“Life is Strange: Double Exposure voelt als een warm dekentje voor fans van de reeks”

Double Exposure laat me met gemengde gevoelens achter. Ik hou van Life is Strange en haal ook in deze titel mijn hart op aan vertrouwde gameplay en een boeiende cast om beter te leren kennen. Maar hadden we echt nood aan een nieuw Max Caulfield-verhaal? Ik ben er nog niet uit.

Waarom Wel?

Life is Strange pur sang

Welkom op de campus van Caledon University, een kunstacademie waar het grootste artistieke talent van het land passeert. Na jaren van wanderlust settelt Max Caulfield zich hier als artist in residence. Caledon voelt als een kleinere plek om te verkennen dan Arcadia Bay en bijhorende Blackwell Academy uit de eerste game, maar de schoolse omgeving is wel heel toepasselijk voor het vervolg op Max’ verhaal.

Max haar verblijf in Caledon is de perfecte setup voor een Life is Strange-game die trouw blijft aan vorm. Als fan van de reeks voelt Double Exposure als een thuiskomst. Het verkennen van de relatief kleine omgeving, de personages leren kennen en met licht detectivewerk de mysteries van het verhaal ontrafelen: het is als een warm dekentje dat perfect aansluit bij de tijd van het jaar.

Sterk geschreven cast aan personages

Voor het eerst in negen jaar tijd opent Max zich weer voor vriendschap en liefde. Samen met Safi – de dochter van Caledon’s directrice – en Marcus – een docent op de universiteit – vormen ze drie handen op één buik. Het trio is slechts het tipje van een ijsberg aan boeiende personages om te leren kennen.

Dat er heus wat schrijftalent zit in het team bij Deck Nine, bewees de developer al met Life is Strange: True Colors. Dat talent steekt ook nu weer de kop op. Interessant is om een meer mature Max Caulfield te leren kennen, die van verlegen muurbloempje op de middelbare school uitgroeide tot een gerenommeerd en zelfzekere artieste.

In een verhaal dat evenveel twists en bochten kent als de Mont Ventoux, leer je een interessante cast aan geloofwaardige personages kennen. Persoonlijke favorieten zijn love interests Amanda en Vinh, die ieder hun persoonlijke struggles hebben. Alles wordt meesterlijk vervat in een verhaal dat naar goede gewoonte opgeknipt is in vijf hoofdstukken, inclusief cliffhangers waar je mond van open valt. Deck Nine is met Double Exposure niet aan zijn proefstuk toe, en dat merk je voornamelijk in de storytelling.

Mooi ding

Op vlak van presentatie trekt Deck Nine ook de lijn verder van Life is Strange: True Colors. Double Exposure springt grafisch in het oog met zeer gedetailleerde character models en realistische reflecties op zaken zoals brilglazen. De gezichtsuitdrukkingen voelen zowaar nog meer waarheidsgetrouw aan dan in True Colors. Emotie valt door de kleinste spiertrekken af te lezen van het gelaat van Max en doet stilstaan bij de heuse sprongen van vooruitgang die de reeks maakte sinds het debuut uit 2015.

Dit alles wordt alweer afgewisseld door audio om duimen en vingers bij af te likken. Het stemmenwerk is van de bovenste plank en de begeleidende soundtrack – een paradepaardje van de reeks – is fantastisch.

Waarom Niet?

Ruwe randjes

Voor ik in de meer fundamentele problemen met Double Exposure duik, stip ik graag even de technische mankementen aan. Ik ben geen game breaking bugs of onoverkomelijke problemen tegengekomen in deze game, maar ik merk beduidend meer schoonheidsfoutjes op dan ik van deze franchise gewend ben. In iedere aflevering was er wel iets wat niet goed werkte: van animaties die niet triggerden tot audio die niet ingeladen werd.

