“Disco Elysium: The Final Cut is een must-play als je into detective noir, adventure games en RPG’s bent.”

Twee jaar geleden kaapte, schijnbaar uit het niets, Disco Elysium een aanzienlijk aandeel aan awards weg. Bij wijze van impulsaankoop haalde ik de gerenommeerde RPG meteen in huis, om die dan onvermijdelijk stof te laten happen op mijn omvangrijke pile of shame. En toen kwam publisher ZA/UM aanzetten met Disco Elysium: The Final Cut. Reden genoeg om deze topper eindelijk een kans te geven. En jongens toch, ben ik blij dat ik dat gedaan heb.

Waarom Wel?
Ongelooflijk goed geschreven

Disco Elysium is één van de best geschreven games die ik ooit speelde. Dan heb ik het niet noodzakelijk over het verhaal waarin je ontwaakt wanneer je deze game begint te spelen. In Disco Elysium speel je een detective die naar het havenstadje Revachol gestuurd werd om een moord op te lossen. Tijdens je eerste dagen daar heb je jezelf echter zo lazarus gezopen dat je letterlijk zelfs je eigen naam niet meer weet. Het verhaal draait enerzijds rond het oplossen van de moord, anderzijds rond het achterhalen/vormgeven wie je net bent.

De schrijvers creëerden een ongelooflijk boeiende spelwereld. Eentje die overladen is met politieke spanningen en intrigerende lore om verder te verkennen. Gaandeweg leer je meer over de geschiedenis van het eiland waar je zich op bevindt en de verschillende facties die zich erop gevormd hebben. Dit alles ontdek je voornamelijk aan de hand van de vele conversaties die je met de vele NPC’s in de game zal hebben.

Heerlijke mix van genres

Disco Elysium is een RPG in z’n hart, maar geeft doorheen het geheel sterke point-and-click adventure vibes, alsook een vleugje interactive novel. Als detective die zich werkelijk niets meer herinnert – over zichzelf, noch over de spelwereld – is het aan jou om iedere hoek van Revachol om te keren, met iedereen te praten, verbanden te leggen en conclusies te trekken. Doorheen het spel kun je enkele gedachtegangen ontwikkelen, die uiteindelijk bepalen wie jouw personage nu net is. Dit kan dan nieuwe situaties uitlokken, omdat de manier waarop je in een specifieke context op iets reageert, vaak aan je persoonlijkheid gelinkt is.

Hoe je het er dan uiteindelijk vanaf brengt in die situaties, hangt van je skills af. Hierin komen de verschillende hersendelen ten tonele. Dat zijn basically de verschillende skills die je kan levellen. Met 24 zijn ze, dus er is een hoop om te leren kennen en te ontwikkelen. Hoe meer punten in één van deze hersendelen, hoe sterker je in bepaalde situaties kan handelen. Encyclopedia geeft je bijvoorbeeld meer basiskennis over de spelwereld, zodat je personage sneller dingen in een conversatie begrijpt. Authority helpt je dan weer meer intimiderend over te komen.

Hilarisch is wanneer je niet voldoende punten in een skill hebt steken en je brein zelf beslist dat je gewoon iets niet kan zeggen … of erger nog: je iets anders zegt dan de conversatiekeuze die je oorspronkelijk had gekozen. Zo vermoed ik dat het merendeel van de Disco Elysium-spelers ergens vroeg in hun playthrough de gevleugelde woorden “I want to have fuck with you” uitstammelden. I know I did …

Schizofrene dialogen

Als je het mij vraagt, zijn de dialogen het beste deel van de game. Gelukkig maar, want het merendeel van de tijd zal je naar dialoogvensters zitten kijken. De conversaties die je voert, voer je enerzijds rechtstreeks met de persoon waarmee je praat, en tegelijkertijd met je schizofrene zelve. Er zijn 24 aspecten aan je brein, die ieder hun eigen zegje of mening kunnen hebben op zaken die je in conversaties bespreekt. Zo kan bijvoorbeeld je empatisch brein inpikken op iets wat je conversatiepartner gezegd heeft, waardoor je eerst intern met dat deel van je brein bespreekt hoe je er net op zal reageren, voordat je uiteindelijk verder kan in de conversatie.

