“Nobody Wants To Die heeft me heel aangenaam verrast”

Na een aantal games gespeeld te hebben die me zo tussen de 30 à 40 uren gekost hebben om uit te spelen had ik wel zin in een korte hap. Nobody Wants To Die stond al een tijd op mijn radar. De game zou zo’n 5 à 6 duren om uit te spelen. Het moment dus om even van deze korte snack te proeven. Of hij me gesmaakt heeft lees je in mijn review.

Waarom Wel?

Blade Runner meets Max Payne

Noboy Wants To Die neemt je mee naar een grauw en donkere versie van New York in het jaar 2329. De setting lijkt weggelopen te zijn uit het Blade Runner-universum, lees neo noir cyberpunk. Zwevende auto’s, neonverlichtingen, torenhoge gebouwen, een vervuilde lucht, gigantische holografische advertenties, enzovoort. En daar durf ik zelfs een vleugje Max Payne aan toevoegen…

De ideale setting dus voor een Mortality Department Detective, genaamd James Karra, die te kampen heeft met een tragisch verlies in zijn verleden. Hij is even gefrustreerd en cynisch als Max Payne, en heeft bovendien te kampen met zowel een drank- en rookverslaving (Max had iets met pijnstillers) als geheugenverlies. Hij wordt door zijn overste, tegen wil en dank, meegezogen in een donker moordcomplotverhaal, inclusief een seriemoordenaar.

Niet meteen een verhaal uit de duizend dus, maar wel eentje waarvan je wil weten hoe het in mekaar zit. Bovendien is er nog je connectie met Sara, een beginnende agente, die je via je oortje bijstaat. Kan zij hem zijn gestorven liefde van zijn leven Rachel doen vergeten?

En dan is er nog een klein detail: het eeuwige leven… Dankzij een bepaalde, peperdure en voor velen onbetaalbare, techniek kan iemands life essence (ichoryte) overgezet worden naar een nieuw lichaam. Ook dat heeft voor de Ambrosia pillenslikkende James zo zijn gevolgen.

Keuzes hebben een invloed op het verhaal

Verwacht geen shoot-outs, snelle achtervolgingen, het verzamelen van munitie en health packs of andere zotte toestanden. Nobody Wants To Die speelt heel traag en vereist nu en dan wat interactie met je brein. De meeste interactie zal je hebben met voorwerpen die je kan optillen en die je af en toe hints geven, of info over de achtergrond van bepaalde personages en het verhaal. Het merendeel van je tijd zal je spenderen aan het onderzoeken van plaats delicten, het reconstrueren van misdaden en het verzamelen van bewijsmateriaal met je vele gadgets (hierover later meer).

Ook zijn er heel wat conversaties waarin je de keuze krijgt uit verschillende antwoorden. Deze beïnvloeden het verhaal, je relatie met bepaalde personages en de uitkomst van het verhaal. Je kan bijvoorbeeld kiezen om de norse en botte flik te spelen, te liegen of eerlijk te zijn, een goede relatie op te bouwen met Sara (wat ik deed) – en wie weet wat dan de mogelijkheden zijn – of andere keuzes in bepaalde scenes die ik niet wil spoilen. Het verhaal heeft vier verschillende eindes. En met een spelduur tussen de 5 à 6 uur heb je dus wel meteen een reden om het eens op een andere manier te spelen.

Inspector Gadget

NWTD bevat niet veel echte gameplay. Een als je eens aan de bak moet, dan is het om de detective in jou naar boven te halen. Dit door op diverse plaats delicten op zoek te gaan naar aanwijzingen, info te verzamelen en daarna dit alles netjes in mekaar te puzzelen in je evidence board. Om dit zorgvuldig te kunnen doen beschikt James over een heleboel technologische gadgets.

Zo beschikt onze norse vriend over een Reconstructor waarmee hij de tijd kan vertragen, versnellen of terugdraaien. Zo kan hij bepaalde gebeurtenissen met betrekking tot een misdaad aan mekaar linken. Feit is dat je door met de tijd te spelen anomalieën oproept, kortweg gele bubbels, waarin je op zoek moet naar aanwijzingen. Zo kan je bepaalde misdaden bijna helemaal reconstrueren in slow-motion. Het heeft ook iets Max Payne-achtig trouwens. (Of had ik dat al gezegd?)

Daarnaast is er de X Ray, een item waarmee hij bijvoorbeeld door vloeren kan speuren op zoek naar ondergrondse aanwijzingen, kabelsporen kan volgen of het traject van kogels bepalen. Zijn derde gadget is een UV-lamp. En ook al heeft hij hier een hekel aan, het ding is handig om aanwijzingen te vinden die je niet kan zien met het blote oog. Last but not least is er een fotocamera om, hier komt ie, foto’s te nemen van de plaats delict.

Daarna mag je alles netjes in mekaar trachten te puzzelen op je evidence board, al dan niet met de hulp van je sympathieke (afhankelijk van hoe je haar behandelt) politiecollega (tegen wil en dank) Sara.

Waarom Niet?

Voor 24,99 euro ben je niet gekloot, maar…

Ik kan me niet meteen voorstellen waarom je deze game niet in huis zou halen. Voor de prijs van 24,99 euro ben je niet gekloot. De knappe graphics (Unreal Engine 5), sfeervolle omgevingen, bij momenten zelfs indrukwekkend, het intrigerende verhaal, stemmenwerk (James komt heel geloofwaardig over) en puzzelmomenten gaan nooit vervelen.

Mij heeft de trage gameplay en het gebrek aan actie niet gestoord. Maar als jij er zo eentje bent die van de eerste tot de laatste minuut behoefte heeft aan snelle actie, intense shootouts, uitdagende platformelementen of andere adrenalineverhogende gameplay, dan is NWTD inderdaad niets voor jou.

Trailer

---