50 deelnemers, geen finishlijn en de winnaar is diegene die de tocht overleeft: dat is het concept van The Long Walk. Eén van de meest verfilmbare verhalen van Stephen King levert alvast een heel genietbare film op. En dat kan niet van elke Stephen King verfilming gezegd worden. Vergeet de Dodentocht in Bornem, The Long Walk is andere koek!
Tegenwoordig worden we redelijk om de oren geslagen met films waaruit blijkt dat het in de Verenigde Staten de verkeerde kant uitgaat. The Long Walk kun je ook indelen in die categorie, alleen dateert het oorspronkelijke verhaal van Stephen King van 1979, in het Nederlands vertaald als “De Marathon”.
De States zijn afgegleden naar een totalitair regime waar het leger de plak zwaait. Om voor volksvermaak te zorgen en tegelijk ook de bevolking serieus wat schrik aan te jagen wordt jaarlijks “The Long Walk” georganiseerd met 50 jonge mannen, één deelnemer per staat. Er zijn ook een aantal spelregels. Je mag bijvoorbeeld niet onder de 5 km/u stappen. Doe je dat toch, krijg je een eerste waarschuwing. Daarna volgt een tweede en bij de laatste waarschuwing ga je er onherroepelijk uit. Ook van het parcours afwijken of een mededeelnemer of een soldaat aanvallen wordt bestraft met onmiddellijke uitsluiting, zeg maar liquidatie.
Eén van de beste boeken van Stephen King
Zowel in het boek als in de film wordt er ingezoemd op enkele deelnemers die het logischerwijs lang gaan volhouden. Aangezien het qua sport niet erg spectaculair is (vergelijk het met een vlakke rit in de Ronde Van Frankrijk die van start tot finish wordt uitgezonden, ook The Long Walk wordt rechtstreeks op TV uitgezonden trouwens), ligt de nadruk heel erg op de dialogen tussen de deelnemers. En da’s een risico natuurlijk.
In het boek valt dit heel goed mee. Je mag De Marathon gerust beschouwen als één van de beste boeken van Stephen King. En aangezien de film redelijk waarheidsgetrouw het boek volgt, blijft het tempo in de film ook goed zitten. Koppel dit aan een goede sound en om de zoveel tijd een stevige scène en je kan spreken van een heel degelijke film.
En er wordt stevig geacteerd. Vooral David Jonsson trekt de volle aandacht. Deze zeer beloftevolle Britse acteur ontdekten we in de sterke HBO- serie Industry en hij trekt hier de lijn absoluut door. Die kerel gaat een mooie toekomst tegemoet. Zijn beste vriend tijdens de walk, de thuisloper Ray Garraty, wordt gespeeld door Cooper Hoffman. Bekende familienaam, want inderdaad de zoon van Philip Seymour Hoffman.
En tot slot: wat een cinematografie!
Het bij momenten zéér landelijke en desolate Maine wordt fantastisch in beeld gebracht en dat hebben we allemaal te dank aan een Belg: Jo Willems uit Westerlo. En die heeft in het verleden sowieso al stevig kunnen oefenen want hij werkte mee aan o.a. de Hunger Games films. Niet toevallig heel sterk in lijn met wat we in The Long Walk te zien krijgen.
The Long Walk is niet de beste Stephen King verfilming ooit, maar nestelt zich wel mooi in de kopgroep. Belangrijk als je de The Long Walk wil overleven!
Filmreview ingestuurd door Nonkel Film (J.V.)