Deze schizofrene vorm van conversaties voeren, zorgt voor behoorlijk grappige situaties. Ik heb meermaals oprecht luidop moeten lachen met reacties die je als speler kan kiezen. En dan bedoel ik echt luidop lachen, niet gniffelen.

Het betere stemmenwerk

Om het dan nog even over het The Final Cut-aspect van deze review te hebben, even wat lof over de stemacteurs die de vele gezichten van Revachol tot leven brachten. In de originele uitgave waren slechts een beperkt aantal personages ingesproken. Met wisselend succes, als ik het mag geloven. Verder was het lezen geblazen. Heel veel lezen.

Deze uitgave geeft werkelijk ieder personage een stem. Oorspronkelijke opnames werden overboord gegooid en vervangen door behoorlijk goede alternatieven. Dit alles brengt de wereld nog meer tot leven. Het stemmenwerk is zo goed, dat ik vaak ingelezen teksten volledig uit luisterde, ondanks dat ik de zin al lang gelezen had. Een groter compliment kun je je niet bedenken, toch?

Meer content, meer vreugd

The Final Cut voegt ook vier politieke quests toe. Waar je in het origineel van de game wel politieke standpunten in kon nemen in conversaties met NPC’s (de game biedt je een brede waaier van fascist tot communist), draaide jouw politieke overtuiging nooit op iets uit. Om dit aspect van de game te bekronen, kun je nu met political vision quests aan de slag. Zo kun je jouw kar finaal hangen aan één strekking en zo de steun krijgen van de personages die zich aan diezelfde filosofie koppelen. Een fijne toevoeging voor een laatste onderbelicht aspect, lijkt me. Eentje die de herspeelbaarheid van de game meteen ook verviervoudigt.

Waarom Niet?
Mieren neuken

Eerlijk? Ik denk niet dat ik echt iets negatief over deze game te zeggen heb. Tijdens mijn speelsessies ben ik geen enkele bug tegengekomen. De game draait als een tierelier en laat zich vlotjes besturen met toetsenbord en muis, alsook met controller. Als ik dan écht de mierenneuker moet uithangen, dan waren er enkele instances waarin de conversaties geen audio afspeelden. Maar deze zijn werkelijk verwaarloosbaar en snel vergeten als je je verliest in de unieke spelwereld die Disco Elysium te bieden heeft.

VERDICT

9

Disco Elysium is een geweldige game. Zo ver is zeker. Disco Elysium: The Final Cut is een meesterwerk. Dat kan ik enkel concluderen na alle minpunten van het origineel naast het eindresultaat te leggen. De game biedt je een wereld om jezelf in te verliezen en dialogen die zo goed uitgewerkt zijn dat ik er soms luidop bij moest lachen. Disco Elysium is een unieke game. Disco Elysium: The Final Cut is een must-play als je into detective noir, adventure games en RPG’s bent.

Pluspunten
+ Zeer goed geschreven dialogen
+ Een zeer diepgaande RPG die je mateloze vrijheid geeft
+ Uniek en slim uitgewerkt skill-systeem
+ Sterke acteerprestaties van de stemacteurs
+ Toevoeging van political vision quests vult laatste leemte

Minpunten
– Hoezo, je bent deze review nog aan het lezen? Naar de winkel om deze game te gaan kopen, nu!


Disco Elysium: The Final Cut
Beschikbaar vanaf 30/03/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / PC / Stadia
Gespeeld op PC
Website: Officiële website

Gepubliceerd door Lazlo

De legende gaat dat Lazlo's eerste woordje "PlayStation" was. Straf, want Sony's iconische console verscheen pas twee jaar na z'n geboorte. Desondanks omschrijft Lazlo zichzelf intussen als een ware platform-agnost en verdeelt hij de koek tussen z'n PlayStation 5, Nintendo Switch en pc. Op genre-vlak is hij een alleseter, al heeft hij een bijzondere voorliefde voor alles met een sterk verhaal, of waar hij zich urenlang met z'n vrienden in kan verliezen.