“Chernobylite is verplichte kost voor de fans van games met een post-apocalyptisch tintje”

Chernobylite, dat ons meeneemt naar de streek rond Chernobyl en Pripyat, brengt op het vlak van gameplay een boeiende mix van survival-, RPG-, horror- en FPS-elementen. De game, ontwikkeld door The Farm 51, bracht een tijdje door in Steams Early Access en kon toen al op heel wat bijval rekenen. Maar nu is Chernobylite officieel beschikbaar op pc (consoles pas in september) en is het dus hoog tijd om de game te checken. En ik heb daar zelfs een heel speciale extra reden voor…

Waarom Wel?

Die niet te vatten sfeer… (als je er zelf niet bent geweest…)

Ik ben namelijk zelf, naar aanleiding van de release van S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl in 2007, ter plaatse geweest bij zowel de reactor van Chernobyl als de spookstad Pripyat iets verderop. Om de game zo realistisch mogelijk weer te geven trok het team van The Farm 51 zijn stoute schoenen, dosimeter en beschermpak aan en werd de volledige omgeving in 3D gescand en overgezet naar de game. Geloof me, dat treurende rad, die verlaten botsauto’s (het was kermis toen de ramp gebeurde), de verlaten flatgebouwen, standbeelden en bibliotheek, dat zijn beelden die je nooit vergeet. En het deed me iets toen ik het allemaal terugzag op mijn pc-scherm. Zeker als je weet dat achter elk gebouw, poppetje of welk voorwerp je ook ziet liggen, het verhaal van een slachtoffer, volwassen mens of kind, zit. Iets wat mijn collega Kevin, die er toen ook bij was, zeker kan beamen.

Praga voor de reactor

30 jaar na de ramp

De game neemt ons mee 30 jaar na de bewuste ramp en plaatst ons in de huid van een wetenschapper, genaamd Igor, die werkzaam was in de kerncentrale toen de ramp plaatsvond. Samen met Igor gaan we op zoek naar de waarheid achter de verdwijning van zijn verloofde Tatyana. Zij verdween 30 jaar geleden en werd nooit meer teruggevonden. Jammer genoeg verloopt dit niet allemaal volgens plan.

Ik kan het niet genoeg herhalen, dus bij deze zeg ik het nog maar eens: de manier waarop de omgeving in beeld werd gebracht is fenomenaal. Ook de weerseffecten waaronder (radioactieve) mist en regen geven het geheel bij momenten een grimmige en creepy sfeer. De game ademt echt tonnen sfeer uit waardoor ik echt meegesleurd werd in het geheel.

Over sfeer gesproken, let zeker ook op de manier waarop de zon door de bomen schijnt, het spel van licht en schaduw bij het gebruik van je zaklamp of de mist en/of gaswolken die plots opdoemen en de omgeving dreigender maken. Dit alles, aangevuld met de sombere/treurige soundtrack, zorgt voor een sfeervolle spelervaring.

Als je kan/wil, speel dan de game op ultra settings want er is ondersteuning voor DLSS…

Meerdere verhaallijnen

Het spel telt meerdere verhaallijnen om je tanden in te zetten. Om te beginnen natuurlijk de mysterieuze verdwijning van je verloofde Tatyana. Daarnaast lopen er nog drie verhalen naast waaronder het mysterie van de Black Stalker, wat de NAR van plan is met het Chernobylite kristal en ook hoe Tatyana bij dit alles betrokken zou kunnen zijn. De antwoorden op al die vragen vind je door op zoek te gaan naar clues die je her en der aantreft en missies te spelen. Ook zijn er flink wat nevenmissies maar daarover lees je wat verder in deze review meer. Bovendien valt er in de spelwereld ook het een en het ander nog te ontdekken en te beleven. Een tip die ik zou willen geven is dat je het in-game geluid op Russisch zet, dat zuigt je, net als het in het Japans spelen van Ghost of Tsushima, veel dieper het verhaal in. Te meer omdat het Russische stemmenwerk van een zeer goede kwaliteit is.

