“Clair Obscur: Expedition 33 is een weergaloze turn-based RPG”

Toen ik de eerste beelden zag van Clair Obscur: Expedition 33 was ik meteen verkocht. Deze nieuwe turn-based RPG is ook de eerste game van ontwikkelaar Sandfall Interactive. Dan is het altijd een beetje spannend wat deze titel zal doen. Hebben ze op het perfecte moment gewacht om hun debuuttitel te lanceren? Of hadden ze beter nog even hun beurt afgewacht? Dat kom je te weten in deze review van Clair Obscur: Expedition 33! 

Waarom Wel?

Het verhaal heeft je direct te pakken

Het verhaal gaat van start enkele uren voor de “Gommage”. Je start met protagonist Gustave en wordt in het begin door Maelle bijgestaan in de vorm van een tutorial. Hoe dichter je richting de Gommage gaat, des te meer je te weten komt over hoe de combat en dergelijke werkt. Persoonlijk vond ik dit een prima vorm om de basis te leren kennen. Dit kan echter voor sommigen, die niet onmiddellijk door de sfeer zijn gevat, wat aan de trage kant aanvoelen. Maar dat terzijde, wat is nu die Gommage? 

We bevinden ons in Lumière, waar we op een afstand het getal 34 geschilderd zien staan. Elk jaar wordt er een nieuw getal, in neerwaartse richting, op diezelfde plaats geschilderd door The Paintress, een figuur, waar niemand van weet wie het is. Op zich zou je denken, is dat echt zo problematisch? Wel, wanneer The Paintress een nieuw cijfer schildert, sterft iedereen van die leeftijd. Dit wordt dus de Gommage (wissen) genoemd. 

Het verhaal krijgt op deze manier zijn start, en ik kan jullie garanderen dat ik enorm benieuwd was naar het verdere verloop. Natuurlijk moet Gustave afscheid nemen van iemand tijdens deze Gommage. Aangezien de teller nu op 33 staat, heeft hijzelf nog één jaar te leven. Elk jaar werd er al een expeditie opgestart om The Paintress te vermoorden, tot dusver steeds met een slechte afloop. Zo wordt Expedition 33 opgestart en vertrek je met je kompanen met een duidelijk doel: The Paintress vermoorden. Vanaf het moment je met je expeditieleden een voet aan wal zet, weet je niet wat er gebeurd, en weet je eigenlijk vanaf dat moment al dat het verhaal je goed te pakken heeft. 

Tip van het huis: Kijk goed rond tijdens de prologue/tutorial, want je kan al belangrijke items vinden, en een stevig gevecht. 

Turn-based combat met een twist

Clair Obscur: Expedition 33 is een turn-based RPG die een semi-open wereld met lineaire gameplay combineert. Naast het verhaal is de combat van een bijzonder hoog niveau. Wie vroeger Final Fantasy en de Persona games heeft gespeeld weet waaraan hij zich mag/kan verwachten. Zij die wat schrik hebben omdat de combat turn-based is, kan ik geruststellen. Dit is er eentje met een serieuze twist. 

Als vanouds zal je om de beurt spelen, maar je zal ten allen tijde alert moeten zijn. Als je een skill gebruikt moet je aan de hand van een quick time event op een toets drukken. Doe je dit op het juiste moment, doe je een perfecte aanval, met alle gevolgen van dien voor je tegenstander(s). 

Daar stopt het echter niet, want als de vijanden aanvallen, kan je ontwijken, parryen, springen en later in de game wordt er nog een extra mogelijkheid bij deze verdedigingstijlen toegevoegd. Wanneer je op het juiste moment een parry uitvoert, zal je personage met een counterattack terug slaan. 

Elk personage beschikt ook over Free Aim Shot, waardoor je op voorhand tegenstanders in brand kan steken of ze op hun zwakke plek kunnen raken zodat ze soms een enorme deuk in hun levensbalk krijgen. Je zal tactisch moeten omspringen met je AP (action points), want elke speciale skill die je wilt toepassen kost punten. Je zal in totaal zes personages kunnen gebruiken tijdens de vele vechtpartijen. Elk personage heeft zijn eigen stijl van vechten. 

Magische kleuren en houdingen

Ik ga in deze review van Clair Obscur: Expedition 33 natuurlijk niet elk personage onthullen, want dan is het plezier eraf voor wie de game nog wil spelen. Qua classes heb je, zoals in andere games, verschillen. Zo heb je er die meer gebaseerd zijn op kracht of de focus leggen op magie. Maar wat mij vooral extra deed genieten van de combat is dat de manier waarop je personages vechten telkens anders zijn.

Nog maar te zwijgen over de kwaliteiten die je kan ontgrendelen van je wapens. Ook de verschillende wegen die je kan betreden met hun builds kunnen heel anders uitpakken. Je zal geregeld vlaggen aantreffen die dienen als rustpunt (bonfire), waar je natuurlijk kan rusten, maar ook je statistieken kan upgraden als je personages zijn gestegen in level. Ook kan je via deze weg nieuwe skills ontgrendelen. Let wel op, want als je rust komen alle gewone vijanden, die je eerder had verslagen, terug. 

