“System Shock is een remake met respect”

Dertig jaar, jongens. Dértig jaar. Zo lang is het geleden dat de originele System Shock uitkwam. Ik was één jaar oud en kon dus nog niet zeggen “Papa, papa, mag ik alstublieft die futuristische, enge first person shooter die ongetwijfeld iconisch gaat worden voor de hele gamegeschiedenis kopen?” Maar als ik het wél had gekund, had ik het ongetwijfeld gedaan. Dertig jaar na datum krijgen we anno 2024 de kans om met een volwaardige remake deze topper te herbeleven. Een volledig nieuwe generatie neemt het op tegen de boosaardige supervillain SHODAN.

Waarom Wel?

Een remake met respect

System Shock was in 1994 een iconische shooter voor een aantal redenen. Het moderniseerde heel wat factoren die we vandaag als normaal aanschouwen. Het bracht een interessant verhaal in een futuristische setting. Heel wat sfeerelementen zijn in deze Remake zeer strak vertaald naar hedendaagse standaarden.

De graphics zijn zowel strak als artistiek pixelated. Het is een leuk gevonden insteek die alles zowel retro als modern doet aanvoelen. (Al is het misschien niet voor iedereen even geslaagd.) In ieder geval toont developer Night Dive dat deze remake met een beperkt budget gemaakt is maar vooral met enorm veel liefde en respect voor de source material.

Een labyrint in de citadel

Je kruipt in de huid van een hacker die in een cyberpunk-achtige wereld gevangen wordt genomen en aan boord van een gigantisch ruimtestation genaamd Citadel Station de problemen mag oplossen. Een makkelijke conciërge-job is dit niet, want de AI die het schip bestuurd, genaamd SHODAN, heeft besloten dat de mensheid een plaag is die uitgeroeid moet worden. De crew van Citadel heeft dat alvast mogen bekopen.

Het hele ruimteschip loopt vol met gemuteerde freaks, medewerkers die gebrainwasht zijn en robots die hun moordlustigheid niet onder stoelen of banken steken. System Shock profileert zich als FPS maar is zoveel meer dan dat. Citadel Station is een labyrint vol doolhoven, mysteries, geheimen en puzzels. Één van de beste game features is dat je de difficulty kan instellen voor elk aspect. Hoge combat maar makkelijke puzzels? Dat kan. Hulp bij missiedoelen maar extreem veel vijanden? Kan ook. Écht makkelijk wordt het wel nooit.

Niets is lineair

System Shock was dertig jaar geleden een zeer uitdagende game en de remake blijft trouw aan dit principe. Je wordt niet bij het handje gehouden en heel veel zaken mag je zelf ontdekken. Een duidelijke objective is er zelden als je niet alle documenten leest. In de spirit van dertig jaar geleden heeft de game echt zoiets van “zoek het maar uit, veel plezier”. Opnieuw is dit iets dat sommigen zal afstoten. Het is geen negatief punt, maar wéét wel dat dit geen lineaire titel is. Verre van. De strijd tegen SHODAN is nog steeds iconisch maar voelt anders aan in 2024.

Waarom Niet?

Gemoderniseerd, niet modern

Nee, het is niet per se een negatief punt, maar System Shock gaat het vandaag lastiger hebben dan dertig jaar terug om mensen te overtuigen. Het feit dat de remake trouw blijft aan de doolhoven, onduidelijkheid en vage objectives van het origineel kan best snel frustrerend worden. Er is ook heel wat backtracking en omgevingen lijken al heel vlug op elkaar. Het zijn zaken die perfect binnen dit geheel passen maar vandaag de dag zijn we wel wat anders gewoon.

De pixelated stijl is leuk gevonden maar soms zijn zaken té lastig zichtbaar of leesbaar. Enkel de diehard-fans van toen gaan deze remake op console enorm genietbaar vinden, durf ik te schatten. Met de klassieke elementen krijg je een game voorgeschoteld die duidelijk uit een ander tijdperk afstamt.

Zowel angstig als komiek

De audio is langs de ene kant geweldig omdat SHODAN nog steeds een geweldige bad guy is die op prachtige wijze angst inboezemt. Langs de andere kant vind ik omgevingsgeluiden, gun sounds en enemy growls soms komiek zwak. System Shock kan choquerend frustrerend zijn, maar evenzeer liefdevol plezant.

Gameplay

---