Idem trouwens voor de wapens die allemaal klinken zoals je dat van hen verwacht, een droge harde knal bij shotguns, lekker ratelend bij mijn AK47 of droge knallen bij mijn pistool. En aangezien ik niet weet hoe een plasmagun of railgun in het echt klinkt ga ik er maar van uit dat ook deze klinken zoals ze horen te klinken. Voor de goede orde, deze twee unieke wapens moet je zelf craften.

Belangrijk hier om weten is dat elke keuze die je maakt het verdere verloop van het verhaal, de wereld of de onderlinge relatie met een van de personages zal beïnvloeden. Dat gaat zelfs zover dat sommige companions je in de steek zullen laten als je het te ver drijft. Maar als je de verkeerde keuze maakt, en dat nadien beseft dan is er nog een handige, al is dat veel gezegd, manier om die keuze ongedaan te maken of aan te passen. Je kunt namelijk het verleden veranderen… Hiervoor gebruik je een zeldzaam kristal, drie keer raden hetwelk, genaamd Chernobylite. Je kan bepaalde, maar niet alle, beslissingen terugschroeven maar hou in gedachten dat keuzes nog steeds een zware impact hebben, maar een verkeerde keuze of verkeerde klik zal niet het einde van de wereld betekenen, en je hoeft niet alles te herspelen om verschillende eindes te zien.

Wat mij betreft hoefde dat niet, je moet maar leren leven met de keuzes die je maakte en de gevolgen hiervan. En zo verlies je, volgens mij dan toch, een goede reden om de game nog eens te herspelen.

All work and no play makes Vladimir a dull boy

Chernobylite is een survival-horror game, en een van de belangrijkste aspecten van het spel is het verzamelen, craften en het zoeken/beheren van grondstoffen. Je kunt deze grondstoffen gebruiken om medicijnen te maken om jezelf te genezen, wapens te craften/upgraden, en je basis uit te bouwen. Mijn beste vriend in deze game, een beetje zoals mijn scanner in Alien Isolation, is de Environmental Analyzer. Met dit handig hebbeding scan ik de omgeving waardoor alles wat ik ook maar kan gebruiken, gaande van mushrooms, kruiden, mechanical parts tot munitie, food, enzovoort oplichten. En als je dan iemand bent zoals ik die alles wilt scoren wat er te rapen valt, dan weet je meteen wat dat betekent. Maar het is niet voor niets. Alles is nuttig en alles komt van pas. Je kan ook je gedode tegenstanders looten, behalve hun wapens. Die zijn biometrisch vergrendeld. Neem ook altijd wat lockpicks mee, die komen altijd wel eens van pas. Ga nu ook niet meteen elke vreemde snuiter, en dat zijn er heel wat, die je tegenkomt afmaken. Ze hebben waardevolle informatie op zak, je kan ze helpen (of niet) of voorwerpen ruilen.

Combat is ook een onderdeel van de game, maar verwacht geen Rambo-toestanden. Wees slim, en ga voor de stealth aanpak. Zeker omdat je in het begin niet meteen over de beste wapens en gear beschikt. De reden is, voor mij toch, je Psyche (mentale toestand). Het is een survival game en je bent een wetenschapper, geen getrainde killer die voor zijn dagelijkse job soldaten afmaakt of bovennatuurlijke wezens tegen het lijf loopt. En geloof me, dat doet iets met een mens hoor. Elk slachtoffer dat Igor maakt heeft een invloed op zijn gemoedstoestand. Door stealth te kiezen zal hij daar minder last van hebben, maar ook de omgeving en wat hij meemaakt heeft invloed. Gelukkig bestaat daar medicatie voor of potions die je zelf craft om hem beter te maken. Laat je zijn Psyche te laag komen, dan begin je stemmen en vreemde geluiden te horen tot zelfs bizarre verschijningen te zien. Qua horror is het vooral de mix van de muziek, vreemde geluiden en de gebruikelijke jump scares die je af en toe van je stoel zullen jagen. Verwacht absoluut geen Resident Evil-toestanden.

