“Code Vein II is niet meteen een aanrader”

Code Vein verscheen in 2019. Bandai Namco wilde meegenieten van het Soulslike genre en introduceerde een actie-RPG met vampieren, overgoten met een vleugje anime. De game werd matig ontvangen, maar verzamelde toch genoeg fans, waardoor een tweede deel in de maak was. Kan deze soulslike zijn voorganger overtreffen? Lees het in onderstaande review van Code Vein II.

Waarom Wel?

Niet nodig om het eerste deel te spelen

Wie vreest dat hij verplicht Code Vein moet spelen om het verhaal van Code Vein II te volgen, kan ik geruststellen. Afgezien van enkele terugkerende elementen in combat en gameplay heeft Code Vein II weinig tot niets met het origineel te maken. Je kunt zonder voorkennis de wereld van de Revenants betreden.

De Resurgence, een dodelijke plaag, heeft voor rampzalige taferelen gezorgd in de maatschappij. Deze plaag heeft de mensheid veranderd in gruwelijke Horrors. Gelukkig is er nog hoop, want de Revenants doen er alles aan om de Resurgence in te tomen.

Op zoek naar de Revenants

Waar zijn die Revenants nu eigenlijk? Wel, daar kom jij als speler in beeld. Met je zelfgemaakte personage, dat opnieuw zeer uitgebreid aan te passen is, ga je op zoek naar de Revenants. Dat verloopt echter niet zonder slag of stoot, want je moet tijdreizen. Om elke krachtpatser te ontgrendelen heb je een persoonlijke sleutel nodig, zoals een herinnering. Daarvoor keer je terug in de tijd en vecht je samen met de Revenants. Zo leer je elk van hen kennen en ontdek je over welke krachten (Blood Codes) ze beschikken.

Je personage is eigenlijk al een keer gestorven. Dankzij de hulp van de jonge Revenant Lou Magmell word je weer tot leven gewekt. Hoe dat precies gebeurt, mag je zelf ontdekken. Wat ik wel kan verklappen, is dat je dankzij Lou door de tijd kunt reizen. Vanaf dat moment ben jij de Revenant-hunter.

Just the two of us

Aangezien je weer tot de levenden behoort, brengt dit iets bijzonders teweeg met je levensbalk. Je deelt deze namelijk altijd met je partner in crime. De Revenant schenkt in principe de helft van zijn of haar leven aan jou. Dit zorgt niet alleen voor een interessante twist op je levensbalk, maar ook op de samenwerking met je partner. Je kunt ervoor kiezen je partner aan je zijde te laten vechten, waardoor sommige gevechten iets makkelijker worden. Ben je echter je partner beu, dan kun je deze met jezelf laten assimileren. Hierdoor krijg je verschillende boosts.

Als je sterft, kan je partner je terug tot leven wekken. Hiervoor gebruikt hij of zij eigen levenskracht. Lukt het je daarna niet om te overleven en sterf je opnieuw, dan is het deze keer echt voorbij. Je Revenant-partner is onsterfelijk en verschijnt na enige tijd weer ten tonele. Zo krijg je telkens weer de kans om aan de dood te ontsnappen. Let wel: het leven dat je krijgt, wordt steeds minder en de cooldown wordt groter.

Variatie in combat

In Code Vein II kun je aan de slag met een enorm arsenaal aan wapens. Je kunt een one-handed sword, dual-blades, gigantische hamers en nog veel meer gebruiken om vijanden te verslaan. Elk wapen voelt anders aan, dat merk je direct. Ik ben begonnen met een one-handed sword, maar ben uiteindelijk toch overgestapt naar dual-blades.

Bovendien beschikt elk wapen over Formae, een soort speciale vaardigheden. Elk wapen dat je tegenkomt, heeft een vast aantal Formae, maar je kunt ze ook los vinden of kopen. Wanneer je een Mistle (soort bonfire) vindt, kun je hier je wapens naar eigen smaak aanpassen met nieuwe Formae. Dit zorgt opnieuw voor variatie in je aanvallen. Zo kun je vuurballen afvuren, je aanval tijdelijk versterken of een voorwaartse aanval uitvoeren op vijanden die je onderweg tegenkomt.

Blood Codes

Het gebruik van Formae is natuurlijk niet gratis, dus moet je als speler focussen op het verzamelen van Ichor. Deze verzamel je door het gebruiken van Jails, bijzonder coole wapens waarmee je zowel de Ichor als de levenskracht van je tegenstanders verzamelt. Jails zijn echt tof, zeker als je als een vleermuis Ichor uit je tegenstanders kunt halen, of denk aan die enorme zeis. Er is er zelfs één die The Hound heet – ik laat jullie fantasie de rest invullen.

Wat de Code Vein-reeks uniek maakt ten opzichte van andere games in het genre, zijn de Blood Codes. Deze krijg je wanneer je op pad gaat met een Revenant-partner of met bepaalde NPC’s praat. Je kunt Blood Codes het best vergelijken met een build van je personage. Wil je brute kracht, dan zoek je een Blood Code die focust op kracht en combineer je dat met het juiste wapen. Als je, net als ik, liever voor de dual-blades gaat, is snelheid een belangrijke troef. Naarmate je verder komt in de game, worden deze Blood Codes steeds interessanter. Op dit vlak heb ik me zeker kunnen vermaken met Code Vein II.

Waarom Niet?

