“The Lord of The Rings: Return to Moria is geen goudmijn”

“Ons verhaal is meer dan wat de Hobbits en Elven durven vertellen….” The Lord of the Rings: Return to Moria start met de rasperige stem van Gimli, nog steeds gespeeld door de immer fantastische John Rhys-Davies. Hij vertelt ons dat het tijd wordt om de mijnen van Moria te heroveren. Return to Moria is een crafting game pur-sang, maar wel ééntje dat zich in het Tolkienuniversum afspeelt. Dwergen en mijnen? Dat lijkt alvast een combinatie die niet kan mislukken…of wel…

Waarom Wel?

De terugkeer naar de mijnen

Return to Moria speelt zich af in de 4de Age. Sauron is verslagen dankzij de Fellowship en Lord Gimli Lockbearer beveelt een team dwergen, onder leiding van de speler, om de mijnen van Moria te betreden. Games waarin je zelf je personage mag creëren hebben altijd een streepje voor bij me. Tijd dus om mezelf, als dwerg, een fixe baard te geven, wat gezichtstattoos én een praktisch maar cool uitziend plunje en hopa: daar start het LOTR-avontuur.

The Lord of the Rings: Return to Moria creeërt zijn wereld procedurally generated. Geen enkele playthrough zal dus hetzelfde zijn. Je kan de game solo spelen -niet aan te raden, maar daarover later meer- of je kan de game met tot 8 andere dwergen spelen. Een heuse company! Co-op is absoluut de manier waarop je Return to Moria moet beleven, het maakt de grindy aspecten van de game wat draaglijker en de combat wat eerlijker.

Crafting en building

De volledige game speelt zich af in de mijnen van Moria, wie de LOTR-trilogie gezien heeft zal de immense hallen al snel herkennen. De game zit vol fijne details en verwijzingen naar de films. Zo kwam ik al snel een kamp tegen waar de Hobbits gevochten hebben. Het is dit soort toevallige ontdekking die ervoor zorgen dat Return To Moria je in het LOTR-universum zuigt. Fans van de boeken zullen dan weer Tolkiens voorliefde voor zang herkennen, want er wordt aardig wat gezongen in de game. Vooral tijdens het mijnen en dat geeft die redelijk monotone taak dan toch weer een vleugje luchtigheid.

Wie ooit een survival crafting builder game gespeeld heeft, zal geen moeite hebben om Return to Moria op te pikken. Alle vaste waarden van het genre zijn aanwezig. Je verzamelt resources door ze op te rapen of door meubilair te vernielen of, zoals dwergen nu éénmaal doen, door te mijnen. Eens alle materiaal verzameld, sla je aan het bouwen. Dat gaat van forges tot armor tot een volledige base. Helaas zijn de Goblins nog niet helemaal vertrokken uit Moria, dus bereid je voor op nachtelijke raids. Investeren in armor en wapens is dus zeker geen overbodig luxe.

Co-op in plaats van solo

Na een goeie acht uur solo gespeeld te hebben was ik Return to Moria grondig beu. Dit is namelijk geen game om alleen te spelen. Gelukkig is er de optie om een wereld van een andere speler te joinen en dat maakt letterlijk alles beter. Zeker wanneer je met z’n achten speelt voelt de game echt aan als een dwergen community die iets wil bereiken. Disclaimer: dat hangt natuurlijk sterk af van je medespelers. Gelukkig had ik hier een goeie ervaring met een paar rando’s.

De lasten verdelen onder een team maakt de game zo veel aangenamer. Je hoeft niet constant te minen en het bouwen gaat zoveel sneller met twee of drie. De progressie versnelt en zo ook het plezier in de game. Er is echter maar weinig in Return to Moria om enthousiast over te zijn.

Waarom Niet?

De basics zitten niet goed

Je weet dat een game in de problemen zit wanneer zelfs de basics niet goed blijken te werken. En bij Return to Moria is dat helaas nog maar het topje van de ijsberg. Eén van de onbegrijpelijke keuzes die de game maakt, is er een lineair verhaal in te steken waarin je van gebied naar gebied moet trekken. Op zich niks nieuws voor survival crafting builders maar het hele nut van het uitbouwen van een basis wordt tenietgedaan wanneer de game je dwingt om er nooit naar terug te keren. Mijn eerste uren in de game spendeerde ik aan het bouwen van een friggin’ coole basis. Om dan te moeten vaststellen dat ik er eigenlijk nooit gebruik van zou maken. Het hele basebuilding concept lijkt overbodig of je zou er plezier moeten in vinden om bij elke locatie telkens een nieuwe base te bouwen.

De combat is ronduit slecht

Ok goed, basebuilden is niet belangrijk. Misschien is de combat dan wel interessant? Helaas pindakaas. De combat in Return to Moria is ronduit saai en verouderd. Er is maar één manier om aan te vallen en maar één manier om te blocken. Er is geen enemylock. Wat bijzonder irritant wordt wanneer de Orcs en Goblins je swarmen, wat vaak zal gebeuren.

Ook de vijanden zijn in essentie telkens dezelfde variant, alleen wat groter en sterker en met wat meer HP. Of je nu tegen een beer of een goblin vecht, er is geen verschil. Je zou dan kunnen argumenteren dat combat niet belangrijk is in een game dat zich vooral zou moeten focussen op resources verzamelen en basebuilden. Maar wanneer ook die twee aspecten niet goed zitten, dan blijft er werkelijk weinig over.

Resources moeilijk te vinden

Ik heb al aardig wat uren gespendeerd in survival builders. 7 days to die, Green Inferno, The Forest, ze kennen geen geheimen voor me. Eén ding dat deze games gemeen hebben met mekaar is het overschot aan resources. Nooit moest ik ver lopen om basismaterialen te vinden. Echter in de mijnen van Moria is dat een helse klus. De meest eenvoudige resources zijn té moeilijk te vinden en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Zelfs voor de meest basic constructies dien je te veel werk te verrichten. Komt er dan nog eens bij dat je inventory beperkt is, je nooit in hetzelfde kamp blijft en je dus al snel als een gefrustreerde dwerg rondloopt.

Trailer

---