“Sonic Colors: Ultimate verdient geen plek in je gamescollectie”

Heb ik in mijn achtentwintigjarige bestaan ooit een Sonic-game gespeeld? Nee. Heb ik daar spijt van? Ja, absoluut. Toen ik Sonic Colors: Ultimate zag passeren leek dat mij de uitgelezen kans om de schade deels in te halen en mijn eerste Sonic-game onder handen te nemen. Meteen ook een remake van een game (Sonic Colors) uit 2010 op de Wii. Ik keek reikhalzend uit naar de snelle gameplay en geplaveide racebanen waarop ik met Sonic zou vlammen. Jammer genoeg bleek al snel dat ik in 2010 niet zo heel veel heb gemist…

Waarom Wel?
Kleurrijke setting

De kleurrijke setting met de fleurige wisps is het verkoopargument om Sonic Colors: Ultimate in huis te halen. Logisch dan ook dat de trailer een kleurenpalet van jewelste op je scherm tovert en jou meteen zin geeft om de game onder handen te nemen. Het verhaal gaf daarbij de ontwikkelaars in 2010 de volledige vrije loop; niemand minder dan Eggman himself besloot een pretpark te bouwen en daar de schattige wisps te verbergen. Het is aan Sonic om die wisps te zoeken en te bevrijden.

Een pretpark in de ruimte met schattige elfenachtige wezentjes? Dat was in 2010 gewoonweg een speeltuin waarin de creativiteit in het rond dartelt als jonge lammetjes op de Schotse Highlands. De verschillende pretparken ogen divers, stralen een sfeertje uit die specifiek zijn aan de planeet zélf en mengen zich ook geregeld in de gameplay zelf. Zo raas ik bijvoorbeeld door een wereld waarbij de wereld vol ligt met popcorn in de snoepjeswereld. Iedere wereld leeft en ademt zijn specifieke sfeertje.

Herspeelbaarheid

De wisps zelf zijn een onmisbaar element in de game. In totaal zijn er zo’n acht wisp-soorten beschikbaar in de game. Elke wisp-soort beschikt over zijn eigen kleur (de game heet tenslotte Sonic Color, du-uh) en herbergt een unieke functionaliteit. Zo toveren de oranje wisps Sonic om in een raket die hoger gelegen gebieden kan bereiken. Andere wisps, zoals de blauwe variant, passen dan weer de omgeving aan en veranderen massieve blauwe blokken spontaan in blauwe ringen, klaar voor consumptie.

Zoals het een goede game betaamt moeten de werelden stuk voor stuk worden vrijgespeeld in deze Sonic Colors: Ultimate. Elke wereld herbergt dan ook een wisp-variant die je daar kan ontdekken. Vervolgens kun je de oude werelden terug bezoeken en gebieden die onbereikbaar leken opnieuw verkennen met de hulp van de wisps. Een geniaal concept? Niet echt, nee. Een genietbare extra? Dat wel. En gelukkig maar, want de rest is niet meteen om naar huis te schrijven.

Waarom Niet?
Grafische nachtmerrie

Ik speelde de game op een PlayStation 5-console. Daarbij moet ik wel opmerken dat de game werd ontwikkeld voor PlayStation 4 en dus niet van alle PS5-voordelen geniet. Geen probleem; zou een mens zo denken. Vele titels die geen PlayStation 5-support hebben moeten niet persé onderdoen voor hun exclusieve platformconcurrenten. Bij het opstarten van de game heb ik echter toch eens gedubbelcheckt of de kuisvrouw het stopcontact van mijn Wii niet terug in het stopcontact had gestoken.

Het begint al bij het menu. Het hoofdmenu waarop de verschillende planeten zichtbaar zijn, oogt flou en wazig. Ik begin al voor het ergste te vrezen… Het daaropvolgend tussenfilmpje bevestigt mijn vermoedens alleen maar; van een grafische overhaul is hier geen sprake. De tussenfilmpjes ogen alsof ze rechtstreeks van op de Wii werden geplukt. Ook de levels zelf werden weinig tot niet grafisch herwerkt. Zo merk ik een hoop kauwgumballen op in de achtergrond van een level, die eigenlijk gewoon als platte schijven werden gerendered en zo naar beneden vallen. Het contrast is gigantisch groot, zeker als Ratchet and Clank de laatste game is die je verorberde voor dit ding.

