“Dragon Quest Monsters: The Dark Prince is een paradijs voor monstertemmers”

Monsters is een spin-off van de wereldberoemde Dragon Quest games. Met dat grote verschil dat je in The Dark Prince niet met het hoofdpersonage vecht maar wel zoveel mogelijk monsters vangt die het dan op hun beurt voor jou zullen opnemen.  Of Dragon Quest Monsters: The Dark Prince een vette vangst is, lees je in deze review.

Waarom Wel?

De Duistere prins en zijn wraak

The Dark Prince uit de titel van de game is niemand minder dan Psaro. Voor de fans van de Dragon Quest game zal deze naam zeker een belletje doen rinkelen. In deel IV was hij namelijk de main slechterik, weliswaar in een oudere versie dan in deze Monsters game. Tot zijn eigen ongenoegen wordt hij vervloekt en hierdoor kan hij nooit meer schade berokkenen aan een ander monster. Maar om in de gratie te vallen van zijn vervreemde vader en zo voor eens en voor altijd wraak op hem te kunnen nemen, zal Psaro moeten uitgroeien tot de allerbeste monstertemmer van Nadiria.

Op zijn reis wordt onze held bijgestaan door Rose, een goedhartige elf wiens tranen veranderen in robijnen en in alles en iedereen het beste ziet. Ook door de oude Monty, een voormalig monstertemmer die besluit om, nadat hij Psaro’s vloek niet kan opheffen, hem op te leiden tot monstertemmer.  Je kan het verhaal het beste samenvatten als een coming-of-age gemengd met een plot vol wraak.

Turn based monsters vangen

Los van het verhaal ligt de focus van DQM:TDP vooral op jagen en vangen. Er zitten niet minder dan vijfhonderd, ik herhaal VIJFHONDERD monsters in de game. En niks is zo verslavend dan ze allemaal proberen te vangen en te fusen. Dat doe je door met ze te vechten via een turn based combat systeem, erg old school maar wel nog steeds robuust en degelijk. Wie het allemaal maar niks vindt kan ook gewoon de CPU voor jou het zware werk laten doen.

Het spel zit overigens vol quality of life features die het repetitieve karakter van een TB-game tot een minimum beperken. Naast de mogelijkheid om automatisch combat af te handelen kan je ook je team van monsters instellen om op een bepaalde manier te vechten. Zo kan je ze Magic Points laten besparen door ze alleen fysieke aanvallen te laten uitvoeren of je kan je één van je monsters laten aantreden als buffer of healer. Lang vervlogen zijn de tijden dat je tot treurens toe elke actie manueel moest herhalen. 

Eens één van je monsters level 10 heeft bereikt kan je het fusen met een ander monster om zo, je raadt het al, een beter monster te krijgen. Dat is trouwens de uitgelezen manier om je monsterteam uit te bouwen met specialisten en zo een strategie te ontwikkelen die het beste bij je speelstijl past.

Eenvoud en vooral voor jonge gamers

Zowel thematisch als gameplay-gewijs maakt Dragon Quest Monster na een paar uur spelen geen al te complexe indruk. Wie ooit dit genre al gespeeld heeft, zal snel de knepen van het vak begrijpen en wie fan is van Pokemons verzamelen zal zeker zijn hart kunnen ophalen. Volwassen gamers gaan mogelijk teleurgesteld zijn door de eenvoud van de game en daar vertel ik jullie wat meer over in de “Waarom deze niet te spelen”.

Waarom Niet?

Simpel, te simpel?

The Dark Prince is op alle vlakken een eenvoudige game geworden. Het verhaal is flinterdun en makkelijk te begrijpen en ook de gameplay mechanics hoeven geen bijkomende uitleg. Het is een sobere turn based game geworden die ideaal is voor jonge kinderen of voor gamers die hun eerste stappen willen zetten in de wereld van monstertemmers. Wie zoekt naar een tactische uitdaging zal die niet vinden.

Ik kon helaas elk monster met min of meer dezelfde tactiek verslaan en dat was één healer en de rest DPS’en. Zelfs de Arena bazen die iets meer HP hadden kunnen op dezelfde manier geklopt worden. Ik betrapte mezelf er dan ook op dat ik, eens de rollen zijn verdeeld voor je team, ik altijd de CPU elke combat liet afronden. Dat wordt al snel héél saai.

Te weinig variatie

Visueel zit er voldoende variatie in de monsters om het interessant te houden. Akira Toriyama de tekenaar van de legendarische anime Dragon Ball drukt zijn artistieke stempel op Dragon Quest maar kan helaas niet verbergen dat, wat betreft de abilities, de meeste monsters te veel op mekaar lijken.

Dan mogen er wel vijfhonderd in de game zitten, maar wanneer het eigenlijk allemaal copies zijn van mekaar dan is er geen reden om ze allemaal te verzamelen. Dat had gerust wat origineler gemogen zodat je als speler nieuwe strategieën kan ontwikkelen telkens je een dikke vis vangt.

Een ander nadeel van dit systeem is het feit dat je na lange tijd spelen enorme OP monsters kan hebben. Bij een fusion mix je namelijk de skills van beide monsters en dat geeft soms ongelooflijk veelzijdige en veel te sterke monsters.

De grind is real

Het is geen geheim dat dit soort games een enorme grind kunnen worden. Telkens dezelfde map doorkruisen, dezelfde vijanden verslaan, het wordt een vervelende taak. En voor een game dat zich vooral richt op nieuwkomers kan dit snel afstompend werken. Voeg daar nog eens de uitstekende optie aan toe om automatisch combat te laten afhandelen en er blijft weinig over van effectieve gaming.  Je zal het overgrote deel van de tijd naar dezelfde schermen zitten staren.

Trailer

---