En als je dan toch zou sterven, dan betekent dit niet het einde. Je komt terecht in een cel, zoekt een manier om te ontsnappen, claimt je gear/wapens/PDA terug en je bent weer vertrokken. Nog een ding dat ik zeker wil meegeven is dat je steeds medicijnen op zak moet hebben (health, psyche/anti-rad).

Het uitvoeren van missies, het bouwen van dingen, het uitschakelen van vijanden en het verzamelen van grondstoffen levert je allemaal XP op. XP in dit spel is echter een beetje anders. Als je ‘een level stijgt, krijg je een sociaal punt. Deze kun je gebruiken door met een companion te praten en specifieke skills van hem/haar te leren. Elke companion heeft zijn eigen set van vaardigheden die ze je kunnen leren, afhankelijk van hun specialiteit/beroep, en elke vaardigheid kost een ander aantal punten. Maar daarover later meer in deze review.

Base Building

Het Base Building-aspect, dat je kan vergelijken met dat uit Fallout 4, heeft me enorm kunnen bekoren. Het is gewoon ontzettend plezant om je eigen plek te creëren in de post-apocalyptische wereld van Chernobylite. Er zijn wel heel wat aspecten waar ik mee rekening moest houden. In de eerste plaats natuurlijk het nodige materiaal om mijn basis, gelegen in een verlaten warenhuis, uit de grond te stampen, de behoeften van mijn team (en die mannen zijn niet rap content), het comfort, luchtkwaliteit en zo kan ik nog even doorgaan. Maar alles begint met het plaatsen van je werktafel. Eens deze staat beschik je over heel wat mogelijkheden, gaande van toestellen om gear, wapens en munitie te craften, tot slaapgelegenheden, decoratie, luchtzuiveringstoestellen, machines om radioactiviteit laag te houden. Kortom alles wat ik, of moet ik zeggen we, nodig hadden om te overleven. Hou er echter rekening mee dat al die dingen elektriciteit nodig hebben, dus power generators horen hier ook bij, maar die vervuilen dan weer de lucht in mijn stek.

Zelf zorgde ik eerst voor mijn eigen comfort en gerief. Zonder mogelijkheden om upgrades en munitie voor mijn gear en wapens te craften ben ik natuurlijk een vogel voor de kat. Daarna moest ik ook denken aan de innerlijke mens, dus een Stove was mijn volgende investering. Handig om voedsel, medicijnen en potions te craften. Daarna ging ik gewoon af op de noden van mijn companions. Dankzij een handig menu om al die items en toestellen te craften, te plaatsen en te verplaatsen, slaagde ik er al snel in om een gezellig plekje te creëren waar iedereen lang en gelukkig leefde. 

Tip: Doe zoals ik: bouw niet om te bouwen, hoe leuk het ook is. Bouw in functie van wat je nodig hebt, aangepast aan je speelstijl en de noden van je vijf vrolijke vrienden. Hou dus ook het overzichtsmenu van je basis in de gaten want alles wat je plaatst of niet plaatst heeft een invloed op jou en de moraal van je buddies.

Praga and the Gang

Doorheen mijn tocht door de zone verzamelde ik ook vijf companions, kerels die ik kende van vroeger of voor wie ik een missie uitvoerde waarna ze bereid waren mijn bonte bende te vervoegen. In tegenstelling tot andere RPG’s kan je niet echt een party vormen, met andere woorden ze vergezellen me niet tijdens mijn missies. Waar ze wel goed voor zijn, is om de nevenmissies uit te voeren of om mijn skills (survival, combat,…) te levellen. Zoals gezegd moet ervoor zorgen dat ze gevoed worden wanneer ze honger hebben, dat ik hen voldoende comfort bezorg en verzorg wanneer ze gewond terugkeren uit hun missie. Die missies bestaan vooral uit het verzamelen van munitie, voedsel en grondstoffen.

