“House of Ashes wordt volgens mij de beste én engste titel uit The Dark Pictures Anthology”

Net zoals je twee balletjes nodig hebt om te kunnen spreken van balletjes in tomatensaus, heb je ook meerdere verhalen nodig om te kunnen spreken over een anthologie. Na Man of Medan en Little Hope is het dus uitkijken naar de derde telg in de Dark Pictures Anthology, genaamd House of Ashes. Weet trouwens dat er acht verhalen gepland zijn in de reeks, dus we krijgen er na House of Ashes (dat de lat best hoog legt) nog vijf. Ik kreeg, als grote fan van deze intrigerende horrorserie, een digitale presentatie en demo te zien onder begeleiding van Game Director Will Doyle.

The Dark Pictures Anthology

Voor de gamers die niet vertrouwd zijn met de reeks willen we even meegeven dat de The Dark Pictures Anthology een reeks standalone horrorgames zijn waarin het verhaal centraal staat. Dit verhaal draait altijd om 5 verschillende personages, elk met hun eigen persoonlijkheid en skills waardoor ze dus elk op een andere manier gaan reageren op een bepaalde situatie. En het leuke hier is dat jij die keuzes mag maken terwijl je in het spel onder druk staat, snel moet beslissen over leven en dood en als het even kan nog een Quick Time Event (QTE) tot een goed einde moet zien te brengen. Het lot van al die personages ligt letterlijk in jouw handen dus. Wie leeft of wie sterft bepaal jij, maar er is slechts één zekerheid: dood is dood, je kan geen voorgaande save laden of terugkeren in het verhaal. Je moet de game dan ook verder uitspelen met de personages die je nog wel hebt…

Laps, dat ziet er hier precies niet goed uit…

IJzersterke griezelverhalen

Dat ze bij Supermassive Games weten hoe ze sterke griezelverhalen moeten schrijven, dat bewezen ze met hun eerste telg Until Dawn uit 2015, en afgeleide Until Dawn Rush of Blood voor PSVR uit 2016. Hun games draaien dan ook keer op keer om een ijzersterk griezelverhaal waarvan je gewoon het einde wil weten, en je dus geen andere keuze hebt dan door te spelen. Te meer omdat je keuzes het verhaal keer op keer een eigen draai geven, waardoor je als het ware je eigen griezelverhaal schrijft en (her)speelt.

Na het op drift geslagen griezelschip uit WOII in Man of Medan, en het door geesten van verbrande heksen geteisterde griezeldorp uit Little Hope keren we nu terug naar Irak. Meer bepaald het jaar 2003. In de schaduw van het Zagros-gebergte komt een militaire eenheid onder vuur te liggen van Iraakse troepen. Het resulterende vuurgevecht veroorzaakt een aardbeving waarbij beide zijden in de ruïnes van een begraven Sumerische tempel vallen. Nu alle communicatie is verbroken, zitten onze protagonisten gevangen in een angstaanjagende onderwereld, waarin ze moeten navigeren om te ontsnappen, zich niet bewust dat iets ouds en kwaads is ontwaakt in de schaduw en een nieuwe prooi heeft gevonden om op te jagen.

Als ik u was zou ik daar niet binnen gaan… En wat doet hij? Juist!

Inspiratiebronnen

Al de verhalen uit de reeks zijn gebaseerd op een mix van legendes, waargebeurde verhalen, boeken en films. Man of Medan werd geïnspireerd door het spookschip de SS Ourang Medan, in Little Hope stond de heksenjacht in en rond Salem centraal en in House of Ashes draait alles om de legendarische God King of Akkadia, Naram-Sin die zou geleefd hebben rond 2250 BC. Ik zou je trouwens aanraden om al deze verhalen eens op te zoeken op Google. Zeker doen!

Daarnaast haalden de makers hun inspiratie uit films als Aliens, Predator en The Descent, aangevuld met de werken van HP Lovecraft, en in het bijzonder het boek At the Mountains of Madness. Kortom allemaal elementen die ons als gamer zeker zullen kunnen bekoren.

Dit alles werd overgoten en afgekruid met een flinke portie horror, survivalelementen, en tientallen dilemma’s: ga je je eigen vel redden, of ga je samenwerken met je makkers om te overleven en wie ga je dan redden?

