“Kunitsu-Gami: Path of the Goddess is een unieke game”

Kunitsu-Gami: Path of the Goddess het klinkt bijna als een slogan van één of andere zelfhulp guru voor vrouwen. Gelukkig is het dat niet. Dit is wel de nieuwste game van ontwikkelaar Capcom. Een mix van actie, strategie, tower-defense en RTS (Real Time Strategy). Dat klinkt bijna als een genre op zichzelf. Of we volledig geïnspireerd werden door de game, dat is namelijk wat goeie guru’s doen, lezen jullie in onderstaande review.

Waarom Wel?

Soh en Yoshiro

Als speler neem je de control over zwaardvechter Soh. Het is jouw plicht om samen met de Maiden of the Mountain, Yoshiro, orde op zaken te stellen in de dorpen gelegen aan de voet van de berg Kafuku. Tijdens het vallen van de nacht worden de dorpen namelijk overspoeld met afschuwelijke gedrochten. Denk aan Engelse toeristen maar dan nog lelijker. Het heldhaftige duo zal het moeten opnemen tegen de Seethe en dat zijn erg machtige vijanden die beschikken over de krachten van gestolen maskers.

Al dansend, dit is geen mop, zullen Soh en Yoshiro de poorten naar de hel moeten sluiten en zo de Seeth voorgoed verdrijven.

De game haalt zijn inspiratie uit de Japanse folklore en trekt deze lijn door in alle aspecten. Maar het is vooral het design van Kunitsu-Gami dat indrukwekkend knap en enorm gedetailleerd is. De levels werden overigens eerst gebouwd in maquettevorm om daarna gefotografeerd te worden en dan digitaal te worden gerenderd. Hoe cool is dat wel niet?

Maskers spelen een belangrijke rol in Path of the Goddess en die zien er ronduit fantastisch uit. Soh lijkt trouwens op een kruising van een cyberpunk ninja en een Europese soldaat. Maskers verzamelen is één van de belangrijkste opdrachten in de game. Daarover meer in de volgende paragraaf.

Van de dag in de nacht

De gameplay in Kunitsu-Gami: Path of the Goddess kan je makkelijk opdelen in twee verschillende delen. Het eerste, en minst actievolle deel, speelt zich af tijdens de dag. Soh en Yoshiro dalen de berg af en gaan van dorp tot dorp. Om de besmetting van de Seeth tegen te gaan zal Soh dorpelingen moeten bevrijden en hen inschakelen tijdens de nacht om mee te vechten tegen de monsters. Tijdens de dag red je dorpelingen door hen te bevrijden uit een soort vleesachtige cocon. Elke bevrijding geeft je munten. Met die munten kan je dan weer de dorpelingen verschillende rollen toekennen en dat is nodig eens de nacht valt. Daarover straks meer. De lokale timmerman kan Soh helpen met het herstellen van magische muren, die de zondvloed aan monster kunnen tegenhouden.

Eens het dorp volledig ontdaan is van alle Seeth is het tijd om de dorpelingen een rol toe te kennen en dat doe je dus met je verzamelde munten. Er zijn houthakkers, de typische melee vechters, boogschutters, de ranged units.  Maar dus ook een uit de kluiten gewassen sumoworstelaar die dient als provoke tank en natuurlijk een mage die de Seeth kan freezen.

Valk voor het vallen van de nacht stel je alle dorpelingen strategisch op, ze dienen immers mee de prinses te beschermen. Want eens de zon ondergaat begint de echte fun.

De nacht is de hel

Tijdens de nacht worden de bergdorpen overspoeld met monsters. Path of the Goddess start aanvankelijk eenvoudig met kleine monsters die makkelijke kunnen uitgeschakeld worden maar naarmate er meer en verschillende monsters opduiken stijgt ook de moeilijkheidsgraad van de game.

Tijdens de nacht is het belangrijk om Yoshiro te beschermen en je plaatst je eenheden dus het best met enig inzicht. Naarmate je meer dorpen bevrijdt, wordt het steeds moeilijker. De vijanden komen plots van drie verschillende kanten en bovendien zijn ze veel thougher dan voordien. Om nog maar te zwijgen van die exploderende zakken die alles en iedereen in een zee van vuur opzwelgen.

Tip van het huis: de ontploffingen beschadigen ook de vijanden. Een goed getimed killshot kan de horde monsters makkelijk uitdunnen.

Niet alleen de positie van je éénheden is belangrijk, ook de keuze van welke je meeneemt, is erg belangrijk. Het is letterlijk een beslissing op leven en dood. Je troepen swappen naar een andere rol is namelijk niet gratis, daar heb je munten voor nodig. Gelukkig zijn ze makkelijk te verdienen door Seeth te mollen. Gedurende de hele nacht blijven de monsters door de poorten stromen. Als Soh kan je uiteraard mee ten strijde trekken. En geloof me: dat is broodnodig. Naast het levellen van de dorpelingen kan Soh allerhande artefacten equippen. Die zorgen voor wat extra pit in battle. Gaande van simpele stats boosts tot amuletten die de dorpelingen meer health geven of medailles die je een supermove geven.

Na het cleansen van elke dorp, moet je een mini-boss kloppen. Walgelijke schepsels die je niet zomaar met één mep neerslaat. Zo is er een reusachtige duizendpoot die wat tactisch inzicht vereist alvorens je hem een kopje of pootje kleiner kan maken. In plaats van de onophoudelijke stroom monsters is dit dus een één op één gevecht. Gelukkig zijn de dorpelingen er nog altijd om Soh bij te staan.

Waarom Niet?

Verhaal? Welk verhaal?

Het verhaal van Kunitsu-Gami: Path of the Goddess valt op een postzegel te schrijven. Ondanks zijn visuele pracht en praal wordt er bijzonder weinig moeite gedaan om wat achtergrond mee te geven over de prinses of Soh. En dat is ronduit jammer. Een zo fantasierijke wereld verdient gerust wat meer backstory. Het doet de game ook geen goed dat er geen voice-acting inzit. Dit is duidelijk geen triple A game maar heeft wel het potentieel om er één te zijn. Helaas vrees ik dat de budgetten geen gages van stemacteurs meer toelieten.

De gameplay loop werkt niet altijd

Een van de opdrachten van Soh en de prinses bestaat erin om de dorpen die ze bevrijden van de Seeth, te herstellen. Die herstellingen nemen een bepaalde tijd in beslag en die tijd kan je dus alleen laten verstrijken door het level opnieuw te spelen. Met exacte dezelfde troepen, tegen exacte dezelfde vijanden. En om een bergdorp volledig te herstellen naar zijn voormalige glorie moet je meermaals door de gameplay loop springen. Dat voelt bij momenten erg geforceerd en ook een beetje waardeloos. Want ik heb toch net dit level geklopt? Capcom heeft dit duidelijk begrepen en voegt per dorp wat achievements toe maar een aantal keer dezelfde level moeten spelen voelt toch wel raar aan. Gelukkige is de gameplay erg goed en is het geen al te zware straf, maar echter wel iets waar spelers mogelijk gaan op afknappen.

Plaatsen van de dorpelingen

Het plaatsten van je units vraagt wat extra aandacht. In de eerste uren van het spel voelde het een nodige complexe taak. Zeker omdat je telkens dezelfde level dient te spelen voelde het ook aan alsof een onnodig iets. Ik had toch net vijf minuten geleden mijn troepen exact op dezelfde plaats gezet niet?  Het is een detail van een voor de rest voortreffelijke game die het geheel nog beter had kunnen maken.

Trailer

---