Elke ochtend, de game is onderverdeeld in dagen en zones, krijg ik een aantal missies aangeboden, naast de hoofdmissie, en kan ik zelf bepalen wie welke missie doet. Ik voorzie hen van het nodige wapentuig, wat hun meer kans op succes geeft om de missie tot een goed einde te brengen, en stuur hen op pad. Trouwens als ik zin heb of ergens een tekort aan heb, dan doe ik ook eerst een van deze missies en doe ik de hoofdmissie een dagje later. Al is het, zeker in het begin van het spel, aangeraden om snel je team te vervolledigen. En het zorgt ervoor dat ik niet eenzaam en alleen in mijn basis zit natuurlijk.

Fuck! Geen hip fire ofwa?

De game draait heel erg rond exploratie en verkenning. Lekker chillen in ’t stad, speuren naar consumables en resources, tot het foutloopt… Vuurgevechten kunnen bij momenten best pittig zijn. Zo beschikken de NAR-troepen over een laser pointer op hun geweren waardoor ze haast nooit missen. Op tijd dekking zoeken, het hoofd koel houden en zelf proberen zo raak mogelijk te schieten is dan ook de boodschap. Fuck! Geen hip fire ofwa? En die bovennatuurlijke wezens dat is weer andere koek. Ze teleporteren van links naar rechts, bewegen snel(ler) door de omgeving en kunnen overal opduiken. Tegen de tijd dat ik dacht te schieten waren ze weer weg. Shotgun for tha win hier, of melee.

Maar zoals ik al zei was stealth mijn beste vriend. Sluipen en schuilen achter bomen, struikjes en muurtjes om dan snel een tegenstander uit te schakelen met een stealh takedown redden me meer dan eens uit een hachelijke situatie. Of misschien kwam deze game net op tijd omdat ik net daarvoor Alien Isolation (nog eens) heb uitgespeeld, en mijn stealth skills dus getraind waren. Wat ik wel miste was de mogelijkheid om tegenstanders af te leiden. Een steentje, eens fluiten of een ander gadget om wat afleiding te zaaien was wel handig(er) geweest. Net zoals de mogelijkheid om lijken te verstoppen of te booby trappen trouwens. Ook een handige tip: hou de uitroep- en vraagtekens boven de vijandige AI in de gaten. Zo weet je of je gespot bent of niet, en kan je je nog snel uit de voeten maken. En net zoals in eender welk schietspel zijn headshots goud waard.

Ow ja nog eens, Igor is geen wandelende Rambo en kan weinig hits verdragen. Aangezien je niet achter elke hoek en kant munitie of health packs zal vinden, is het aangeraden twee keer na te denken voor je het gevecht aangaat.

Waarom Niet?

Weinig creativiteit in de missies

Zoals ik al aanhaalde zijn er naast de hoofdverhaallijn, die best boeiend is ook een aantal nevenmissies die ik vooral gebruik om mijn voorraden aan te vullen. Deze bestaan voornamelijk uit het ophalen van grondstoffen, munitie en voedsel, en that’s it. Hier had best wat meer afwisseling in mogen zitten. Al zijn het natuurlijk allemaal dingen die ik nodig heb om mijn basis draaiende te houden. Ideaal dus om mijn kornuiten bezig te houden, maar dat is het dan ook. Idem trouwens voor de personages en hun onderlinge relaties. Deze hadden beter uitgewerkt kunnen worden en sommige stats van de companions verdienden zeker meer uitleg of een betere uitwerking.