Het gekrijs van deze kerel gaat door merg en been…

Het gevaar is altijd aanwezig

Wie vorige games uit de reeks heeft gespeeld weten dat ze altijd ongemakkelijk aanvoelen. Ik bedoel dan dat je met duistere en creepy omgevingen te maken krijgt, waar het gevaar steeds op de loer ligt, en dat is hier niet anders. Ook deze keer kan je weer rekenen op een heleboel, of zoals Game Director Will Doyle het zegt “een nest”, monsters die vanuit het donker elke beweging die je maakt in de gaten houden. Klaar om bij het kleinste foutje of moment van onoplettendheid toe te slaan. Vraag het maar aan Clarice… (wie dat is, moet je zelf maar ontdekken in de game)

Deze monsters die door de claustrofobische omgeving, een doolhof van ondergrondse tunnels, vervallen ruïnes en rotsspleten, navigeren werden via handanimatie en moc-cap technieken tot leven gebracht. Dit maakt hen niet alleen uniek en geloofwaardig, maar brengt ze ook realistisch tot leven. Daarnaast is er dat vervelende gevoel dat je constant in de gaten gehouden en opgejaagd wordt, en dat je niet weg kan omdat je in een ondergrondse, eeuwenoude tempel gevangen zit.

Maar wat me het meeste bijbleef na de demo was die ijzingwekkende galm… Je hoort de monsters in de tunnels en het duister schreeuwen en je hoort ook je vrienden een gruwelijke dood sterven, maar die echo’s, die nagalm, de manier waarop dit alles blijft (na)galmen, dat zal mensen met een 3D-headset of surround set toch wel even doen slikken…

Als er één plek op aarde is waar je zeker niet wil zijn…

Een heleboel nieuwigheden

Supermassive Games had kunnen teren op het succes van beide voorgangers maar besloot toch om in te gaan op de feedback van de community. En dat levert een aantal interessante nieuwigheden op. Laat me beginnen met mijn favoriet. De vaste camera werd vervangen door een volledig 360-graden draaiende en door de speler bestuurde camera. Vanaf nu kan je dus werkelijk alle hoeken en kantjes van de omgeving in beeld brengen.

Voeg daar direct de tweede nieuwigheid aan toe, de zaklamp. Al die hoeken en kantjes die ik met de camera in beeld kan brengen nu zijn in dit ondergrondse grotten- en tunnelstelsel (pik)donker. Dankzij mijn zaklamp (op mijn wapen, helm of pet gemonteerd) kan ik meer licht brengen in de omgeving. Nadeel is wel dat ik iets trager zal voortbewegen omdat ik voortdurend de omgeving zit te scannen om te zien wat er schuilt in het donker. Misschien is het zelfs beter dat ik gewoon niet weet wie of wat er achter me aanzit…

Daarnaast kan je nu de moeilijkheidsgraad van je spel, en QTE’s, zelf instellen. Je kan kiezen tussen Easy, Medium en alle remmen los (maar dat is voor hardcore horrorfans denk ik). En last but not least werd de game natuurlijk geoptimaliseerd voor next-gen consoles wat zich duidelijk liet zien in de demo. Het spel tussen licht en schaduw in de tunnels, de details en animaties van de personages en monsters en natuurlijk dat ijzingwekkende geschreeuw en gekrijs van monster en (stervend) mens…

VERWACHTINGEN

Op mijn buikgevoel afgaand: dit wordt de beste game uit de reeks. Om te beginnen is er die ijzersterke claustrofobische setting, met name een ondergronds tunnel- en grottenstelsel met centraal gelegen een eeuwenoude onder het woestijnzand bedolven tempel. Een verhaallijn waarvan de inspiratie komt uit films, series en boeken waar we als gamer allemaal fan van zijn. Daarnaast de nieuwe gameplaymechanieken die hand in hand gaan, camera en licht. Ook nu weer 5 intrigerende personages wiens lot we in handen hebben. En zonder twijfel de sterren van de show: monsters die met speciale technieken tot leven werden gewekt waardoor ze geloofwaardig in beeld komen en bewegen. En had ik al gezegd dat ze over een ijzingwekkende schreeuw beschikken die eindeloos blijft nagalmen door de ondergrondse gangen. In House of Ashes loert het gevaar, nog meer dan bij de voorgangers, elke seconde over je schouder. Kom niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb…

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes
Beschikbaar vanaf 2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / PC
Gezien op pc

Website: Officiële website

Gepubliceerd door Praga

De ouderdomsdeken van Pragalicious maar daarom zeker niet minder delicious dan het jonge grut van de crew. Wilde als kleine jongen een console kopen maar mocht niet van zijn papa. Dus sprak hij de gevleugelde woorden "Later als ik groot ben koop ik het allemaal zelf" Als jonge snaak was hij met zijn korte broek, witte sokken en sandalen vaste klant bij de lunaparken aan zee en op de kermis. Raakte in de ban van Snake en Pong, ging al snel door naar Quake, Hexen, Doom, Wolfenstein 3D en Delta Force. Maar de grote game changers waren Quake 3 Arena (1999) en Unreal Tournament (1999). Favoriete genres (MMO)RPG, shooters en adventure games. Praga beweert trouwens dat hij het buitenechtelijke (of moeten we buitenaardse zeggen) kind is van Indiana Jones en Lara Croft. We zullen hem maar in zijn geloof laten... (of tijdig zijn medicatie geven)