“Final Fantasy VII Rebirth is een nagenoeg perfecte game”

We zijn ondertussen aanbeland bij deel twee (van drie) van het gigantische Final Fantasy VII remake project. Intergrade, het eerste deel, scoorde een welverdiende 9 op 10 van de Pragalicious redactie.  Je kan de review ervan hier (her)lezen. Kan Rebirth, winnaar van Most Anticipated Game op de Game Awards, alle verwachtingen die bij een sequel horen inlossen? Het eenvoudige antwoord op die prangende vraag is: ja.

Waarom Wel?

Vaarwel Midgar, welkom nostalgie

Rebirth is de tweede game in het Final Fantasy VII remake project. Cloud, Tifa, Barret, Aerith en Red XII nemen afscheid van Midgar na hun epische gevecht met slechterik Sephiroth en trekken de wijde wereld in. Dat mag je gerust letterlijk nemen want het team komt al snel in een open wereld terecht die hen, en de spelers, meer dan ooit de vrijheid geeft om het FF universum op eigen tempo te verkennen.

Het is geen geheim dat voor vele, wat oudere gamers, Final Fantasy VII een mijlpaal was en is in hun gamerleven. Oorspronkelijk uitgebracht op Playstation 1 in 1997 waren vele onder ons nog jongkies. Groentjes die nog maar net hun eerste stappen in consolewereld zette. Rebirth maakt maximaal gebruik van onze nostalgische gevoelens om een wereld te bouwen die tegelijk vertrouwd maar ook nieuw en vernieuwend aanvoelt.

Het Avalanche team voelt meer dan ooit als een hechte familie waarmee je als speler opnieuw ten strijde mag trekken tegen het machtige Shinra.  En zelfs onder de beste vrienden wordt er als eens geruzied maar op het einde van de dag vecht iedereen voor hetzelfde doel: van de wereld een betere plaats maken.  De emotionele impact die het lot van de personages heeft wordt versterkt door het alom aanwezige gevoel van kameraadschap. Dat is niks nieuws voor Final Fantasy games maar Rebirth verheft dat wel tot een absolute kunst.

Visueel indrukwekkende werelden

Het is van Horizon Forbidden West geleden dat ik met wijd opengesperde mond naar mijn scherm zat te staren. Pro-tip van de redactie: Rebirth is absoluut de game om je wallpaper collectie aan te vullen met de uitstekende Photo-mode. Met nagenoeg onbestaande laadtijden creëert FFVII een meeslepende wereld die vol gevaren zit maar eveneens vol pracht en praal. De kleine dorpjes krioelen van de NPC’s en zorgen voor een gezellige drukte. Maar ook de verwoeste Mako reactor, in Barret’s geboorte drop, is een imponerende plek. Toch zijn het niet de locaties van Rebirth die de show stelen: het zijn de karaktermodellen en vooral de facial animations. Could Strife zag er nog nooit zo ‘levensecht’ uit. De textuur van zijn huid is griezelig accuraat. Zijn blonde seiyan haren die blijven ook in hoge definitie een grappig zicht. In die mate zelfs dat de ontwikkelaars er vaak zelf de draak mee steken.

In Rebirth kan je bovendien een Chocobo rit maken door een prachtige open wereld. De fog of war die over de map hangt unlock je via Remnawave torens die op hun beurt dan weer verbonden zijn met het World Intel Netwerk via Chadley. Dat maakt fast travel ook mogelijk. Maar niks is leuker dan op de deunen van een vrolijk nummer door de velden te sprinten op de rug van je hoogsteigen gele struisvogel! Want FFVII is niet alleen bittere ernst.

Mini-game, maxi resultaat

De vloek en zegen van elke gamereviewer zijn de mini-games in Final Fantasy. En ook Rebirth is hier geen uitzondering op. Te veel uren wist ondergetekende te spenderen aan Queen’s Blood: een bordspel waarbij je een set van kaarten gebruikt om je tegenstander op drie rijen te verslaan. Denk aan Gwent uit The Witcher maar dan met Final Fantasy flavor.

Geen zin om een kaartje te leggen? Misschien is muziek maken meer je ding. Geen nood want samen met Cloud kan je leren piano spelen door verschillende partituren te vinden, uiteraard verspreid over de hele wereld.  Ook Cloud’s iconische G-bike chase werd omgevormd tot een verslavende mini-game.

Dankzij bolleboos Chadley krijg je toegang tot de monster simulator. Een virtuele arena waar je het kan opnemen tegen de verschillende monsters uit de game. Niet alleen handig om je tactieken te oefenen, je kan er ook makkelijk mee bepalen wat je optimale team set-up is. Tip van de redactie: de combinatie van Cloud als aanvaller, Barret als ranged en Aerith als healer/buffer werkt erg goed voor de meeste vijanden. Tifa en Red XII zijn goeie vervangers voor Cloud.