Omslachtige controls

Ik moet toegeven dat ik nieuwsgierig was naar Code Vein II en hoopte dat het zou klikken. Zeker omdat ik de laatste jaren een grote liefde heb ontwikkeld voor uitdagende games in dit genre. Toch kwam ik bedrogen uit. De omslachtige controls waren het eerste waar ik me aan stoorde; bijna alles moet je met de R1-knop (PS5) combineren. Wilde ik bukken, dan moest ik R1 plus het pijltje naar beneden indrukken. Wilde ik de map zien, moest ik R1 combineren met de touchpad. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Na een paar uur spelen went het wel, maar dit hadden ze echt anders kunnen oplossen.

Wie nog nooit dit soort games heeft gespeeld en toch zijn kans waagt, weet niet wat hem overkomt als hij de menu’s bekijkt. Je wordt werkelijk overspoeld met cijfers. Wil je rustig kijken naar de statistieken van een wapen of die nieuwe Blood Code die je net hebt gekregen, dan krijg je een dubbele pagina vol cijfers voorgeschoteld. Probeer dat als speler maar eens te ontcijferen…

Performanceproblemen

Code Vein II slaat niet alleen de plank mis qua controls, maar ook de performance is ondermaats. Ik kwam meer frame drops en texture pop-ins tegen dan vijanden in mijn meer dan vijftien uur durende speelsessie. Ik heb de game deels voor de release gespeeld, dus ik hoopte op een day-one patch, maar vijf dagen na release was die er nog steeds niet. Wat me het meest verbaasde, is dat deze game alleen voor de current-gen is gemaakt, maar dat zie je er helaas niet aan af.

Ook visueel stelt de game teleur. Het voelt alsof deze game gemaakt is voor het PlayStation 4-tijdperk. Zelfs games uit 2019 zien er op alle vlakken beter uit dan deze game uit 2026.

Open wereld is saai

Helaas stoppen de problemen daar niet. Je betreedt geregeld dungeons waar je aan het eind een eindbaas moet verslaan. Dat is op zich nog te doen, maar je doorkruist ook veel gebieden in de open wereld van Code Vein II. Daar wringt opnieuw de schoen: de open wereld voelt leeg en saai aan. Je komt nauwelijks vijanden tegen, waardoor ik vaak met een leeg gevoel achterbleef. Daarnaast ontbreekt de sfeer die je zou wensen. Muziek wordt alleen opgezet tijdens eindbaasgevechten of als je in een herinnering van een Revenant terechtkomt.

Zodra je een Mistle hebt ontgrendeld, kun je kiezen voor fast travel, maar dat is optioneel. Op een gegeven moment kun je ook met een motor rijden naar bepaalde plekken. Dat voelt echter niet zoals het zou moeten. Rijd je met redelijke snelheid tegen een simpel hek, dan verwacht je dat je het omver rijdt, maar het voelt alsof je tegen een betonnen muur knalt. Erg pijnlijk.

Er klopt iets niet met de combat

In het gedeelte “Waarom wel” van deze review van Code Vein II was ik positief over de variatie in combat en de Blood Codes. Dat maakt Code Vein II gelukkig nog het proberen waard. Toch had ik tijdens mijn hele speelsessie steeds het gevoel dat er iets niet klopte. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet opgeef voor een baas of uitdaging en gerust drie uur achter elkaar probeer om een baas te verslaan.

Een aanval deflecten of op tijd dodgen geeft in dit genre een fijn gevoel. In Code Vein II heb ik dat geen enkel moment ervaren. Sommige bazen versloeg ik in één poging, voor andere had ik meer tijd nodig. Voor het eerst had ik het idee dat er tijdens de gevechten een soort oneerlijkheid heerste. Als een baas drie aanvallen op je afvuurt en je wordt bij de eerste geraakt, dan kun je meteen doodgaan – dat is niet het grootste probleem. Maar als je weer tot leven wordt gewekt en de baas nog steeds aanvalt, moet je de klappen maar ondergaan, met opnieuw de dood tot gevolg. Ook het gevoel dat je je tegenstanders raakt, ontbreekt volledig. Ze maken bovendien geen gebruik van de haptic feedback van de PlayStation 5-controller.

Bij het verdedigen van aanvallen klopt de logica niet. Zolang je genoeg stamina hebt, zou je altijd moeten kunnen verdedigen, met minimaal levensverlies. Hier voelt het niet normaal aan. Op tijd deflecten werkte nooit, op tijd dodgen was ook niet altijd succesvol, en over gewoon verdedigen nog maar te zwijgen. De camera werkt ook niet mee, waardoor je regelmatig het onderspit delft. Misschien ligt het aan mij en is er geen klik tussen mij en Code Vein II. Ik ben een enorme fan van Sekiro, Lies of P, Wukong en andere games in dit genre, maar ik moet concluderen dat Code Vein II helaas niet mijn ding is.

Trailer

Gespeeld op PlayStation 5 Pro

5 Middelmatig

Als je een ding mag onthouden van deze review: Code Vein II heeft ideeën, systemen en ambities, maar mist de nodige polish, samenhang en technische afwerking. Te veel kleine frustraties stapelen zich op tot een constante ergernis. Na ervaringen met Lies of P, Black Myth: Wukong, Sekiro en andere fantastische games in het genre voelt Code Vein II simpelweg minder verfijnd aan. Niet omdat het moeilijker is, maar omdat ik steeds het gevoel heb dat er iets niet klopt. Die vergelijking is onvermijdelijk en pakt hier niet gunstig uit. Het klikt gewoonweg niet, hoe hard ik ook probeer.

Pluspunten

1. Blood Codes
2. Variatie in combat

Minpunten

1. Omslachtige controls
2. Saaie open spelwereld
3. Visueel niet top
4. Zwakke performance