“The Devil Made Me Do It bewijst dat het Conjuring-universe ook met z’n achtste film nog kwaliteit kan leveren”

Wat keek ik er naar uit om de nieuwe Conjuring-film via perspremière te gaan zien in de cinema. Tot ik het goed en wel besefte: ik moest effectief kijken. Weg met de vertrouwde houding waarbij ik m’n hand voor m’n gezicht positioneer zodat ik net nog een fractie scherm zie en niemand écht kan zeggen dat ik wegkeek. Zo begon ik met een gepast angstgevoel. Is The Devil Made Me Do It ook bangelijk goed?

Waarom Wel?

Nachtmerrievoer

Ed en Lorraine Warren kennen we intussen al even. Patrick Wilson en Vera Farmiga vertolken de rollen van de bekende paranormale onderzoekers voor de vijfde keer in acht jaar tijd. Nog steeds hebben ze hun bakje niet vol na aanvaringen met nonnen, poppen en ander nachtmerrievoer. Deze film brengt één van hun meest choquerende zaken, waarbij iemand vermoord wordt door een demonisch bezeten persoon.

Niks beters om je nog een extra koude rilling te geven dan de melding dat deze film “gebaseerd is op waargebeurde feiten”. Ach, ik was toch niet van plan deze week nog veel te slapen. Arne Johnson wordt in 1981 beschuldigd van moord maar claimt dat hij onschuldig is wegens demonische bezetenheid. Begin dat maar eens te bewijzen.

Als een bezetene

Één van de grote vragen die kijkers bij de derde Conjuring-film (en achtste in het universum) zullen hebben is of er intussen geen slijt op de formule zit. Volmondig kan ik hierop antwoorden: in geen geval. Ook The Devil Made Me Do It heeft een meeslepend verhaal dat cinematisch knap gebracht wordt én ondersteund wordt door sterke acteerprestaties.

Wilson en Farmiga vertolken nog steeds met evenveel panache de rollen van de Warrens. Verder valt ook John Noble op als voormalig pastoor die nu teruggetrokken leeft. Ook Ruairi O’Connor acteert als een bezetene. Dat mag je vrij letterlijk nemen.

De bron

Zoals bij eerdere films werd er qua bronmateriaal gezocht tussen de talloze case files van de Warrens. Helaas was Lorraine Warren er ditmaal niet meer bij om on-set advies te geven. Ze overleed in 2019. Gelukkig heeft regisseur Michael Chaves (die eerder al het matige The Curse Of La Llorona bracht) er een eervol, knap stukje cinema van gemaakt.

Ook na zoveel films zit ik nog op het puntje van mijn stoel en vraag ik me af waar het verhaal naartoe gaat. Al kan je het zeker formalistisch beginnen te noemen, de setting bezoekt wat meer locaties dan de typische griezelige huisjes en enkele story beats brachten genoeg schwung. De serene sfeer zorgt ervoor dat er nooit overdreven wordt.

Allemaal de duivel zijn schuld

Ook stelt de film de interessante vraag wat er gebeurt als mensen simpel kunnen stellen dat “de duivel hun dwong”. Hierop had iets langer gehamerd mogen worden, wat mij betreft. Voor ik het wist was de film gedaan en was m’n energie op. Ken je dat, die vermoeidheid van constant klaar te zitten om te verschieten?

Qua schrikfactor vindt The Conjuring 3 een goede balans. Je verliest niet elke twee tellen wat popcorn door een jumpscare maar zal ook nooit te lang gapend wachten op het volgende spannende moment. Enkel de scares zelf vallen wat gewoontjes uit. Al zijn de tellen vol spanning nét voor zo’n moment knap gevarieerd.

Waarom Niet?

De zoveelste rat

Je kan nu eenmaal maar zo veel variatie brengen qua demonen en satanisch gebroed. De scares van The Devil raken zeker hun doel maar echt nieuwe zaken brengt deze film ook weer niet. De tijd dat we verschieten van een demonisch hand op de deur liggen al even achter ons. De gekende “ooh, het was maar een rat”-scare mogen ze stilaan beginnen beboeten.

De kans zit er dik in dat deze reeks wordt uitgemolken tot de zalen bijster leeg vallen en zelfs de geesten thuisblijven. Dat moment hebben we echter nog lang niet bereikt. Al zullen ervaren horror-rotten bij momenten een gevoel krijgen van “been there, seen that”, als het zo goed gebracht wordt deert het weinig.

VERDICT

8

The Devil Made Me Do It bewijst dat het Conjuring-universe ook met z’n achtste film nog kwaliteit kan leveren. Een sterk verhaal wordt mooi op beeld gebracht, ondersteund door puik acteerwerk. Wilson en Farmiga lijken gemaakt voor deze rollen en krijgen knappe, serene prestaties naast hen. De balans tussen schrikmomenten en story zit optimaal, met net genoeg ademruimte zonder verveling op te wekken. Al zijn sommige scares stilaan te vaak gerecycleerd, ze laten me nog steeds niet onberoerd. Uiteindelijk schrok ik het meest van hoe sterk deze prent is.

Pluspunten
+ Meeslepend verhaal
+ Puike, serene acteerprestaties
+ Meer locaties dan enkel griezelige huizen
+ Optimale verhouding story/scares
+ Ook met deze achtste film in z’n universe zit er geen slijt op de formule

Minpunten
Een beetje (onvermijdelijke?) recyclage van jumpscares
“Ooh, het was maar een rat.”
– ***

The Conjuring: The Devil Made Me Do It
Beschikbaar vanaf 09/06/2021 in de bioscoop
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door RoMa

RoMa was een gamer vooraleer hij een tiener werd. Hij groeide op met Tony Hawk en Kratos als helden. Jaarlijks spendeert hij uren met shooters zoals Battlefield of Doom. Frustraties in racegames en FIFA blijven niet altijd onderdrukt. Een grote sandbox à la GTA is z’n favoriete speeltuin. Ook geniet hij enorm van een diepgaande single player RPG en heeft hij een zwak voor sterke horror. Dead Space aanbidt hij als de beste gamereeks ooit gemaakt.