Zo zal Lune, die je kan gebruiken als support of DPS, haar magische aanvallen versterken door het gebruik van magic stains (weergegeven als kleuren). Wanneer Lune een aanval uitvoert, kan je zien bij de skill, welke stain(s) ze zal verzamelen, na het gebruik hiervan. Hierdoor werd mijn brein tactisch getriggerd en begon ik bij de vleet te combineren.

Als je bijvoorbeeld bij voorgaande aanvallen een fire stain (rood) hebt verzameld, dan is het verstandig om een volgende aanval te kiezen (als het mogelijk is door het aantal AP), waarbij je door het inzetten van een fire stain extra schade doet. Zo zal Maelle verschillende houdingen (aanvallende, verdedigende, standaard en virtuose) hanteren in de combat, waardoor ze op deze manier voordelen kan halen. Dit geldt ook voor alle andere personages waardoor je in mijn ogen, zonder problemen, de game opnieuw kan spelen, maar dan met eventueel andere skills en andere party members.

Pictos en Luminas

Als je dacht dat dat de combat was, dan heb je het goed mis. Niet alleen zijn de verschillende speelstijlen van belang maar ook de Pictos. Elke pictos beschikt over statistieken die het personage dat het draagt voordeel geeft. Zo zal zijn levensbalk stijgen en kan hij meer verdediging krijgen. Er zijn er ook die meer snelheid geven of meer kans op het uitvoeren van kritieke schade. De mogelijkheden zijn allemaal aanwezig. Naast deze boost op statistieken heeft elke pictos ook nog eens een passieve skill.

Deze passieve skill wordt ook direct geactiveerd bij het personage dat de pictos draagt. Zo kan je drie AP krijgen bij het verslaan van een vijand of doe je 50% meer schade met je basisaanval. Ook hier zijn de mogelijkheden enorm. Elk personage kan er drie selecteren, en wanneer je vier gevechten overleeft worden deze pictos omgevormd naar Luminas. 

Wat zijn dan weer luminas? Elk personage beschikt over een aantal luminas-punten. Deze punten kan je inzetten om luminas te selecteren en op deze manier je personages sterker te maken. Wanneer je bijvoorbeeld een personage gebruikt dat veel vuuraanvallen hanteert, dan is het handig om specifieke pictos/luminas te selecteren voor dat personage. In het begin kan dit wat overweldigend aanvoelen, maar eenmaal je doorhebt hoe de vork in de steel zit is dit een fantastisch systeem om te gebruiken.

Wonderbaarlijke sfeer bij het kampvuur

Na een bepaalde tijd is het mogelijk om in het semi-open gedeelte van de game een kamp op te slaan. Hier kan je verschillende belangrijke zaken uitvoeren. Je kan relaties opbouwen met je party members, wapens upgraden, het puntenaantal vergroten van je luminas, de inhoud van je potions vergroten en noem maar op. Dit allemaal met op de achtergrond de prachtige muziek die aanwezig is in Clair Obscur: Expedition 33. 

Ik ben helemaal niet voor Frans getinte muziek maar bij het spelen van deze game moet ik toch toegeven dat ik vanaf de eerste minuut volop aan het genieten was van de muziek die door mijn headset werd gespeeld. Naast de muziek is het stemmenwerk van de personages er boenk op. Hierdoor krijgt het verhaal ook weer die extra toets. 

Sandfall Interactive heeft er ook voor gezorgd dat de interactie tussen de personages enorm goed verloopt. Hierdoor is voor mij het verhaal zeer boeiend, als speler blijf je op het puntje van je stoel zitten (althans ik toch).

Waarom Niet?

Obscure bugs

De game had gemakkelijk richting een tien op tien kunnen gaan. Maar na de vele uren die ik in Clair Obscur: Expedition 33 stak voor deze review moet ik concluderen dat de game helaas niet perfect is. Vooral in het begin miste ik tijdens de lineaire stukken van de game een minimap (bij de semi-open gameplay is er wel één). Ik ben nu eenmaal een gamer die elke steen omdraait om te kijken wat eronder zit. En als je dan af en toe een zijweg kunt inslaan begint de twijfel toe te slaan of ik daar al was geweest of niet. Na een tijd had ik door dat als je de verlichte paden volgde, je eigenlijk de hoofdmissie aan het volgen was. Als je dan weer de donkere zijwegen neemt word je getrakteerd op wat lekkers. Het is uiteindelijk een detail, maar ik behoud graag het overzicht. 

Helaas heeft het spel te kampen met enkele bugs. Zo kwam ik geregeld vast te zitten achter rotsen en dergelijke. In het lineaire gedeelte van de game is dit geen ramp, want hier kan je springen. Echter in het semi-open gedeelte heb je geen mogelijkheid tot springen en ben je verplicht om over te gaan naar je laatste opgeslagen punt. Gelukkig moet je dan wel geen uren herspelen.

Gameplay

---