De bende van Zorro

Ik mag aannemen dat jullie de fijnbesnorde en altijd gemaskerde Mexicaanse revolutionair Zorro kennen? Wel ook in Chernobylite draagt iedereen, zowel je team als de vreemde snuiters of vijanden die je tegenkomt, een gas-, neus, of mondmasker. En dat is enerzijds begrijpelijk aangezien je in radioactief gebied rondloopt, en moet opletten wat je inademt. Anderzijds is het ook vervelend. Wanneer ik tegen iemand praat dan kijk ik hem graag in de ogen, en probeer ik, zeker in een game waarin je veel dialoogkeuzes hebt, en de keuzes die je maakt belangrijk zijn, de personages hun gezichtsuitdrukking in te schatten of hun lichaamstaal te lezen. Dat is hier dus niet het geval en zorgt er wat voor dat ik me minder betrokken voel bij de personages. (Niet bij het verhaal want dat is dik in orde voor alle duidelijkheid) Al moet ik wel meegeven dat je in de dialoogbalk een pasfoto krijgt (zonder masker) van het personage waarmee je in gesprek bent zodat je toch een idee hebt wie hij/zij is.

Anderzijds is het wel slim van The Farm 51. Ze vermijden op die manier ook problemen met lipsync natuurlijk. Ook de personages zelf en hun animaties zijn heel basic. Maar dit alles lijkt me vooral te wijten aan het feit dat het hier gaat om een indiestudio. Zij beschikken niet over de grote budgetten zoals bijvoorbeeld het team achter de Metro-reeks of Fallout om een pak van hun budget in motion capturing-technieken te steken of andere fancy ontwikkelshizzle.

VERDICT

7

Chernobylite is een absolute aanrader voor iedereen die fan is van games met een post-apocalyptisch tintje. De game ademt bakken sfeer uit, is audiovisueel dik in orde en de omgeving nodigt uit om verkend te worden. Als je reikhalzend uitkijkt naar titels als S.T.A.L.K.E.R. 2 of Fallout 5 (komt die ooit?) dan is Chernobylite dé game die momenteel het dichtst in de buurt komt. Het is zeker geen triple A-titel want het spel heeft zo zijn gebreken. Hadden de makers wat meer tijd, energie en geld gestoken in dit project dan had de game zeker meegekund met de Metro-series. De invloed uit die reeks, en zeker Fallout 4, is overduidelijk aanwezig. Maar dankzij de manier waarop The Farm 51 de omgeving in beeld heeft gebracht, de intrigerende verhaallijn en het feit dat er heel wat te beleven valt, is Chernobylite een meer dan aangename titel om aan je pc-collectie toe te voegen. Toch kan ik me echter niet van de indruk ontdoen, en ik val in herhaling, dat Chernobylite zoveel meer had kunnen zijn.

Pluspunten
+ Base building
+ Boeiende mix van diverse gameplay elementen
+ Audiovisueel dik in orde
+ Sfeer!

Minpunten
– Saaie nevenmissies
– Onderlinge relaties personages
– Niet altijd springen en klimmen

Chernobylite
Beschikbaar vanaf 01/04/2021
Beschikbaar op PC (consoles op 7 september)
Gespeeld op PC
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Praga

De ouderdomsdeken van Pragalicious maar daarom zeker niet minder delicious dan het jonge grut van de crew. Wilde als kleine jongen een console kopen maar mocht niet van zijn papa. Dus sprak hij de gevleugelde woorden "Later als ik groot ben koop ik het allemaal zelf" Als jonge snaak was hij met zijn korte broek, witte sokken en sandalen vaste klant bij de lunaparken aan zee en op de kermis. Raakte in de ban van Snake en Pong, ging al snel door naar Quake, Hexen, Doom, Wolfenstein 3D en Delta Force. Maar de grote game changers waren Quake 3 Arena (1999) en Unreal Tournament (1999). Favoriete genres (MMO)RPG, shooters en adventure games. Praga beweert trouwens dat hij het buitenechtelijke (of moeten we buitenaardse zeggen) kind is van Indiana Jones en Lara Croft. We zullen hem maar in zijn geloof laten... (of tijdig zijn medicatie geven)