In Will: Follow the Light speel je als Will, een vuurtorenwachter met een probleem: zijn zoon is verdwenen na een ramp en jij moet hem gaan zoeken. Niet met veel bombarie, maar wel met een zeilboot, een hondenslee en een hoop existentiële twijfel. Het resultaat? Een game die soms indrukwekkend is, soms vermoeiend en soms beide tegelijk. Je ontdekt het in mijn Will: Follow the Light review.
Waarom Wel?
Tegen Will en dank
De sfeer is zonder twijfel één van de grootste troeven van Will: Follow the Light. De noordelijke omgevingen zijn prachtig vormgegeven en ademen een gevoel van isolatie uit dat tegelijk beklemmend en fascinerend werkt. De eenzaamheid van de zee, het ongure weer en de verlaten locaties creëren een constante ondertoon van ongemak maar ook van schoonheid. Wie houdt van verhalende, tragere ervaringen waarin emotie en sfeer centraal staan, zal in deze game veel vinden om van te genieten.
Ook visueel weet Will: Follow the Light indruk te maken. Voor een indiegame én een debuut oogt het geheel verrassend ambitieus. Dankzij de kracht van de Unreal Engine 5 voelen de mistige fjorden en de verlaten steden bijna levensecht aan. De gezichten, dat is een ander verhaal (die zijn wat doods) Ook licht speelt een belangrijke rol in hoe de wereld wordt gepresenteerd: een eenzame vuurtoren in de verte of een zwakke gloed die door mist breekt, versterkt voortdurend het gevoel van hoop en van verlies. Regelmatig zijn er momenten waarop je simpelweg even stil wil staan om de omgeving in je op te nemen. Het zijn beelden die niet misstaan op een schilderij. (zie ook de screenshots)
Maar sfeer alleen maakt nog geen memorabele game natuurlijk. Wat deze wereld extra betekenis geeft, is het emotionele verhaal dat zich langzaam ontvouwt. Je speelt als Will, een vuurtorenwachter die dus op zoek gaat naar zijn vermiste zoon. Dat uitgangspunt klinkt eenvoudig, maar de kracht zit in de manier waarop de game thema’s als verlies, familie en herinneringen behandelt. In plaats van snelle actie of spectaculaire confrontaties draait alles om emotionele betrokkenheid. De relatie tussen vader en zoon vormt de kern van het verhaal. En gamende vaders zullen soms moetie hebben om geen traan weg te pinken of te denken “wat zou ik doen”.
Realisme voorop, ook in zijn gameplay.
Naast de sterke sfeer en het emotionele verhaal onderscheidt Will: Follow the Light zich ook door zijn gameplay. Waar veel moderne games je voortdurend van waypoint naar waypoint sturen, kiest W:FTL voor een tragere, meer natuurlijke vorm van verkenning. Realistisch zeilen, echte hondensleeën en puzzels vormen samen een verrassende mix die de game een eigen identiteit geeft.
Het navigeren over zee voelt anders dan in doorsnee avonturengames. In plaats van gedachteloos een marker op de kaart te volgen, word je uitgedaagd om aandachtig te kijken naar je omgeving en actief je route te bepalen. Dat geeft een gevoel van ontdekking dat in veel hedendaagse open worlds verloren is gegaan. De wereld voelt niet als een decorstuk, maar als een plek waarin je daadwerkelijk moet leren bewegen.
Toch is precies die unieke aanpak ook iets wat niet iedereen zal aanspreken. Het tempo van de game ligt laag en vraagt geduld. De gameplay draait eerder om onderdompeling en reflectie dan om adrenaline. Maar voor wie bereid is zich over te geven aan het ritme van deze wereld, biedt Will: Follow the Light een ervaring die zeldzaam aanvoelt en verrassend menselijk.
Waarom Niet?
Will vraagt geduld, véél geduld.