Where’s the need for speed?

Ligt het aan mij of denken jullie ook aan een vlammende gameplay, razendsnelle actie en een hoopje schroot van alle geluidsmuren die werden gebroken als je aan Sonic denkt? Right. Deze Sonic Colors: Ultimate probeert net zoals het origineel uit 2010 het originele concept achter Sonic wat op te fleuren met extra gameplay-elementen die vanuit een ander perspectief worden beleefd. Op zich niets mis mee, maar ergens moet de rode draad (snelheid in dit geval) toch worden aangehouden.

Om te beginnen haalt het platformgedeelte van de game de snelheid volledig uit het spel. Er wordt veelal gebruik gemaakt van bewegende platformen waardoor Sonic vaak staat te wachten tot het stukje vloer voor zijn ogen verschijnt. Ook zijn de controls helemaal niet oké. Sonic voelt extreem zweverig aan en het double tappen om een extra hoge sprong uit te voeren voelt zéér vreemd aan. Gevolg? Ik raak gefrustreerd en moet bepaalde poepsimpele stukken keer op keer opnieuw proberen terwijl de timer genadeloos verder tikt. Het ergste van allemaal? In de game is het somehow zelf niet mogelijjk om een Game Over op je scherm te krijgen. Ook al speel je dus barslecht, de game zal het nooit of te nimmer in jouw gezicht wrijven.

Brakke controls

Ik haalde het hierboven reeds aan; de controls zijn niet om over naar huis te schrijven. Zo voelt springen extreem zweverig aan wat het platformgedeelte van het spel alleen maar meer frustrerend maakt. Ook de talloze ‘oeps ik glij precies verder dan gedacht de afgrond in’-gevallen dragen niet bij tot een aangename spelervaring. Ook de niet platformstukken voelen niet echt naturel aan. Het ene moment loop je automatisch, waarna je zelf het heft in handen moet nemen.

Wanneer je echter doorhebt dat het de beurt is aan jou, is de snelheid weer helemaal verdwenen en voelt Sonic aan als een eucharistieviering op vrijdagochtend. Eens ik het einde van een level na heel wat zwoegen en zweten doorspartel, krijg ik al bij al een meer dan degelijke rating opgespeld?! Ok, ik begin te zien wie het doelpubliek hier is…

VERDICT

4

Ik had er zin nochtans veel zin in. Sonic Colors: Ultimate zag er kleurrijk, flitsend en vloeiend uit. Ik zou voor de eerste keer een echte Sonic game spelen en de verwachtingen waren torenhoog. Jammer genoeg werden deze niet ingelost. Meer zelfs; ik was diep teleurgesteld in het spel. Los van de echte diehardfans en jonge kinderen denk ik eigenlijk niet dat veel mensen echt plezier uit deze game zullen halen. Als het aan mij ligt; links laten liggen die handel

Pluspunten
+ Leuk concept en setting(s)
+ Wisps zijn een leuke toevoeging in functie van herspeelbaarheid


Minpunten
Grafische flop
De snelheid wordt quasi constant uit de game gehaald
Controls voelen klungelig aan en resulteren in heel wat frustratie

Sonic Colors: Ultimate
Beschikbaar vanaf 07/09/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / Switch / PC
Gespeeld op PS5
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Ardtieboy

Een paarse Game Boy Color en Pokémon Red deden de vonk zo'n 16 jaar geleden overslaan. Sindsdien vertoeft Ard menig avond voor zijn consoles om er helemaal op los te gaan, liefst zonder al te veel nadenken. Games die hem geregeld doen gniffelen staan bij Ard op de bovenste plank. Het is dan ook niet vreemd dat titels zoals Borderlands, Destiny, Animal Crossing en Hearthstone op zijn shortlist staan. Verder hackt en programmeert hij zich door het leven met Nalu 🐶 aan zijn zijde.