“Ravenswatch is één van de tofste roguelikes die ik al gespeeld heb”

Hoewel de herfst nog maar twee weken bezig was, waren Roodkapje en haar metgezellen al op wandel in het bos. Niet om bloemen te plukken maar wel om de wereld te beschermen tegen nachtmerries. Ravenswatch is al geruime tijd beschikbaar op pc, maar heeft nu ook zijn weg gevonden naar consoles. Kan ontwikkelaar Passtech Games dezelfde ervaring bieden op console?

Ik focus me in deze consolereview op hoe de game speelt met controller en er uitziet op console. Qua verhaal is het identiek aan de pc-versie. Wil je het verhaal nog even opfrissen? Dan verwijs ik je graag door naar de pc-review van collega Auron_Sagara.

Waarom Wel?

Plezante chaos in een ideale setting

Ook in de consoleversie kies je uit 4 speelbare personages. Later wordt dit uitgebreid naar negen als je chapters uitspeelt met de originele personages. Vanaf ik mijn veiligheidscocon verliet (spawngebied) kwam ik meteen oog in oog te staan met monsters die rechtstreeks uit nachtmerries leken te komen. Ik koos in het begin voor het personage Beowulf. Een buffed out krachtpatser/viking die met zijn beste vriend, een gigantisch zwaard, vijanden tot monsterpulp herleidde. In het begin van een sessie kon ik meteen een nieuw talent kiezen dat me al wat inspiratie gaf voor latere upgrades. Deze roguelike kan trouwens ook perfect met 3 vrienden gespeeld worden waardoor je de nachtmerrie en monsters niet alleen hoeft te trotseren.  

Speelt vlotjes met controller

Ravenswatch speelt enorm vlot met controller en de button lay-out werkt fantastisch. Wat me meteen opviel in deze game is dat de map que grootte ideaal is. Genoeg om te ontdekken (side quests, kisten, bosses,…), maar net klein genoeg zodat het overzichtelijk blijft. Genoeg verschillende icoontjes om naartoe te gaan maar ook niet te veel. Hoe een roguelike moet zijn dus.

Net zoals de vijanden trouwens, die afhankelijk van de moeilijkheidsgraad, in trosjes komen. Ideaal om even tussendoor op adem te komen en naar de volgende onontdekte plek te gaan op de map. De (korte) sidequests zijn ook een leuke toevoeging en gaven een extra doel in plaats van hersenloos monsters aan mijn zwaard te rijgen. Voor ik een sessie startte kon ik het mezelf al moeilijker of makkelijker maken met bepaalde dingen uit of aan te zetten. Een leuke extra die vooral ervaren Roguelike spelers gaan appreciëren.

Getekend als een sprookje

Net zoals bepaalde quotes van de personages, “Aye, Death can be a thing of beauty” is de tekenstijl subliem. Laat je niet vangen of bedriegen door de schattige maar enorm mooie art van Ravenswatch want het spel kan op vele momenten pittig zijn. Grafische details zoals het licht van een brandende toorts of de schaduwen van objecten ernaast zijn enorm goed gedaan. Aanvallen, zowel van ons als van vijanden, passen perfect in de omgeving op vlak van tekenstijl. Een dikke pluim voor Passtech Games om alles zo in beeld te brengen en met oog voor detail.

De animaties van aanvallen zijn vloeiend, en de kleuren die deze met zich meebrengen geven een optimistische touch aan de nogal depressieve maar grafisch mooie wereld. Een opflakkering in de nachtmerrie waarin je de monsters dient af te houden.  Al deze pracht en praal wordt begeleid onder een sprookjesachtige/folk melodie. Ideaal voor de setting. Wanneer er bijvoorbeeld een baasgevecht aankomt, of er zijn vijanden in de buurt, dan wordt de muziek opgebouwd om suspense te creëeren.    

Geduld is een schone deugd

Timing is cruciaal in deze game en de ontwikkelaar heeft hier goed op ingespeeld. De balans tussen AoE- en single-aanvallen is perfect. Wanneer je welke moet gebruiken, is in het begin even wennen. Maar zoals het een goede roguelike-speler betaamt, wist ik na een paar deaths dat geduld noodzakelijk is in Ravenswatch. Overmoed en er vol invliegen is vaak een verkeerde tactiek. Op het juiste moment aanvallen is cruciaal. Er is een goede variatie aan verschillende aanvallen en op het juiste moment ‘wegdashen’ om vervolgens een AoE-aanval in te zetten, geeft zoveel voldoening. Het isometrisch standpunt van waaruit je Ravenswatch speelt, zet deze verdediging/aanval-tactiek prachtig in de verf. Persoonlijk vind ik dit nog steeds het beste perspectief om een roguelike te spelen.

Na ieder level dat ik steeg, kon ik kiezen om talent X of Y te upgraden. Ondanks de pittige gameplay biedt Passtech Games ons een enorm aanbod aan perks, talents en objecten die je onder andere in kisten vindt. Afhankelijk van jouw speelstijl zijn er zoveel richtingen mogelijk, waardoor de ‘herspeel’-factor enorm groot is bij deze game.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe bevredigend het is om een perfect uitgevoerde aanval uit te voeren. Mijn zwaard gooien naar een vijand om vervolgens het versufte mormel af te maken met een standaardaanval. Of met The Snow Queen ijspegels schieten op een groep monsters en dan midden in een AoE-aanval uitvoeren. Deze dingen maken mij steeds meer fan van het roguelike-genre. Sommige vijanden droppen orbs waarmee je je levensbalk deels aanvult en geloof me, ik was meermaals blij met die groene bollen op de grond. Ging ik toch dood, dan betekende dat niet meteen het einde van mijn sessie. De game geeft je een beperkt aantal ‘Raven feathers’ waarmee je personage terugkeert op de plek waar hij stierf.

Waarom Niet?

Schattig maar pittig

Spoiler: zoals Auron_Sagara ook aangaf in zijn review is er qua verhaal een goede opstart maar wordt er jammer genoeg geen vervolg aan gebreid. Een gemiste kans om deze erg goede roguelike extra glans te geven. Nagenoeg geen cutscenes volgend op die in het begin. Weliswaar veel lore die je kan lezen over personages en dergelijke maar geen beelden ervan. Het oog wil ook wat natuurlijk.

Niet echt een minpunt maar voor sommigen toch waard om dit te vermelden. De game valt niet te onderschatten. Vooral de bossfights zijn enorm moeilijk waarbij timing cruciaal is. Door de game te spelen kruipt dit wel in de vingers en is het vooral muscle memory. De ‘rotation’ van je aanvallen leren kennen en falen in het begin, was bij mij frustrerend toen mijn run tot een einde kwam. Een redelijk steile leercurve waarbij ik meermaals vloekte.

Trailer

---