Toen ik de eerste trailer voor Resonance: A Plague Tale Legacy zag verschijnen was ik eerst dolenthousiast. Ik ben een grote fan van de vorige twee games, dus ik verlangde naar meer. Toen ik wat gameplay zag en de focus veel meer op combat leek te liggen, zakte mijn enthousiasme vrij snel. Tot ik de game speelde en mijn ogen openden wat voor game dit dan echt is. Benieuwd hoe ze mijn enthousiasme terug de hoogte in kregen? Lees dan gerust verder!
Waarom Wel?
Van plunderaar tot raadseljager
Wie de vorige twee telgen gespeeld heeft herkent het hoofdpersonage meteen. Sophia is namelijk de plunderaarster die de Da Rune familie op haar boot liet in A Plague Tale: Requiem. Maar wat begon als een eenvoudige gunst, nam al snel een ingrijpende wending toen de strijd van Amicia en Hugo tegen de ontwaakte Macula de echo’s uit Sophia’s eigen verleden opriep.
Nu krijgen we dus het verhaal van Sophia, en wat zij heeft meegemaakt lang voordat ze Amicia en Hugo leerde kennen. Sophia was als kind ontvoerd en overgeleverd aan nogal bizarre experimenten waardoor ze visioenen uit het verleden kreeg. Visioenen over een eiland, een minotaurus en Romeinen. Meer vragen roepen op naarmate het verhaal vordert, maar uiteindelijk blijken haar visioenen de sleutel te zijn tot het eiland, zijn geheimen en schatten. En dit laatste is iets waar haar crew noodgedwongen naar op zoek gaat. Ondanks de missie in Venetië, vlugt Sophia met haar boek vol schetsen uit het verleden en een nogal eigenaardige sleutel die weleens het belangrijkste object in het hele verhaal kan worden.
De eerste chapters zijn nogal erg combat gefocust en vreesde ik al dat mijn zorgen waarheid gingen worden. Maar wat was ik mis, eens aangekomen op het eiland, opent het spel zich volledig. Met je handige schetsboek moet je je weg zien te vinden en met de sleutel tot het eiland (een Minoan sphere) los je zeer ingenieuze puzzels op. Dit alles met in het achterhoofd wat deze visioenen betekenen, en wat je band met een zeker Theseus blijkt te zijn. En terwijl je iedere test die het eiland naar je hoofd gooit tot een goed einde probeert te brengen, hoe meer vragen dan antwoorden dit met zich meebrengt. En ik zit aan mijn stoel genageld om meer te ontdekken.
Licht op het raadsel
Ik liet de naam al vallen maar de Minoan Sphere is je hulpmiddel om de toch wel ingenieuze puzzels te ontraadselen. Met deze sphere gebruik je het zonlicht om geheime tekens tevoorschijn te halen die je verder helpen tijdens de puzzels. Denk maar aan vallen waar de speren liggen te wachten om je doormidden te spiezen. Welk pad moet je bewandelen? Wel, daar kan deze Minoan Sphere je mee helpen. Verder op je tocht zal Sophia upgrades bemachtigen die de sphere meer dingen kan laten doen. Wat zie je namelijk als je met behulp van glas het licht zodanig weerkaatst? Rood, groen en blauwe kleuren die we allemaal wel kennen. De sphere zorgt ervoor dat deze gesplitst worden en je zo nog moeilijkere puzzels kan oplossen.
Hoe ze deze puzzels gemaakt hebben is één ding, maar hoe de ruimtes gemaakt zijn deed mij echt verbazen. Grote open ruimtes, nog grotere puzzels en alles past zo perfect in elkaar. Ik heb er bewust voor gekozen om eens aangekomen te zijn op het eiland, geen beelden te tonen van deze ruimtes omdat je deze namelijk zelf moet ontdekken. Ik viel van de ene verbazing in de andere en niet wetende hoe deze locaties eruit zien heeft net dat tikkeltje meer impact tijdens je ontdekkingsreis.
Een eiland dat je zintuigen prikkelt
Wat deze locaties en eigenlijk heel het spel zo goed maken is de sfeer die ze brengen. De locaties maar ook het geluid. Van de alsmaar dreigende muziek tot hoe de stemmen weergalmen als je in grotere locaties rondloopt. Het geluid is perfect gedaan, ieder moment had ik ook het gevoel alsof ik in het oog gehouden werd. Al dan niet door de minotaurus is nog maar de vraag maar dit zorgde er wel voor dat ik altijd op mijn hoede was voor vijanden of vallen.
Het oog wil ook wat natuurlijk, en vooral tijdens het eerste chapter vond ik dit wat tegenvallen. Ik had wel wat last van schaduwen die tijdens de cutscenes wat raar begonnen te doen. In en uit het beeld sprongen en soms was de rand nogal gepixelt. Ik merkte dus niet meteen een verschil in vergelijking met A Plague Tale: Requiem. Maar toen ik op het eiland aankwam smelte dit gevoel als sneeuw voor de zon. Met de zon op mijn snoet genoot ik van de stranden en hoe de golven het zand aanraakten, hoe prachtig sommige locaties op het eiland waren die mij even doen stilstaan om van het uitzicht te genieten. Als een spel mij dat laat doen, dan weet ik dat het goed zit.
Waarom Niet?
Een andere koers voor de reeks
Ik heb even moeten zoeken om echt een punt aan te kaarten die ik niet goed vind. Het feit dat deze toch wel anders is dan wat we gewoon waren in de Plague Tale games is misschien niet slecht om aan te kaarten. Wie denkt dat ze meer zo’n gameplay mogen verwachten is eraan voor de moeite. Resonance speelt anders terwijl het wel de sfeer en stijl behoudt van de vorige games. Toch deed deze mij altijd denken alsof ik een van de Tomb Raider games aan het spelen was. De betere Tomb Raider dan wel, wat zeker geen slecht gegeven is maar toch, deze voelt minder aan als een echte Plague Tale game.
Dus als je je open kan stellen voor iets anders dan wat we gewoon waren, afstapt van het hele stealth aspect in de vorige games en wat net die games zo uniek maakten, de Macula en het controleren van ratten, dan nog is deze zeker de moeite waard. Het behoudt zeker de sfeer rondom het mysterie van de Macula en wie weet kom je wel nog meer te weten. Maar het voelt en speelt toch wel wat anders.
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PlayStation 5
Met Resonance slaat de reeks een verrassend nieuw pad in. Sophia treedt ditmaal op als hoofdpersonage en neemt je mee in een avontuur dat sterk verschilt van de vorige twee delen. Het befaamde stealthwerk en het sturen van rattenzwermen maken plaats voor een nadruk op ingenieuze puzzels en het verkennen van indrukwekkende ruimtes. Met behulp van de Minoan Sphere en invallend zonlicht los je slim elkaar opvolgende raadsels op, wat de gameplay een duidelijke Tomb Raider-vibe geeft.
Hoewel deze koerswijziging even wennen is voor wie een traditionele Plague Tale verwacht, doet dat niets af aan de kwaliteit. De audio is ijzersterk, de locaties op het eiland zijn adembenemend en het mysterie rond de Macula blijft op de achtergrond voelbaar. Wie zich openstelt voor deze nieuwe insteek, krijgt een meeslepend en sfeervol avontuur voorgeschoteld dat absoluut de moeite waard is.
Pluspunten
- Prachtige locaties
- Audiovisueel brengt de sfeer naar een hoger niveau
- Sterk verhaal met mysterie en puzzels alom
Minpunten
- Minder stealth en meer actie
- Resonance voelt en speelt anders dan wat we gewend zijn
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
