes waarin je niet langer dan één minuut spendeert. Dat houdt de game fris en zorgt voor enkele ankerpunten die je kunt gebruiken om jouw route te backtracen. Dat backtracen is wel degelijk nodig, want in Metroid Dread zul je geregeld eens oude zones moeten opzoeken. Zo activeert Samus bijvoorbeeld geregeld een hendel in stukje van de kaart, die andere poorten en sluizen – die voorheen ondoordringbaar leken – wagenwijd openzetten.

Dat backtracken gaat ook een heel stuk verder. Zo rakelt Samus haar verloren abilities terug op naarmate je je door de game worstelt. Zo krijgt de blaster al snel enkele leuke upgrades die nieuwe paden openlegt of kan Samus in de kortste keren onzichtbaar worden. Die laatste eigenschap is er eentje die paden openlegt, maar ook eentje die een serieus voordeel oplevert in het combat-gedeelte van de game. Al bij al maakt iedere nieuwe eigenschap of upgrade een tripje naar eerder bezochte zone het meer dan waard.

Verslavende combat

Uiteraard kom je er met louter huppelen en lopen niet in Metroid Dread. Je zult er geregeld oog in oog staan met buitenaards gespuis, maar ook met E.M.M.I’s en heuse andere bazen. Die E.M.M.I’s kun je aanvankelijk niet neerleggen, wat voor een verplicht stealth-element in de game zorgt. Zo worden bepaalde zones bezet door een E.M.M.I die jou niet mag zien te vatten in die specifieke zone. Dat voorkom je simpelweg door razendsnel weg te vluchten wanneer de E.M.M.I jou in het vizier heeft of door je gewoonweg geruisloos door de map te begeven. Word je dan toch gevat, dan krijg je genadeloos een ‘Game Over’ op jouw scherm getoverd. Naarmate je de zone uitvogelt, krijg je de kans om de E.M.M.I’s naar de eeuwige jachtvelden te sturen door middel van een tijdelijk Omega Blaster en Omega Stream.

Hoewel de E.M.M.I-aanvaringen redelijk pittig zijn, zijn de baasgevechten toch nog steeds van een ander kaliber. Een boss in de eerste poging doden mag je hier quasi zo goed als zeker vergeten. Samus moet het pad van het wezen quasi van buiten leren, de moves van het monster linken met iedere gemaakte aanval en een balans vinden tussen kogels ontwijken en die ene welgemikte raket af te vuren. De baasgevechten zijn dus met andere woorden behoorlijk moeilijk, maar leveren zo’n leuk gevoel op eens je er eentje weet neer te maaien.

Waarom Niet?

Van de pot gerukte verborgen zones

In dergelijke platformer-games zoals deze Metroid Dread begin ik veelal te zweten als ik denk mezelf te hebben gesoftlocked. Heb ik een cruciaal element gemist? Heb ik een ability over het hoofd gezien? Ben ik ergens terecht gekomen waar ik nog niet moest zitten? Mag ik mijn save game verwijderen en weer helemaal opnieuw beginnen? Ook hier was dat niet anders; geregeld begin ik kalm een uitweg te zoeken om na een halfuurtje paniekerig YouTube te raadplegen en een walkthrough-video te raadplegen.

Tot driemaal toe moest ik een walkthrough raadplegen en kwam ik tot de constatatie dat ik de uitweg in kwestie nooit zelf zou hebben ontdekt. Don’t get me wrong; ik hou wel van een verborgen secret in de kaart of wat speurwerk om een geheim wapen te vinden. Maar enkele cruciale plekken in het verhaal zitten achter de vreemdste en meest random plekken verstopt, dat je de hoop al snel verliest en uren in de game moet pompen om zelf een uitweg te vinden. Dat zoeken beperkt zich trouwens tot het simpelweg in het rond schieten met raketten tot een stukje muur het begeeft. Dat flauwe verkenningselement staat dan weer haaks tegen de andere goed doordachte puzzels in de game.

VERDICT

9

We hebben lang moeten wachten op het vervolg van Metroid Fusion, maar Metroid Dread is een ware topgame. De game zou aanvankelijk op de Nintendo DS verschijnen, maar liep tegen de technische beperkingen van de handheld. Het idee achter Metroid Dread had dus voldoende tijd om te rijpen op de Switch en dat uit zich dan ook in sublieme controls, een verslavende combat en tout court één van de beste side-scrolling platformers die ik speelde in mijn leven.

Pluspunten
+ Side-scrolling op zijn best
+ Sublieme controls
+ Genietbare baasgevechten
+ Toegankelijk voor nieuwkomers in de franchise

Minpunten
Sommige doorgangen zijn belachelijk goed verstopt

Metroid Dread
Beschikbaar vanaf 08/10/2021
Beschikbaar op Nintendo Switch
Gespeeld op Nintendo Switch
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Ardtieboy

Een paarse Game Boy Color en Pokémon Red deden de vonk zo'n 16 jaar geleden overslaan. Sindsdien vertoeft Ard menig avond voor zijn consoles om er helemaal op los te gaan, liefst zonder al te veel nadenken. Games die hem geregeld doen gniffelen staan bij Ard op de bovenste plank. Het is dan ook niet vreemd dat titels zoals Borderlands, Destiny, Animal Crossing en Hearthstone op zijn shortlist staan. Verder hackt en programmeert hij zich door het leven met Nalu 🐶 aan zijn zijde.

2 gedachten over ““In Metroid Dread is Samus op haar best”

  1. Mooie review weer. Terechte score ook!
    Hoe lang heb je over de game gedaan? Ik lees gemiddelde speeltijden van zo’n 8 tot 10 uur?
    Ik zelf zit nu bijna aan de 8 uur, maar ben zeker nog niet aan het einde…

    1. Hey Sunburst! Bedankt voor de lovende woorden! <3

      Ikzelf zit ook aan een achttal uren, al heb ik ook het gevoel dat ik er nog lang niet ben.
      Note dat dit mijn eerste Metroid ever is, dus dat kan er ook wel voor iets tussen zit.
      Mocht ik een gokje willen plaatsen, dan denk ik dat ik er vijftien uren zal over doen.

      Grts!

Reacties zijn gesloten.