Over Chadley gesproken, de jonge techneut zorgt ook voor één van de leukste en meest interessante sidequest in de hele game. Met Phenomenon Intel kan je namelijk allerlei mini-verhalen unlocken en die zitten op hun beurt dan weer tjokvol met oude bekenden. Geen spoilers want daar houden we niet van bij Pragalicious.

Combat: 10 op 10

Tenslotte moeten we het ook nog even hebben over de combat in Rebirth. Wie graag turn based speelt kan dat uiteraard in de Classic Mode, maar je mist dan wel de geweldige action mode. Nog nooit was de combat in Final Fantasy zo verfijnd maar toch zo complex. Zo vloeiend maar ook zo impactvol. Rebirth heeft de beste combat van alle Final Fantasy games en dat is geen grootspraak. Alle details kloppen. De storm van combinaties die je met eenvoudige menu selecties kan ontketenen is van een angstaanjagende perfectie. Cloud (en zijn team genoten) spelen als de perfecte strijders en voelen ook vooral erg machtig aan. Summons blijven indrukwekkend, maar het zijn wel de duo combo’s die de show stelen. Niet alleen met hun visuele flair, samen ass kicken met een partner gaat hard. Heel hard.

AAA-waardig

Je zou tenslotte bijna vergeten dat in Final Fantasy VII Rebirth ook alle basics van zeer hoog niveau. Op technisch vlak is de game onberispelijk, iets wat je van vele AAA-games tegenwoordig niet meer kan zeggen. De Japanse mentaliteit van alles tot in perfectie te willen uitvoeren is over de hele lijn aanwezig. Een game van 150GB bevat amper loadtimes. Ik kon gedurende mijn playthrough geen enkele bug ontdekken. Geen glitches, texture popping of freezes. Rebirth draait als een geoliede machine. En dat is anno 2024 bijzonder indrukwekkend maar ook wel wat wij als gamers mogen verwachten.

Ervan uitgaande dat jullie als eens een kijkje hebben genomen naar de finale score leg ik jullie nu uit waarom ik vind dat Rebirth voorlopig een 9 op 10 scoort en geen 10 op 10.

Waarom Niet?

Final Fantasy XVI

Je kan Rebirth onmogelijk reviewen zonder het ook over Final Fantasy XVI te hebben. Twee games uit de franchise die in een periode van zes maanden zijn uitgebracht. De vergelijking gaat voornamelijk over de accessoires die de combat aanzienlijk eenvoudiger maken. Rebirth heeft deze niet. En ik begrijp dat de ontwikkeling van deze game al veel te ver gevorderd was om dat soort van ingrijpende gameplay mechanics nog toe te voegen maar het is wel erg sneu dat hierdoor een deel van de gamers, degene die zich willen focussen op het verhaal, hiermee worden uitgesloten.

De combat in Rebirth vereist zeker geen halsbrekende toeren. Je hoeft er geen vingerkunstenaar voor te zijn, maar het vraagt wel je aandacht en timing. Iets wat de accessoires uit deel 16 volledig voor je wegnamen.

Tempo zit niet altijd even goed

De pacing, of het tempo van het verhaal, zit niet altijd even goed in Rebirth. Sommige gamers zullen het niet eens merken, andere zullen zich mateloos storen aan de soms erg lange verhalende passages. Soms wil je gewoon ass kicken en dat kan niet altijd. Je kan natuurlijk de cut scenes skippen maar dat zorgt dan weer voor enige verwarring in wat volgt. Er valt dan natuurlijk ook veel te vertellen in deze game, maar soms ook verbazingwekkend weinig. De main campaign focust zich iets te vaak op bepaalde locaties en vergeet daardoor het verhaal verder te duwen. Dat geeft geregeld een gevoel van stilstand in plaats van vooruitgang en wanneer de wereld op het spel staat wil je zo weinig mogelijk distractions.

Niet voor nieuwkomers

Rebirth is niet voor Final Fantasy nieuwkomers. Die kunnen zich beter op deel 16 richten. Wie de originele game of Intergrade niet gespeeld heeft zal niks van de wereld begrijpen of van de personages. En zelfs de handige samenvatting zal weinig duidelijkheid brengen. Wie zich niet wil concentreren op het verhaal, wat erg vreemd zou zijn voor een game die zo sterk inzet op zijn personages en de wereld die ze bevolken, kan zeker genieten van het uitstekende combat maar zal alle kleine details en knipogen naar het origineel missen. Dat brengt me ook bij het feit dat Square Enix eigenlijk een voordelige bundel zou moeten aanbieden voor Intergrade en Rebirth. Mogelijk komt die er wel, dus wie financieel bewust wil gamen, houdt de PS-store best in de gaten de komende weken.

Trailer

---