Alles aan Weapons ademt Stephen King: de poster, de setting, de storyline, de personages. Maar Weapons is niét van de hand van King en in tegenstelling tot veel van zijn verhalen is deze verfilming wél geslaagd. Weapons is een zéér degelijke horrorfilm, met alle nodige ingrediënten.
Het uitgangspunt van Weapons doet naast Stephen King heel hard aan The Leftovers denken. In deze HBO-serie verdwenen in een vingerknip 140 miljoen mensen (oftewel 2% van de wereldbevolking), in Weapons verdwijnen 17 van de 18 leerlingen van eenzelfde klas, ’s nachts om 2u17. Via de camera’s op de deurbellen van een aantal huizen zien we de leerlingen al lopend de nacht in verdwijnen. ’s Morgens treft juf Justine enkel de stille Alex aan in haar klas…
Verschillende verhaallijnen
Waar we in The Leftovers dan al snel de religieuze/ sekte tour opgaan, zien we in Weapons de nasleep van deze mysterieuze verdwijning vanuit het oogpunt van verschillende personen: juf Justine, papa Archer, politieagent Paul, schooldirecteur Marcus en plaatselijke junkie James.
Deze verhaallijnen kruisen elkaar af en toe, maar komen in de tweede helft van de film allemaal samen. En we zien ook hoe de lokale gemeenschap van een kleine Amerikaanse stad op die 17 verdwijningen reageert. Niet dat die reactie origineel is, want zoals verwacht tast de lokale politie volledig in het duister, is de juf de boeman en is er altijd wel die ouder die zijn geduld verliest en het heft in eigen hand neemt.
De vertelstijl werkt
Maar deze vertelstijl werkt wel degelijk. Je komt als kijker gaandeweg meer te weten, zonder dat de geheimen te vroeg prijsgegeven worden. Tussendoor krijgen we de nodige jump scares voorgeschoteld, soms wat geforceerd en cliché maar meestal wel doeltreffend. Al zijn de engste momenten nog diegenen waar er we net heel weinig te zien krijgen en er veel gesuggereerd wordt. Ook hier: de timing van die momenten en de opbouw ernaartoe zit perfect. Dit maakt van Weapons vanuit filmtechnisch standpunt ook een zeer degelijk gemaakte horrorfilm.
Uitstekende casting
En dat zet zich ook verder in de acteerprestaties. Op kop Julia Garner als juf Justine: heel geloofwaardig en gebalanceerd in het tonen van emoties. Uitstekend gecast voor dit type rol. Ook met stip te vermelden: Benedict Wong als schooldirecteur Marcus (empathisch maar daardoor ook te passief) en Amy Madigan als de compleet geschifte tante Gladys. Ik verwacht geen Oscarnominaties, maar ook voor hen geldt: zéér degelijk.
Hou Zach Cregger in de gaten
Na Barbarian zet regisseur Zach Cregger zich verder op de kaart als horrorregisseur. En als hij die lijn kan doortrekken, reserveer ik nu al mijn bioscoopticket voor zijn volgende film.
Deze filmreview werd ingestuurd door Nonkel Film (J.V.)
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