Niet elke game is gemaakt om je hartslag omhoog te jagen, en Will: Follow the Light is daar misschien wel het beste voorbeeld van. De game kiest bewust voor een trage opbouw en neemt uitgebreid de tijd om de sfeer en de emoties te laten ademen. Dat klinkt aantrekkelijk voor liefhebbers van verhalende avonturen, maar voor anderen kan het aanvoelen alsof de game soms nét iets te lang blijft hangen in die stilte en contemplatie.
Verplaatsingen duren soms lang, gesprekken en momenten van rust krijgen veel ruimte en de game probeert je niet voortdurend bezig te houden met spectaculaire gebeurtenissen. In plaats daarvan draait alles om onderdompeling in de wereld en de emotionele reis van het hoofdpersonage. Dat werkt bijna meditatief, waardoor bepaalde gamers het risico lopen zich te vervelen of het gevoel krijgen dat er “te weinig gebeurt”.
Daar komt nog bij dat de realistische benadering van gameplay niet altijd even toegankelijk is. Het navigeren en zeilen zijn bewust minder vereenvoudigd dan in veel andere avonturengames. In plaats van gedachteloos een waypoint te volgen, moet je rekening houden met richting van de wind en de omstandigheden van de reis. Het voelt aan alsof eenvoudige zaken soms nodeloos ingewikkeld worden gemaakt. Tenslotte moet reizen van punt A naar punt B geen klus worden.
Voor een niche publiek
Een ander belangrijk punt om rekening mee te houden, is dat Will: Follow the Light zich duidelijk richt op een héél specifiek publiek. Verwacht geen explosieve actie of uitgebreide combat-systemen. De game kiest nadrukkelijk voor introspectie en sfeer boven spektakel. Voor fans van actiegerichte games zal Will: Follow the Light frustrerend aanvoelen.
Daarnaast zullen ook de puzzels niet iedereen kunnen bekoren. Hoewel ze bedoeld zijn om de reis meer diepgang te geven en de speler actiever bij de omgeving te betrekken, voelen sommige puzzelmomenten eerder omslachtig aan dan echt bevredigend. De game geeft niet altijd duidelijke aanwijzingen en verwacht dat je zelf observeert en verbanden legt. Op momenten waarop je vooral verder wilt in het verhaal, kunnen die puzzels daardoor behoorlijk irritant worden.
Daarnaast zijn de typische beperkingen van een ambitieuze indiegame hier en daar merkbaar. Hoewel de sfeer en artistieke visie indrukwekkend zijn, duiken er af en toe technische haperingen op. Kleine onvolkomenheden in animaties of fonts die erg lelijk zijn (JA IK BEN DAAR GEVOELIG AAN). Dat hoeft de ervaring niet te breken, maar het betekent wel dat je geen perfect gepolijste AAA-productie moet verwachten. Will: Follow the Light mikt hoog en bereikt veel, maar draagt soms nog de kleine krasjes van een project dat groter droomt dan zijn financiële middelen toelaten.
Tenslotte speel je de game ook uit op een goeie 4 uur, 6 als je zoals mij de tijd neemt om de omgeving goed in acht te nemen en dat is naar moderne standaarden toch wat kort.
Trailer
Gespeeld op PlayStation 5
Uiteindelijk is Will: Follow the Light geen game voor iedereen, maar wel een titel met een duidelijke eigen stem. Het is een reis door de kou, vol verlies en toch met hoop, verpakt in een indrukwekkende audiovisuele ervaring. Kan je genieten van een interactieve film, vooral een drama, dan is deze wel iets voor jou. Heb je je dagelijkse portie virtueel geweld nodig, dan loop je best ver weg van Will.
Pluspunten
- Aangrijpend verhaal
- De sfeer zit altijd goed
- De natuur is knap in beeld gebracht
Minpunten
- Héél traag
- Soms frustrerende puzzels
- Een klein beetje meer handholding had gemogen
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
