“South of Midnight maakt indruk door zijn unieke stijl”

De naam Compulsion Games zegt je misschien niet veel, maar hun vorige game doet ongetwijfeld wel een belletje rinkelen. Zo waren ze verantwoordelijk voor het fascinerende We Happy Few. Een doorslaand succes werd deze helaas niet. Dat kwam voornamelijk door de setting: een dystopische wereld waarin niets leek wat het was. Met hun nieuwste game trekt de ontwikkelaar naar het diepste zuiden van de Verenigde Staten met een zak vol mythes, legendes en folklore. En ja, ook voor deze game geldt: niets is wat het lijkt. Ontdek het spoilervrij in deze review van South of Midnight.

Waarom Wel?

Een weefster!

South of Midnight speelt zich af in een fictieve versie van het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Het rustige dorpje Prospero wordt opgeschrikt door een zware storm. Wanneer hoofdpersonage Hazel haar huis, inclusief haar moeder, ziet meegesleept worden door een kolkende rivier start haar avontuur. Hazel doet er alles aan om bij het op hol geslagen huis te geraken maar komt uiteindelijk ten val in het water. Op dat moment lijken mythologie en realiteit samen te komen. Dit is meteen ook de start van een fascinerende reis waarin heel wat vreemde gebeurtenissen en personages je pad kruisen.

Hazel ontdekt dat ze magische krachten heeft waarmee ze kan Weaven. Dit is meteen ook een knipoog naar de weefgeschiedenis van de regio. Met zogenaamde Strands of draden kan Hazel vijanden verslaan. Dit doe je bijvoorbeeld door ze naar je toe te trekken, tijdelijk vast te maken, enzovoort. Naarmate de game vordert, krijg je meer mogelijkheden, maar ingewikkeld wordt het gelukkig nooit. Zo krijg je bijvoorbeeld ook de mogelijkheid om kort te zweven en naar bepaalde punten getrokken worden.

Tip van het huis: kijk goed rond in de spelwereld en ga op zoek naar blauwe draden met de naam Floof. Deze kan je gebruiken om je abilities van een upgrade te voorzien.

Een pracht van een spelwereld

Tijdens mijn avontuur doorheen South of Midnight, dat ik voor deze review in zo’n 14 uur uitspeelde, moest ik tot mijn vreugde ook aardig wat klimmen en klauteren met Hazel. Want ja, een action adventure game kan niet zonder een goeie portie platforming-werk. Dit werd nooit vervelend, zeker niet omdat ik dit doorheen prachtige omgevingen mocht doen.

De ontwikkelaars hebben een spelwereld neergezet waarin ze geslaagd zijn om deze zowel uitnodigend als onheilspellend te laten zijn. Achter elk hoekje kan er gevaar liggen waarin je blindelings in loopt omdat je zo gefascineerd bent door de omgevingen. Je loopt zo door grootse moerassen vol oude bomen, verlaten dorpjes die geschiedenis uitademen en oogverblindende dalen op weg naar een bergtop.

Tip van het huis: neem af en toe de tijd om rond te kijken en een van de vele huizen binnen te stappen. Daar vind je meer achtergrond over het verhaal terug in de vorm van brieven en schilderijen.

Unieke stijl

Ik besef dat het tot hiertoe allemaal nogal standaard klinkt in deze review, maar dat is deze South of Midnight zeker niet. Dat komt in de eerste plaats door de unieke visuele stijl die de ontwikkelaars hebben bedacht. Het is een mix tussen handgeschilderde achtergronden en een soort stop motion animatie. Dit ziet er in het begin even raar uit qua bewegingen, maar na een kwartiertje was ik helemaal mee met deze vormgeving. Het plaatje klopt zo helemaal met het folkloristische verhaal dat er verteld wordt.

Bovendien wil ik ook een speciale vermelding maken voor de prachtige muziek die in South of Midnight zit. Het is een prachtige mix van zuidelijke blues, prachtige orkestrale muziek en hier en daar wat rockabilly. Bij elk belangrijk hoofdstuk is er zelfs een speciaal geschreven nummer dat mee speelt op de achtergrond, en dat het verhaal verder uitdiept. Dat dit ook nog eens gezongen is door het personage waarover het gaat, scoort bij mij extra punten. De muziek is onlosmakelijk verbonden met de gameplay, versterkt de sfeer en maakt deze prachtige ervaring compleet.

Tip van het huis: op Spotify vind je de prachtige nummers terug die in de game gezongen worden.

Waarom Niet?

Makkelijk kunstje

Ik heb me ontzettend goed geamuseerd tijdens mijn 14 uur durend avontuur voor de review van South of Midnight. Toch moeten er ook enkele dingen van mijn hart. Zo vond ik de gevechten, die telkens in een afgesloten arena worden afgehandeld, best eentonig worden naar het eind toe. Ja, de eerste hoofdstukken worden er nieuwe vijanden geïntroduceerd, maar al snel werd het toch eerder een opdracht dan een uitdaging. Hetzelfde trouwens voor de puzzels. Die zijn nooit écht uitdagend en voelen soms meer als een verplicht nummertje.

Er is ook een extra speelbaar personage dat na verloop zijn intrede doet: Hazels favoriete knuffel Crouton. Met hem kan je door nauwe openingen lopen om zo hendels over te trekken of Floofs te verzamelen. Wanneer je hem moet inzetten om verder te raken in het verhaal, wordt dit heel uitdrukkelijk op het scherm getoond. Iets wat de moeilijkheidsgraad niet ten goede komt natuurlijk.

Tip van het huis: zoek je toch meer uitdaging in de gevechten? Verhoog dan de moeilijkheidsgraad.

In de knoop

Ook op technisch vlak liep het tijdens mijn review periode niet vlekkeloos met South of Midnight. Eerst en vooral is de besturing ietwat houterig, wat niet helpt bij het navigeren over boomstronken of tijdens het klimmen aan rotswanden. Het gebeurde dan ook meermaals dat Hazel de rand van een klif niet detecteerde en in de afgrond viel. Ook het lopen over bomen was bij momenten een uitdaging omdat ook hier de rand niet altijd even goed gedetecteerd werd.

Dit wordt hopelijk snel opgelost via een patch. Net zoals het feit dat er regelmatig enkele seconden lang een witte flits op de achtergrond te zien was. Een resultaat dat bepaalde visuals niet op tijd ingeladen werden. Jammer omdat me dit soms toch wel uit sfeer haalde.

Tip van het huis: frustreer jezelf niet als je sterft in een gevecht of van een rots valt. Je hebt oneindig veel levens.

Trailer

---