In één emotionele scène bleef het geluid van keuvelend volk op de achtergrond te hard doorklinken, waardoor de story twists in dat deel van het verhaal helemaal niet zo goed landde. Natuurlijk zijn dit zaken waar Deck Nine aan kan sleutelen met patches, maar het zijn schoonheidsfoutjes die me net iets te veel uit de sfeer van de game halen om er niets over te zeggen.

Gameplay groeit niet mee

De Life is Strange gameplay loop lijkt intussen in steen gebeiteld. Je verkent spelomgevingen waar je point-and-click adventuregewijs details ontdekt en mysteries ontrafelt. Je praat met de diverse cast aan personages en ontdekt dingen over hen die het verhaal een heel nieuwe wending kunnen geven. Dan, ergens halverwege het eerste hoofdstuk, ontdekt het hoofdpersonage een sluimerende superkracht die als extra saus over de andere gameplayelementen gegoten wordt.

Eén van de grootste commentaren van deze gameplay loop is dat deze games behoorlijk ‘on rails’ aanvoelen. Deck Nine geeft je enkele minieme extraatjes die je enkel door met alles in je omgeving te interageren kan ontdekken, maar echt ingrijpende zaken kom je niet tegen. Als fan van de reeks heb ik hier nooit aanstoot aan genomen, maar na bijna tien jaar Life is Strange voelt het aan als tijd om nieuwe elementen te introduceren in de gameplay. Op de nieuwe krachten van de hoofdpersonages na, zit er geen evolutie op wat je kan doen in deze games. Na al die jaren begint de magie hiervan toch een beetje uit te werken, merk ik.

Er zit meer in Max’ nieuwe kracht

In Double Exposure krijgen we voor de eerste keer in de geschiedenis van de franchise de terugkeer van een hoofdpersonage. In de eerste game kon Max de tijd manipuleren door mentaal de terugspoelknop in te drukken. Na het spraakmakende einde van de eerste game, waar haar geklooi met tijd resulteerde in een allesvernietigende storm en je de keuze kreeg al je acties ongedaan te maken of je vriendin Chloe Price te redden, leek Max klaar met het hele tijdreisgedoe.

Dat is nog steeds zo in deze Double Exposure. Na jaren niet meer met tijd te spelen, lijkt ze de rewind kracht nagenoeg helemaal verleerd. In de plaats kan ze nu tussen twee tijdslijnen wisselen: één waarin haar vriendin Safi leeft en één waarin ze overlijdt aan de start van de game. Max kan op slim uitgedachte plaatsen switchen tussen deze tijdslijnen. Zo kan ze voorwerpen van één tijdslijn meenemen naar het andere en vice versa.

Hoewel deze mechanic zich verleent tot boeiende puzzelopportuniteiten, doet Deck Nine er bijna niets mee. De weinige momenten waar je met beide tijdslijnen moet spelen om het verhaal te bevorderen, vertelt de game in haar objectieven bijna tot op de letter wat je moet doen. Zo laten de makers heel wat interessante gameplay op tafel liggen.

Hadden we echt een nieuw Max Caulfield-verhaal nodig?

Dat brengt me naadloos terug bij de grote vraag waarmee ik deze review aftrapte. Ik voelde geen nood aan meer Max Caulfield. Haar verhaal was voor mij afgerond in 2015 en haar terug van onder het stof halen, voelt voornamelijk als een opportunistische zet van de publisher. Het is fijn Max na al die jaren opnieuw te leren kennen, maar Deck Nine bewees met True Colors dat het ook perfect een eigen Life is Strange protagonist tot leven kan wekken die net zo interessant is.

Meer zelfs, door de terugkeer van Max, voelt deze game meer gemaakt voor bestaande fans en wordt het moeilijker om nieuwe spelers te overtuigen. Wie de eerste games niet speelde, zal niet dezelfde impact ervaren in het spelen van Double Exposure. Het verhaal zelf heeft boeiende twists en captiveert tot het einde, maar dat einde zelf mist dan weer de impact van het eerste deel. Meer zelfs, het slot van Double Exposure lijkt de reeks in een richting te willen duwen waar ik zelf niet heel enthousiast over word.

Trailer

---